ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ମାନବତାଙ୍କୁ ନିଜ ଦୟା ଓ ଦୟାଳୁତାର ସମ୍ପର୍କରେ ସଚେତନ କରୁଥିଲେ। ଗଣେଶ୍ୱର ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଦେବୀୟ ସଭାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ, ସେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ, “ଏହି ସୋମାକୁ, ମୋ ମିତ୍ର, ଦିନର ପରେ ପିଇବାକୁ ଆସ।" ଏହା ପରେ ନୂତନ ପ୍ରଭାତ ଆସି, ଆସ୍ୱିନ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇ ଅଦ୍ଭୁତ ପୁତ୍ର, ନଦୀର ସନ୍ତାନ, ଧନର ଦାତା ଭାବେ ଜଣାଶୁଣା। ତାଙ୍କର ଗାଡ଼ି ଯେତେବେଳେ ଗତି କରୁଥିଲା, ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ଶିରୋପରେ ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ଓ ସ୍ତୁତି ଗାଇଯାଇଥିଲା। ଅଗ୍ନିଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ, ଜଳର ପ୍ରେମୀ ଓ ମାନବତାଙ୍କର ପ୍ରତିରକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ନାସତ୍ୟାଗଣ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ସହାୟତା ସହିତ, ସୋମାକୁ ଶକ୍ତି ସହିତ ପିଇଥିଲେ। ତେବେ, ଆସ୍ୱିନମାନେ ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବାକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାରିତ୍ର ବିକାଶ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାବନାର ଗାଡ଼ିକୁ ଯୋଜନା କରି, ଆମକୁ ସାରା ଦିନ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ପ୍ରଭାତର ପ୍ରକାଶରେ, ତାଙ୍କର ଚାରିତ୍ର ଓ ଆଲୋକ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ସୋମାର ମଧୁର ଚାଷଣରେ, ସେମାନେ ଗାଇଥିଲେ, “ଆସ, ମୋ ଦୟାଳୁ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେ।” ଦିନ ଚାଲିବା ସହ, ମାନବତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ଓ ଆଶା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ। ସୋମାର ମଧୁର ରସ ପିଇ, ଆସ୍ୱିନମାନେ ନିଜର ଦୟା ଓ ଧନ ଆଣିଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲା। ପ୍ରଭାତ ଦେବୀ, ଯିଏ ସୂର୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା, ତାଙ୍କର ଚମକ ଓ ଦୟା ସହିତ ଆସି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲୋକ ଦେଉଥିଲେ। ସେ ମାନବତାଙ୍କୁ ନୂତନ ଦିନର ଆଶା ଓ ସମ୍ଭାବନା ଦେଉଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ, କାନ୍ବା ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ଦେବତାମାନେ ମାନବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସମ୍ପଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଜୀବନକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ, ଯେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଦୟାଳୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସମୃଦ୍ଧ ଓ ସୁଖୀ ହେବେ।