ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଅପାର ଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କର ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ବଜ୍ରାୟୁଧ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ । ସେ ସପ୍ତ ଦୁର୍ଗକୁ ଏକ ପ୍ରହାରରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ତୃତ୍ସୁଙ୍କ ପାଇଁ ଗୟକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ । ପୂରୁ, ଯିଏ କଠୋର କଥା କହୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମ୍ମୁଖିନ ହୋଇ ଅବନମ୍ର ହେଇଗଲେ । ସେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନୁ ଓ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଦଳର ଷଷ୍ଟି, ଏକଶେ ଓ ଛଉ ହଜାର ସୈନିକ ଶୟନ ଗଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶୌର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ତୃତ୍ସୁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଜଳପ୍ରବାହ ପରି ବାଧା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଗଲେ; ଦୁଷ୍ଟମନା ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ସୁଦାସଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମପାନୀ ଦେବ, ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ଦଳର ଅର୍ଦ୍ଧଂଶକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଦମ୍ଭୀମାନେ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ଅନୁଭବ କରିଲେ । ସେ କ୍ରୋଧକୁ କ୍ରୋଧରେ ମାପି, ନିଜ ମର୍ଗ ଚୟନ କରି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରର ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ । ଏକ ପ୍ରହାରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ କପାଇଦେଲେ, ସିଂହକୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦଳିଦେଲେ । ଶତ୍ରୁ ନେତାମାନେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ସୁଦାସଙ୍କୁ ଦାନ କରାଗଲା । ଅବିରତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁଠି ଅପ୍ରତିକୂଳ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲେ । ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଜ୍ର ହେଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ପ୍ରହାର କରନ୍ତି । ତୃତ୍ସୁମାନେ ଯମୁନା ସହିତ ପ୍ରଭାତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଗ୍ରସର କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଭେଦ କରି । ଅଜା, ଶିଗ୍ରୁ ଓ ଯକ୍ଷୁମାନେ ଉପହାର ନେଇ, ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ । ପୂର୍ବ ଓ ନୂତନ ଉଷା, କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୃପା କିମ୍ବା ଧନ, କେହି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଇନ୍ଦ୍ର ମହାବଳୀ ଭାବିଥିବା ଦେବକକୁ ମଧ୍ୟ ଦଳିଦେଲେ, ଶମ୍ବରଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ । ଶତ୍ରୁ ଗୃହରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ପରାଶର, ଶତୟାତୁ, ଓ ବଶିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ବୋଜଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ । ତେଣୁ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଥିଲା । ଦେବବତଙ୍କ ନାତି ସୁଦାସ ଦୁଇଶେ ଗାଈ ଓ ଦୁଇଟି ଦୁଳାହା ଚକ୍ର ଜୟ କରିଥିଲେ । ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ପୈଜବନଙ୍କ ଦାନ କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ଯେଉଁଠି ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶଂସା ଗୁଞ୍ଜିଥାଏ । ପୈଜବନଙ୍କ ଚାରିଟି ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା । ସୁଦାସଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦଢ଼ି ଦାନ୍ତାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ କୀର୍ତି ସନ୍ତାନ ଓ ପରମ୍ପରାକୁ ବିସ୍ତାର କରେ । ସେମାନଙ୍କ କୀର୍ତି ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବିଭାଜିତ । ସପ୍ତ ନଦୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସ୍ରୋତ ଭାବେ ବହେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଅବନମ୍ର ହୁଏ । ମରୁତମାନେ ସହ ସେମାନେ ଦିବୋଦାସଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ସୁଦାସଙ୍କ ପିତା । ପୈଜବନ, ଆମକୁ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ । ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ତୀକ୍ଷ୍ଣଶିଂଗ ଏବଂ ବଳିୟ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଉତ୍କଳିତ କରନ୍ତି । ସେ ଦାନଶୀଳ ଗୟଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ହବିରେ ନେଇଯାନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୁତ୍ସକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରିଥିଲ । ଦାସ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବକୁ ଦଳିଦେଲ, ଅର୍ଜୁନେୟଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦେଲେ । ତୁମେ, ଶୌର୍ୟଶାଳୀ, ସୁଦାସଙ୍କୁ ତୁମ ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ ନେତୃତ୍ୱ କରିଥିଲ । ପୌରୁକୁତ୍ସ, ତ୍ରସଦସ୍ୟୁ ଓ ପୂରୁଙ୍କୁ ଭୂମି ଓ ବୃତ୍ର ବିଧ୍ଵଂସରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ । ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅନେକ ବୃତ୍ରକୁ ହତ କରିଥିଲ, ଦସ୍ୟୁ ଚୁମୁରି ଓ ଧୁନିକୁ ନିଦ୍ରାରେ ପତିତ କରି, ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପକାର କରିଥିଲ । ତୁମର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି—ତୁମେ ଏକାସାଥିରେ ନବତିନଁଟି ନଗର ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲ, ଶତତମ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ବୃତ୍ର ଓ ନାମୁଚିକୁ ହତ କରିଥିଲ । ଏହି ପୁରାତନ ଦାନ ସୁଦାସଙ୍କ ପାଇଁ, ଯିଏ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହ ଅର୍ପଣ କରେ । ମୁଁ ତୁମର ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ି ଦେଉଛି, ତୁମେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କର । ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଶକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ପଛରେ ପଡ଼ିନଁଉ । ଅପରାଜୟ ରକ୍ଷା ଦିଅ, ଦାନଶୀଳ ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ ତୁମ ପ୍ରିୟ କର । ତୁମେ ଯେଉଁ ମିତ୍ରମାନେ, ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ତୁମ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ । ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ଦଳିଦିଅ, ଅତିଥିଗ୍ବକୁ ଯଶ ଦିଅ । ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏଉଁଠି ତୁମ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ପଣିମାନେ ଦୂର କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ ମିଳନ କରାଅ । ଏହି ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ, ଶୂରବୀର; ତୁମେ ଆମ ପାଖରେ ଆସ, ବୃତ୍ର ବିଧ୍ଵଂସରେ ଦୟାଳୁ, ବନ୍ଧୁ, ଏବଂ ରକ୍ଷକ ହୁଅ । ଏବେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସିତ ଶୂର, ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବଳବତୀ ହୁଅ । ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଆମ ସ୍ଥାନକୁ ଆସ; ସଦା ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ । ମହାବଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂରତ୍ୱ ପାଇଁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସ୍ୱୟଂବଳୀ, ସେ ଜଳ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯୁବକ ଭାବେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ମହାପାପକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ବୃତ୍ର ଘାତକ ଇନ୍ଦ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଗାୟକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ସେ ସୁଦାସଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଧନ ଦେଇଥିଲେ । ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ଅକ୍ଲାନ୍ତ, ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ଦକ୍ଷ, ଶୂର ଏବଂ ଜନ୍ମଜାତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦଳକୁ ଚିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହତ କରିଥିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ପୂରଣ କରିଦେଲେ । ସେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଆନନ୍ଦରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମାପିଦେଲେ । ଏହି ବୃଷଭ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବୃଷଭକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଏକ ସୁନାରୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୁରୁଷ ଶୂରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ସେ ଦଳପତି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସାଥୀ, ଅଦମ୍ୟ ଚେତନା ଓ ଧନ ଅନ୍ୱେଷୀ । ଏଠି, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ଅସ୍ଥିର ହେଉନାହାନ୍ତି ।