ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବିଦ୍ୱାନ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ହୋତା ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରୁଥିବା ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ବୀରତ୍ୱ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ ନେଇ ଯଜ୍ଞକୁ ସଫଳ କରନ୍ତି। ଯଜ୍ଞରେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଇନ୍ଦନ ଦେଇ ଭଲଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରାଯାଏ, ବିଶାଳ ବେଦି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ। ଶୁଭ୍ର ଦ୍ୱାରମାନେ ଖୋଲାଯାଏ, ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ଆସନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ନିର୍ମଳ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ଅମୃତ ଦେବମାନେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଉପାସକଙ୍କର ଅଭିଲାଷା ସଫଳ ହେଉ, ଏହି କାମନା କରାଯାଏ। ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ହବିର୍ ଭୋଜନର ବାହକ, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ପୋଷଣର ନାୟକ ଭାବେ ବିଧିବଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି। ଉପାସକମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ସେବା କରୁଥିବାରୁ, ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କୁ ବଡ଼ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଯଜ୍ଞ ଓ ପୂଜା ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଲାଭ ପାଇଥିଲେ। ଗାଁମାନେ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ, ଘୋଡ଼ା ମିଳିଥିଲା, ଧନ ବୃଦ୍ଧି ହୋଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଣେ ରାଜା ଭଳି ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଗୋପାଳକ ଭଳି ଗୋମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଉପାସକଙ୍କ ଗୀତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଧନ, ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କରନ୍ତି। ବସିଷ୍ଠ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୋମାନେର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ସୁଦାସଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶାଳ ନଦୀମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଦେଇଥିଲେ, ଶିମ୍ୟୁର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ଅପଶାପ କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଟୁର୍ବଶ, ଯଦୁ, ମାତ୍ସ୍ୟ, ଭୃଗୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜାତିମାନେ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ। ପକ୍ଥ, ଭଳାନ, ଅଲିନ, ବିଷାଣିନ, ଶିବା ଏହି ସମସ୍ତ ଜାତି ଏକଠି ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୃତ୍ସୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ଅବିବେକୀମାନେ ଅଦିତିଙ୍କ କୃପା ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଭୂମି ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ, ଗୋମାନେ ଚାରିଏଦିଗରେ ବିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ପରୁଷ୍ଣୀ ନଦୀକୁ ଅନେକ ଜନ ଜୟ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁଦାସଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ରୋକିଥିଲେ। ଗୋମାନେ ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଚରଣରେ ଚରାଇଯାଉଥିଲେ, ଚିହ୍ନିତ ଗୋମାନେ ଏକ ନୂତନ ପଥ ଖୋଲିଥିଲେ, ସେନା ଅନନ୍ଦିତ ହୋଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଏକାଇଶି ଖ୍ୟାତିସାମ୍ପନ୍ନ ଜାତିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ତେଁ ସେନାଙ୍କୁ ନଦୀ ଭଳି ପଥ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ କବଷ, ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଧୀନ ହୋଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସପ୍ତ କୋଟ ଧ୍ୱଂସ କରି, ତୃତ୍ସୁଙ୍କ ପାଇଁ ଗୟକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ, ପୂରୁଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅଧୀନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନୁ ଓ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ସେନାର ଅନେକ ନାୟକ ଓ ଯୋଧା ଅସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ପ୍ରମାଣ। ତୃତ୍ସୁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ନଦୀ ଭଳି ଅଗ୍ରସର ହୋଇଥିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ନିଜ ଧନ ଛାଡ଼ି ସୁଦାସଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଅଧା ଫେରେଇଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ରାଗକୁ ରାଗ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଏକ ଘାତରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନେତାମାନେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇଗଲେ, ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଧନ ସୁଦାସଙ୍କୁ ମିଳିଲା। ଏହି ଭାବେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲେ, ଉପାସକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା ଚାହିଲେ। ତୃତ୍ସୁମାନେ ଯମୁନା ସହିତ ପ୍ରଭାତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଗ୍ରସର କରିଥିଲେ, ଅଜା, ଶିଗ୍ରୁ, ଯକ୍ଷୁମାନେ ଉପହାର ନେଇ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ଯାଉଥିଲେ। ପୂର୍ବ ଓ ନୂତନ ପ୍ରଭାତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୃପା କିମ୍ବା ଧନ କେହି ସେମାନେକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିଲାନି। ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବକ ଓ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଶତ୍ରୁ ଗୃହରେ ଯେଉଁମାନେ ଅନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ—ପରାଶର, ଶତୟାତୁ ଓ ବସିଷ୍ଠ—ସେମାନେ ଭୋଜଙ୍କ ସାଂଗତ୍ୟ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ। ଏପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ଦିନ ଆସିଥିଲା। ସୁଦାସ, ଦେବବତଙ୍କ ନାତି, ଦୁଇଶେ ଗାଁ ଓ ଦୁଇ ଯୁଗଳ ରଥ ସହିତ ବଧୁମାନେ ଜିତିଥିଲେ। ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୈଜବନଙ୍କ ଉପହାର ଦେଇ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ପୈଜବନଙ୍କ ଚାରି ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସୁଦାସଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ବଢ଼ାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ଦିଗଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ, ସପ୍ତ ନଦୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଚଲିଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ପରାଜିତ ହେଉଥିଲେ। ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦିବୋଦାସଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ। ପୈଜବନ, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ଭଳି, ସମସ୍ତ ଜନମାନେକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ ଗୟଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହବି ପାଖକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ଦାସ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବଙ୍କୁ ଅଧୀନ କରି, ଅର୍ଜୁନେୟଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦେଇଥିଲେ। ସୁଦାସଙ୍କୁ ନିଜ ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ ଅଗ୍ରସର କରିଥିଲେ, ପୌରୁକୁତ୍ସ ଓ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ପୁରୁଙ୍କୁ ଭୂମି ଲାଭ ଓ ବୃତ୍ର ହନନରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଅନେକ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରି, ଦାସ୍ୟୁ କୁମୁରୀ ଓ ଧୁନିଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅସ୍ତ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଶିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି—ଏକ ସମୟରେ ଉନନବେ ନଗର ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ଶତତମ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ବୃତ୍ର ଓ ନାମୁଚିଙ୍କୁ ହନନ କରିଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଉପହାରଗୁଡ଼ିକ ସୁଦାସଙ୍କ ପାଇଁ, ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ହବି ଦେଉଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଏ, ସ୍ତୁତି ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦେଉ। ଏହି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଅପରାଜୟ ସୂରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ଦାନଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ ତୁମ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତୁ।