ଏହି କାଳରେ, ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଭାତର ସମୟରେ, ଏକ ଦୂତ, ଯାହାକୁ ଅଗ୍ନି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ତାଲିକାରେ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଗି ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସବୁଦିନ ଏହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ। "ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅମର, ସମସ୍ତ ଅମର ଭୋଜନର ପ୍ରତିରକ୍ଷକ," ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଇଥିଲା। ଅଗ୍ନି, ସ୍ୱାଦୁ ଭାଷାରେ କଥା କରୁଥିବା, ପ୍ରସ୍କାଣ୍ବାଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଆଣିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଆଗି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମିଳିତ ହେବାକୁ ଚାଲିଥିଲା। କାଣ୍ବ ବର୍ଗ, ସୋମା ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଜଳାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସବୁ ଦେବତା ଏହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ। "ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ସୂଚକ, ଆମକୁ ଆଜି ତୁମର ଆଗରେ ଆଣ," ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଓ ଦୟା ଦେଖି, ମାନବ ହେବା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଶ୍ବିନୀ ଦେବତାମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅନେକ ଧନ ଓ ସମ୍ପଦ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। "ହେ ଅଶ୍ବିନୀ, ତୁମେ ଆମକୁ ଭୋଜନ ଦେଉ," ସେମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ, ସେମାନେ ସୋମା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ କରିଥିଲା। "ତୁମେ ତିନି ଯୋଗ ଓ ତିନି ଦେହରେ ବସିଥିବା, ଆମ ପାଇଁ ଆସ," ତାଙ୍କୁ ଡାକିବାକୁ କାଣ୍ବ ବର୍ଗରେ ହାମ ହେଉଥିଲା। ଏହି ପ୍ରଭାତରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଯାହା ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଭୋଜନର ସ୍ଥାନ ଥିଲା। ଏହି ଗାଥାରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅଶ୍ବିନୀ ଦେବତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଆମକୁ ଆଶା ଓ ସମ୍ପଦର ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି ଅନୁସ୍ମୃତିରେ ଆସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଆମର ଜୀବନର ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅଂଶ ଅଟୁଟ ରହିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା।