ଏକ ପବିତ୍ର ସମୟରେ, ମହାନ ବଳର ରକ୍ଷକ ସୋମ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଉଛି। ସେମାନେ ସପ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଧାରଣ କରି, ଦୁଇପାଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପାଦ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ ଅବିରତ ଭାବେ ଆମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ। ସୋମ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁନଃ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଉଛି—ଯେଉଁ ରୋଗ ଆମ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଅଶୁଭ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଓ ଶୁଭ କୀର୍ତ୍ତି ଆମ ହେଉ। ତେବେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଆମ ଶରୀରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗରେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ଦୋଷ ଆମ ଶରୀରରେ ବନ୍ଧି ଅଛି, ତାହା ଖୋଲି ଦେଉନ୍ତୁ, ଓ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହସ୍ତ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଦୟାଳୁ ସୋମ ଓ ରୁଦ୍ର, ଆମ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଭଲ ମନରେ ଆମକୁ ଭଲ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଓ ଭାରୁଣଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ରକ୍ଷା ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ରଙ୍ଗର ଚିତ୍ର ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ ବର୍ଷାମେଘର ମୁହଁ ପରି ଏକ ଢାଳ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ବିର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ। ଅଘାତ ହୋଇନଥିବା ଦେହ ସହିତ ବିଜୟ ଲାଭ କରି, ଏହି ଢାଳର ମହିମା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଧନୁ ଦ୍ୱାରା ଗୋ-ଧନ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରାଯାଏ, ଧନୁ ବିପକ୍ଷକୁ ପରାଜିତ କରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଜୟ ଆଣେ। ଧନୁର ତାର ଜାଣିଛି କେମିତି କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା, ଏହା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସାଥୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ, ଏବଂ ଏହି ତାର ଧନୁକୁ ତଣି ତୀରକୁ ଦୂରେ ପଠାଏ। ଧନୁର ତାରମାନେ ଏକତାରେ ଚଳିଥିବା ନାରୀମାନେ ପରି, ଜଣେ ମାଆ ଯେପରି ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଧରିଥାନ୍ତି, ଏପରି ଏହି ଧନୁର ତାରମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ତୁଣୀ ଅନେକଙ୍କ ପିତା, ଧନୁ ଅନେକର ପୁଅ; ଯେତେବେଳେ ଏମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକାତ୍ମ ହୁଅନ୍ତି, ତୁଣୀ, ତୀର, ଓ ସମସ୍ତ ସେନା ଏକାଠି ହୋଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳି ଦେଉନ୍ତି। ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଚତୁର ଚାଳକ ଚାଲକ ଘୋଡ଼ାକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଚଳାନ୍ତି। ରଶିର ମହିମା ପ୍ରଶଂସା ହେଉ, ମନ ଏହି ରଶି ପଛରେ ଚାଲିଥାଏ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଧ୍ୱନି କରେ, ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଆଗ୍ରସର ହୋଇ ସେମାନେ କେବେ ପଛୁଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ମଜବୁତ ରଥ ହେଉଛି ଅର୍ପଣର ବାହକ, ଯେଉଁଠାରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ରହିଥାଏ, ଏଠାରେ ଆମେ ହମେଶା ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ଆରୋହଣ କରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ। ପୂର୍ବଜ ମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘଜୀବୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକ ଦୁଃଖ ସହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱଜା ଓ ଅନେକ ତୀର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଓ ବିଜୟୀ ହୋଇଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ବଜମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସୋମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଆମ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ପୂଷଣ ଆମକୁ ଅପମଙ୍ଗଳରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଓ କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଆମ ଉପରେ ଶାସନ କରିନପାରନ୍ତୁ। ତୀର ପଖି ଧାରଣ କରିଥାଏ, ତାହାର ଶିର ଜନ୍ତୁର ଦାନ୍ତ, ଗାଏର ଚର୍ମରେ ବନ୍ଧା, ଏହା ଦୂରେ ଉଡ଼ିଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ଏକାଠି ଓ ବିଛିନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ଏଠାରେ ଆମ ତୀର ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ସିଧା ଉଡ଼ୁଥିବା ତୀର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମ ଦେହ ପାଥର ପରି ଦୃଢ଼ ହେଉ, ସୋମ ଆମ ପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତୁ, ଅଦିତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଅନେକ ଦକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ଧନୁର ତାର ସର୍ପ ପରି ହସ୍ତକୁ ବେଢ଼ି ଧରିଥାଏ, ଏହି ତାର ତୀରକୁ ଅବରୋଧ କରେ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ହସ୍ତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ମୃଗଶିର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଲୋହା ମୁଖ ଥିବା ଦେବତା ତୀର, ତୁମେ ପର୍ଜନ୍ୟର ସନ୍ତାନ, ତୁମକୁ ଆମେ ବଡ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କରୁ। ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇଥିବା ତୀର, ଛୁଟି ଯାଅ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କର, କୌଣସି ଶତ୍ରୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ତୀର ଝଡ଼ ପରି ପଡ଼େ, ସେଠାରେ ବୃହସ୍ପତି ଓ ଅଦିତି ଆମକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଆମେ କବଚ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ପ୍ରାଣ ଅଂଶ ଢାକି ଦେଉଛୁ; ସୋମ ରାଜସ୍ୱ ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ; ବରୁଣ ତୁମର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ବିଜୟୀ କରନ୍ତୁ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ। ଯିଏ ଆମ ଅପରିଚିତ କିମ୍ବା ପରିଚିତ ହେଉ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରନ୍ତୁ; ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଉ ଆମ ଭିତରର କବଚ। ଏହାପରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୁଇ ଅରଣୀ କାଠି ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଜସ୍ର ଚେତନା ଓ ହସ୍ତ ଚଳନରେ ଘରର ଅତିଥି, ଦୂରଦର୍ଶୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ସେହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଭଲ ବସୁମାନେ, ଆମେ ସବୁଦିନ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ; ସେ ଘରରେ ନିତ୍ୟ ଏକାଗ୍ର ଓ ଦକ୍ଷ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ଗୃହରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ତେଜସ୍ୱୀ ଅଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅ, ତୁମ ପାଖକୁ ସବୁ ସମୟରେ ଉପହାର ଆସୁ। ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସାହସୀ ସନ୍ତାନ, ଧନ, ବିରାଟ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଯାହାକୁ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ଅତିଥି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେଠାକୁ ଏକ ଯୁବତୀ, ଦକ୍ଷ ଓ ଉପହାର ନେଇ, ପ୍ରତିସ୍ନାନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଘୃତ ନେଇ ଆସିଥାଏ; ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଧନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ତାପରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତିକୁ ଦାହ କର, ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅଜର ରୁହ; ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଓ କ୍ଷତିକୁ ଦୂର କର। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଭ୍ର, ବଶିଷ୍ଠ, ଏହି ସ୍ତୁତିମାନ୍ୟ ଗୀତ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣୁ, ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ଆମ ସହ ଥାଅ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମର ଚେହେରାକୁ ବିଭାଜିତ କରିଛନ୍ତି, ପୂର୍ବଜ ଉତ୍ସର ସେମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମେ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଯେଉଁ ନରମାନେ ବୀରତାରେ ବୃତ୍ର ହନନ କରିଛନ୍ତି, ମୋର ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଚିନ୍ତାକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅସୁର ଚଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ।