ପାହାଡ଼ ଉପରେ ତୁମର ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ସୁବିଧାଜନକ ପଥ ଅଛି, ହେ ସ୍ୱର୍ଗର ଝିଅ, ତୁମେ ତୁମ ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର, ଆମ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଅଧିକ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଆଣ। ଯାକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ତୁମେ ପ୍ରଭାତକୁ ଆଣ, ଆନନ୍ଦରେ ଆମ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଉପହାର ଆଣିଦଅ। ସ୍ୱର୍ଗର ଝିଅ, ପ୍ରାଚୀନ ପୂଜାରେ ତୁମର ମହିମା ଅଦ୍ଭୁତ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଶୋଭାପ୍ରଦ। ପ୍ରଭାତ ଆସିଲେ ଘରର ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପିତାଙ୍କ ସହ ଅଂଶୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାତରେ ଜାଗିଯାନ୍ତି। ହେ ଦେବୀ ପ୍ରଭାତ, ଉପାସନା କରୁଥିବା ମର୍ତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଘରକୁ ବହୁତ ଭଲ ଜିନିଷ ଆଣିଦଅ। ଏହି ସ୍ୱର୍ଗର ଝିଅ, ଆମ ପ୍ରଭାତ, ଜନମ ହେବା ସମୟରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉଦିତ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଶୋଭାବନ୍ତି, ସେ ଅନ୍ଧକାର ଓ ରାତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତମାନେ ଲାଲ ଯୋକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଶୋଭା ଉଦ୍ଗାର କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ରଥ ମହାଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହ କରେ। ସେମାନେ ତରଙ୍ଗର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ପ୍ରଭାତମାନେ ଉପାସକଙ୍କୁ, ମର୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ଯଶ, ଶକ୍ତି, ପୋଷଣ ଓ ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଦାନଶୀଳ ଓ ବୀର ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଆଜି, ଯିଏ ଉପାହାର ଦେଉଛି, ସେଠିକି ବିଶେଷ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତୁ। ଏବେ, ପ୍ରଭାତମାନେ ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଦେଇଛନ୍ତି; ବୀର ପାଇଁ, ଉପାସକ ପାଇଁ। ଅନୁପ୍ରେରିତ କବି ଯେତେବେଳେ ସ୍ତୁତି କରେ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ତୁମେ ସେହି ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଏହା ଦେଇଥିଲ। ଏବେ, ପ୍ରଭାତମାନେ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗୋ ଓ ଗାଈ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ, ସେମାନେ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛନ୍ତି; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିବା ସତ୍ୟ ଥିଲା। ଉଠ, ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରାଚୀନ ଝିଅ, ଭରଦ୍ୱାଜ ପରି, ଉପାସକଙ୍କୁ ଦାନଶୀଳ। ଆମକୁ ଅଧିକ ଧନ ଓ ବୀରତା ଦିଅ, ଆମ ଉପରେ ବିଶାଳ ଯଶ ଦିଅ। ଏହି ରୂପକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତୁ—ଗାଈ ଏକ ନାମ, କିନ୍ତୁ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଭାଗରେ ବଣ୍ଟିତ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୁଧ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଗାଈକୁ ପାଆନ୍ତି; ଏକଥର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୃଶ୍ନି ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ। ସେଇ ଅଗ୍ନି ପରି ଅଗ୍ନିମାନେ ତାଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦୁଇଥର, ତିନିଥର, ମାରୁତମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଧୂଳି ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ, ସେମାନେ ଏକତ୍ର ଶୌର୍ୟ ଓ ପୁରୁଷାର୍ଥରେ ଏକତା ହେଲେ। ଯେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଉପକାରୀ ଓ ଧାରଣ କ୍ଷମତାରେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାତା—ମହାନ୍ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ—କୁ ଜାଣନ୍ତି। ପୃଶ୍ନି ଶୋଭା ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଧରିଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ସକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ପବିତ୍ର ଥିବାରୁ ଦୋଷ ଏଡ଼ାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦୁଧ ଦେଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ରୂପ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୃଢ଼ ନାମ ମାରୁତଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେମାନେ ଦୁଧ ଦେବାକୁ ତୀବ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ମହତ୍ତ୍ୱରେ କ୍ଳାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଦାନଶୀଳ ହୋଇ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ସାହସରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଦୃଢ଼ ରହିଥାଏ; ଶୂନ୍ୟ ଅବାଧିତ। ମାରୁତମାନେ, ତୁମର ଗତି ଅବିରାମ; ଘୋଡ଼ା ବିନା, ରଥ ବିନା, ବନ୍ଧନ ବିନା, ଅପୀଡିତ ନୁହେଁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ପଥରେ ଅବାଧିତ ଚଳନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ଯାହାକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ସନ୍ତାନ, ଗୋ, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଜଳରେ ଯେଉଁଥିବା ଅବରୋଧକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଆକାଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ତୁତି ଦିଅ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ। ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିଥାନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଓ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଉପାସନାରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଣ୍ଟି, ଯଜ୍ଞର ଚମକ ପରି, ତାଙ୍କର ତୀର ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ପରି। ତିନିପ୍ରକାର ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି, ତାଙ୍କର ଚଳନ ନାୟକମାନେ ପରି; ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅଜୟ। ଏହି ବଢ଼ୁଥିବା ମାରୁତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟିସହିତ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ। ସ୍ୱର୍ଗର ସମୂହ ପାଇଁ, ପବିତ୍ର ମନ; ମହାନ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼; ଆମ ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, କିରଣ ପରି, ଆକାଂକ୍ଷିତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ତୁମର ହାତରେ ଦୁଇ ଜନମାନେ, ଅସମାନ। ମୋର ଅନୁପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପବିତ୍ର ଆସନକୁ ବିସ୍ତାର କରେ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା, ଢାଳ କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ଦାନଶୀଳ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହି ଉତ୍ତମ ଉପହାରକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆସ, ଆନନ୍ଦରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଛ; ଏକତ୍ର ଜାଗୃତ ଥିବା ତୁମେ, ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମର ମହିମା ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତୁରନ୍ତ ଯୋକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ପବିତ୍ର ଓ ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେତେବେଳେ ଅଦିତି ସତ୍ୟର ଗର୍ଭ ଧରିଥାନ୍ତି; ତୁମେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଶାଳ, ଜନ୍ମ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁକୁ ମର୍ତ୍ୟ ପାଇଁ ଦଳନ କର। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ତୁମର ମହିମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ତୁମକୁ ଶାସନ ଦେଇଥିଲେ; ତୁମେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିବାବେଳେ, ବିଶାଳ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲ, ତୁମର ଅଚ୍ୟୁତ ଓ ଅଚୁକ ଗୁପ୍ତଚର। ତୁମେ ଦିନ ଭରି ଶାସନ କର, ଆକାଶର ମାପ ପରି ଶିଖରକୁ ବିସ୍ତାର କର; ହେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ତୁମର ଦୃଢ଼ ନୀତି ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କର, ହେ ନୀତିର ରକ୍ଷକ। ତୁମେ ପାତ୍ର ଓ ଗର୍ଭକୁ ପୂରଣ କର, ଯେତେବେଳେ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଘରକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି; ଯୌବନା ଝିଅମାନେ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଦୁଧ ବହନ କରନ୍ତି। ତୁମେ, ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମର ଜିଭାରେ ଏହି ଉପହାର ଅନୁଭବ କର, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କ୍ରିୟାଦ୍ଧାନ ହୁଏ; ତୁମର ଘୃତମୟ ମହିମା ଏଠାରେ ରହୁ, ଉପାସକ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଅପୟକୁ ଦୂର କର।