ସରସ୍ୱତୀ, ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ ସପ୍ତଭଗିନୀ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ସେ ଆମେ ଯେଉଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ତାହା ସେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ। ସରସ୍ୱତୀ ଏମିତି ଏକ ଦେବୀ, ଯିଏ ପୃଥିବୀ, ବ୍ୟପ୍ତ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟମ ଦିଗକୁ ନିଜ ମହିମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅନ୍ତୁ। ସରସ୍ୱତୀ ତିନି ସ୍ଥାନରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ସାତଟି ଉତ୍ସରୁ ଉଦ୍ଭବ, ପାଞ୍ଚ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସେ ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳି। ସେ ସବୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିପାରିବା। ସରସ୍ୱତୀ ଏମିତି ମହାନ୍, ଯିଏ ମହାବଳବାନ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଯେପରି ଏକ ଶୋଭାମୟ ରଥ ପରି, ତାଙ୍କୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସରସ୍ୱତୀ, ଆମକୁ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଆମଠାରୁ ଅପହୃତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଆମକୁ ତୁମ ସ୍ନେହ ଓ ଆତିଥ୍ୟ ଦିଅ। ଆମେ କ୍ଷୀର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକୁ ନ ଯାଉ, ତୁମ ଉପଜାଉ ମାଟିରୁ ଦୂରେ ନ ଯିବା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ କର। ଏହି ବେଳେ, ମୁଁ ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ, ଦ୍ରୁତ ଗତିର ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ଗୀତରେ ଡାକୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ଆଲୋକ ଆସିଲେ, ଦୂର ଦିଗକୁ ଶୀଘ୍ର ଗମନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ତୁଳ୍ୟ ଚମକରେ ଯଜ୍ଞକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ଅସଂଖ୍ୟ ଦିଗ ମାପି, ନଦୀ ଓ ମରୁଭୂମି ଅଟୁଟ ଗତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ତୀବ୍ର ଘୋଡା ଚଳାଇ, ମନର ତାରତୀରେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସହାୟତା ପହଞ୍ଚାନ୍ତି। ସେ ଦିନେ ଦିନେ ନୂତନ ହୋଇ, ବୟସ୍କ ଗାୟକଙ୍କ ଗୀତକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ରଥ ଯୋଗ କରି, ଶୁଭ ବର୍ଷା, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ଆଣନ୍ତି; ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଅବିନାଶୀ ଏହି ଦ୍ୱୟକୁ ହୋତାର୍ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇଜଣ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ମୁଁ ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛି—ସେମାନେ ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ଗାୟକଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିବା। ତୁଗ୍ର ପୁତ୍ର ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ସେମାନେ ନଦୀ ଓ ସାଗର ମଧ୍ୟରୁ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଧୂଳିହୀନ ପଥରେ ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀପରି ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ବିଜୟୀ ରଥରେ, ବଳବାନ୍ ଦ୍ୱୟ ବଧ୍ରିମତୀଙ୍କ ଡାକରେ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ; ଶୟନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଲେ, ଗାଈମାନେ ପୂରିଲା, ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ମହତ୍ତ୍ୱ, ଦେବତା ଓ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଅଛି, ତାହା ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଦୈତ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନିମୟ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ରଖନ୍ତି। ଯିଏ ବିଦ୍ୱାନ୍ ରାଜା ଭାବେ ଦିଗମାନେ ଶାସନ କରନ୍ତି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ରକ୍ଷା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଗଭୀର, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏବଂ କ୍ଷତିକାରୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉପଯୋଗୀ। ତୁମ ଚକ୍ର ନେଇ, ଆମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆସ, ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମାନବ-ବାହନ ରଥରେ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କର, ସେ ଯଦି ବଳବାନ୍ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପ୍ର-mୁଣ୍ଡ କାଟିଦିଅ। ଉଚ୍ଚ, ମଧ୍ୟମ ଓ ନୀଚ ଦିଗରୁ ତୁମ ଦଳ ସହ ଆସ; ଗାୟକ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗୋଧନ-ସମୃଦ୍ଧ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦିଅ, ଦାନଶୀଳ ଦ୍ୱୟ। ଏହି ଦିନ, ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦ୍ୱୟ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଗୀତ ଦୂତ ଭାବେ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିପାରିଲା ନାହିଁ? ଆମକୁ ଦୟାଭାବରେ ଦେଖୁଥିବା ଏହି ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଏହି ଭକ୍ତଙ୍କ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟୁଟ। ଏବେ, ଆମ ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ଆସ, ଯେପରି ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି, ତୁମେ ସୋମ ପାନ କର। ତୁମର ଯାତ୍ରା ନିର୍ବିଘ୍ନ ହେଉ, ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କେବେ ବିଘ୍ନିତ ହେଉ ନାହିଁ। ସୋମପାନୀ ପାଇଁ ପଥ ତିଆରି ହୋଇଛି, କୁଶାସନ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ତୁମ ଆଗମନ ପାଇଁ ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଉପବିଷ୍ଟ ଯୁବକ ହାତ ଉଠାଇ ତୁମକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସମ୍ମାନିତ କରିଛି; ଶିଳାମାନେ ଚମକୁଛି, ତୁମ ପ୍ରବେଶ ଚିହ୍ନିଛି। ତୁମର ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞରେ ସିଧା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ ପ୍ରବାହିତ; ପୁରୋହିତ ଉତ୍ସାହରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛି, ତୁମ ପାଇଁ ହବି ଯୋଗ କରିଛି, ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ। ପ୍ରଶଂସା ଲାଗି, ସୂର୍ଯ୍ୟକନ୍ୟା ଶତଶକ୍ତି ରଥରେ ଦଢ଼ିଲେ; ମାୟାବୀମାନେ ତାଙ୍କର ମାୟା ଦେଖାଇଲେ; ଉପାସକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକନ୍ୟାକୁ ଶୋଭା ଓ ତେଜ ଦେଇଛ; ତୁମ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଅନୁସରଣ କରିଛି; ଅଲତାରର ନାଥମାନେ, ତୁମ ଆଗମନ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି। ତୁମ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିଛି। ତୁମ ମନ-ତୀବ୍ର ରଥ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଆଗୁଆ ମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ତୁମେ ବହୁତ ଦେଇଛ, ଗୋମାତା ପରି ପୁନଃପୁନି ଧନ ଦିଅଛ; ତୁମ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶଂସା ପ୍ରଶଂସିତ, ଏବଂ ତୁମ ଦାନର ଅନୁସରଣକାରୀ ଆସିଛନ୍ତି। ଏବଂ ମୋତେ, ଦୃତ ନଗରରେ, ଶତ ରାନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶତ ଧାନ ଦିଆଯାଇଛି। ଶଣ୍ଡା ଦାନଶୀଳଙ୍କ ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦଶ ମୋଟା ଗାଈ ଦେଇ, ବଳବାନ୍ମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଛନ୍ତି। ଶତ ଓ ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ପାହାଡ଼ର ବହୁପଥରେ ଦିଆଯାଇଛି। ଏବେ, ହେ ବୀର, ପାହାଡ଼ରେ ଭୃଗୁବଂଶୀ ଭରଦ୍ୱାଜକୁ ଦିଅ; ତୁମ ବହୁତ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କର। ଆମେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ, ତୁମ ବିଶାଳ ପଥ, ଉତ୍ତମମାନେ ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କରୁ। ଏଠି ଉଦୟାତ୍ମକ ଉଷାମାନେ ଆଲୋକରେ ଉଦିତ, ପାଣି ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଚମକୁଛି। ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭପଥ ଓ ସହଜ ମାର୍ଗ ତିଆରି କରନ୍ତି; ଦାନ ଅଧିକ ହୋଇଯାଇଛି। ଦେଖିବାକୁ ଶୋଭାମୟ, ଉଷା ଦୂରେ ଚମକୁଛି; ତାଙ୍କର କିରଣ ଆକାଶକୁ ବ୍ୟାପିଛି। ତାଙ୍କର ଆକୃତି ପ୍ରକାଶିତ, ଉଷା ଦେବୀ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଚମକୁଛନ୍ତି। ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରି, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛି। ବୀର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଣ୍ଡୁକ ପରି ଦୂର କରି, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆସିଛି। ତୁମର ଶୁଭ ପଥ, ସହଜ ମାର୍ଗ ପାହାଡ଼ରେ; ତୁମ ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୁଏ।