ଏହି ଗାଥାରେ, ଆମେ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୁରୁତ୍ୱ, ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଦୀପ୍ତିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ପ୍ରଥମେ, ଆମେ ପୂଷଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା, ଯିଏ ଆମର ପଥକୁ ସୁଗମ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ, "ଏହି ଚୋରକୁ ଦୂର କର, ଯେଉଁଥିରେ ତଥାକଥିତ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଅଛି।" ଆମେ ପୂଷଣଙ୍କୁ ଆମର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ବୋଧନ କରିବା ପାଇଁ ଚୟନ କରୁଛୁ, ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଓ ଆନନ୍ଦର ଦାତା ଭାବରେ। "ହେ ପୂଷଣ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଭଲ କରଣା ଦିଅ, ଓ ଆମ ପଥକୁ ସୁଗମ କର।" ପୂଷଣଙ୍କୁ ଆମେ ବାଣୀ କରୁଛୁ, "ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଆମ ଯାତ୍ରାରେ କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ।" ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଦାନରେ, ଆମେ ଆଶା କରୁଛୁ ଯେ ସେ ଆମ ପାଇଁ ଅନେକ ଧନ ଓ ସମ୍ପଦ ଆଣିବେ। ତାପରେ, ଆମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଓ ଦୟାର ଦେବତା। "ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ଦୟା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ଚାହାଁ।" ତାଙ୍କର କ୍ଷୀର ଓ ଔଷଧରେ ଆମେ ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦ ଚାହାଁ। ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ସହିତ, ସୂର୍ୟ ଭଳି ଆଲୋକିତ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ମାନ କରୁଛୁ। ଏହି ସମୟରେ, ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି, ଯିଏ ଆମର ଆର୍ଧ୍ୟ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଦୂତ। "ହେ ଆଗ୍ନି, ତୁମର ଦୀପ୍ତି ଓ ସ୍ନେହରେ ଆମକୁ ଦିଅ ଶକ୍ତି।" ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, "ଆସ, ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ଆସନ୍ତୁ, ତୁମର ଦୟା ଓ ସମ୍ପଦ ଆଣନ୍ତୁ।" ଏହି ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରି, ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଓ ଦୟାର ପାଇଁ ଆଶା କରୁଛୁ। "ହେ ଆଗ୍ନି, ତୁମର ଦୟା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଶକ୍ତି ଆଣନ୍ତୁ।" ଏହିପରି, ଆମେ ପୂଷଣ, ରୁଦ୍ର ଓ ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ଦୟା ଓ ସମ୍ପଦର ଆଶାରେ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆମର ଆହ୍ୱାନକୁ ଶୁଣି, ଆମେ ଲାଭ ଓ ଶକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଛୁ।