ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୂରବୀର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଗୀତ ଏବଂ ସ୍ତୁତିରେ ପୂଜିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ପାହାଡ଼କୁ ଉଜାଡ଼ିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୀତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଗାଁଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଓ ଗୀତର ଶକ୍ତି ସହିତ, ଏବଂ ମାପ ଜାଣିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ସହିତ, ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହୀମାନେ ସହିତ ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରି, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସହିତ ଦୁର୍ଗମ ସ୍ଥାନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ବୀରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଗୀତାଳୁ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ଓ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ଗୀତ ପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ ବୋଲି ଦେବମାନେ ଚାହିଁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଦ୍ରୁତତା ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହଟାଇଦେଲେ। ଏହିପରି, ଦେବମାନେ ଦିନେ ଦିନେ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଲାଗି ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି ଓ ଦାନଶୀଳତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବାକୁ, ଭକ୍ତମାନେ ସ୍ତୁତି କରି, ଅଶ୍ୱଧନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଜୟ ଓ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ପାଇଁ ଡାକିଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଜନଜାତି ଏହି ଉପହାର ପାଇଁ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମାନ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ପାଣିମାନେକୁ ଚିତ୍ରିକରିଥିଲେ। ଦାସ୍ୟୁ ଓ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ନିହତ କରି, ଉତ୍ତମ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଅକ୍ଷୟ ସହାୟତା ସହ ଆମ ସ୍ନେହୀ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବନର ରକ୍ଷକ ହେଉନ୍ତୁ ବୋଲି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କାମନା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦୂର୍ବଳ ହେଉନାହାନ୍ତି। ଏହିପରି ପ୍ରଶଂସା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହିମା ଅସୀମ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ ସମୟର ଅନେକ ଗୀତ ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲା। ସେ ଅନେକ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଏକମାତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ଚକ୍ରରେ ଯୋକ୍ତ ରଥ ପରି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଅନେକ ଗାୟକ ଗୀତ ଗାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପ୍ରଶଂସା ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲା। ଯେପରି ମଣିଷ ମରୁଭୂମିରେ ଜଳ ଖୋଜିଥାଏ, ଏପରି ଭକ୍ତମାନେ ସୋମ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ସେ ବିପଦ୍ବିନାଶକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବନର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଥିଲେ। ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ—ହେ ଦାନଶୀଳ, କେବେ ଆମକୁ ରଥ, ଧନ, ଏବଂ ପୁରସ୍କାର ଦେବେ? କେବେ ଆମ ପ୍ରଶଂସା ଫଳବତୀ ହେବ? ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପକ୍ଷରେ ବିଜୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ। ଆମ ଯଜ୍ଞ ଓ ଚିନ୍ତା ଗ୍ରହଣ କରି, ଧନ ଓ ଶ୍ରୀ ଭରା ଉପହାର ଦିଅ। ଭାରଦ୍ୱାଜମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଧନ ଓ ଗାଁ ଦିଅ। ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ତୟାରି କଲେ, ଆମକୁ କ୍ଷମା କରି ରକ୍ଷା କର; ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟିଶୀଳ ଓ ସମସ୍ତ ଧନର ଦାତା। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଯେପରି ନଦୀ ମହାସାଗରକୁ ଯାଏ, ଏପରି ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସା ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥାଏ। ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ଭକ୍ତ ଧନୀ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜା। ତୁମେ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ, ଯେପରି ଦିଗମାନେ ମହାନ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣନ୍ତି। ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି କରିଛ, ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଏହିପରି, ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ୱେତ ଅଶ୍ୱ ଯୋଗାଇ ଦେଖିଲେ, ଦରିଦ୍ର ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ। ରଥ ଏସିଛି, କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମ ଆସ୍ୱାଦନ କରିବେ, ଏବଂ ଯଶ ଦେବେ। ତାଙ୍କର ଦାନଶୀଳ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ଧନ ଦେଇ ଭକ୍ତମାନେକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ବିଜୟ ଏବଂ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ମହାନ କରେ। ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷା ଆସିଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ହେଉଛି। ଦୟାଳୁ ଦେବତା ଜ୍ଞାନ ଓ ଦାନର ମାର୍ଗ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ, ଏହି ହୁଙ୍କାର ଦେବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରୁ ଆମେ ଉତ୍ତମ ଚିନ୍ତା ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅଜର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛୁ। ଯଜ୍ଞ, ସୋମ, ଉଚ୍ଚାରଣ, ଗୀତ ଏବଂ ସମୟ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ। ଏହିପରି, ଶକ୍ତିପୁଞ୍ଜ ଓ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନି, ମନ, ଓ ମଧୁର ବାଣୀର ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଁଥିଲେ। ଉଷା ଓ ପାହାଡ଼ ଚାରିପାଖରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ରାକାର ଘୂରିଥିଲେ, ପାଣିମାନେକୁ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଦିନ ଓ ରାତି, ଋତୁ ଓ ସମୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ। ଅଶ୍ୱ ଯୋଗାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, ନେତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପଥ ଚାଲିଥିଲେ। ଏବେ ଗାୟକ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତୁ ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି। ଉଦ୍ଭିଦ, ଅରଣ୍ୟ, ଗାଁ, ଅଶ୍ୱ ଓ ମଣିଷ—ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଆମକୁ ଦିଅ। ଶେଷରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ପିଡ଼ାଯାଇଥିବା ସୋମ ପାନ କର, ତୁମ ଅଶ୍ୱ ମୁକ୍ତ କର। ଆସ, ଗୀତ ଗା, ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କର, ଯଜ୍ଞରେ ବସ, ପ୍ରଶଂସା ଓ ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କର। ଏହିପରି, ଭକ୍ତମାନେ ତୁମ ମହିମାର ଛାୟାରେ ସୁଖେ ଓ ଧନେ ବସିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ।