ମୁଁ ଏହି ଦିନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାନ ସ୍ୱାମିତ୍ୱକୁ ଚିନ୍ତା କରେଁ—ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ସେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତାହାକୁ କେହି କ୍ଷୟ କରିପାରେ ନାହିଁ। ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ, ବିଶାଳ ଗୃହମାନେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥାଏ, ଏହା ସବୁ ଜ୍ଞାନୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ। ଆଜି ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜଳମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ୍ୟ ଖୋଲିଦେଲା—ପାହାଡ଼ମାନେ ଭୋଜନରେ ବସିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି ଅଚଳ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତୁମ ଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼ ଭୂମିକୁ ଖୋଲିଦେଲା। ଏପରି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ଯେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ କେହି ଦେବତା ନାହାନ୍ତି, ନ କେହି ମର୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼। ସେ ଜଳରେ ଶୟୀତ ସର୍ପକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ଜଳକୁ ବାହାରେ ପଠାଇ ସମୁଦ୍ରପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚାଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଜଳକୁ ବିଭାଜିତ କରି, ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ପାହାଡ଼ର ଦୃଢତାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ସେ ଚଳିତ ଜନମାନଙ୍କ ରାଜା ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆକାଶ ଓ ଉଷାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନର ସ୍ୱାମୀ, ଏକାକି ଧନର ଅଧିପତି ହେଲେ। ସେ ଜନମାନେ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ। ସନ୍ତାନ, ଜଳ, ପୁତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଲୋକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ଭୂମିର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ଅଚଳ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ଦିଗ୍ବିଦିଗ, ଦ୍ୱିପ, ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ—ସମସ୍ତ ଦୃଢ ଜିନିଷ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ଭୟ କରେ। କୁତ୍ସଙ୍କ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋଧନ ପାଇଁ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଦଶ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଧନ ବିଭାଜନ କଲେ, ଚୋରମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଶମ୍ବରଙ୍କ ଶତଶଃ ଦୁର୍ଗ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଅଜୟ ଦାସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ହରାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦିବୋଦାସ ଓ ସୋମ ପିଡ଼ୁଥିବା ଭରଦ୍ୱାଜ ପାଇଁ ଧନ ଆଣିଦେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟଶକ୍ତି ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ରଥ ଚଢ଼ି ମହାଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସ, ନୂତନ ଧନ ନେଇ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ଆମର ସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କର। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରବଳ, ଶୂର, ବଜ୍ରଧାରୀ ବୀରପ୍ଶିନ୍ ପାଇଁ ମୁଁ ନୂତନ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ବାଣୀ ରଚିଅଛି। ସେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ଜ୍ଞାନମୟ ମାତାଙ୍କ ସହ ସେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ନିଜ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଗୋଧନର ନିବାସ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଅଗ୍ନି ଓ ଗୀତ ସହିତ, ମାପ ଜାଣିଥିବା ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ, ସେ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କଲେ। ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗି, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଦୃଢ ଦୁର୍ଗ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଶୂରମାନଙ୍କ ଦଳ ସହିତ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଗାୟକଙ୍କୁ ମହାପୁରସ୍କାର ଦେଇ, ଶକ୍ତି ଦେଇ ଆସନ୍ତି। ଗୀତ ପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆସ। ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଦିନକୁ ଦିନ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଲାଗି ଲୋକମାନେ ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତି। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଉତ୍ତମ ଉପହାର ଦିଅ। ଯିଏ ଅଶ୍ୱଧନୀ, ନିଜ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ତୁମପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକମାନେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି। ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ ସହିତ ପାଣିମାନେ ଚିତ୍ରାଇଦେଉଛ, ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ପୁରସ୍କାର ଜିତନ୍ତି। ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇ ପକ୍ଷ, ଦାସ୍ୟୁ ଓ ବୃତ୍ର, ଉଭୟଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ମାରିଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଚ୍ୟୁତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ, ଆମର ମିତ୍ର ଓ ରକ୍ଷକ ହୁଅ, ଆମ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ଅବିଚଳିତ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏବେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ଓ ଆମ ପରମ୍ପରା ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ଓ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ହୁଅ। ଏପରି ସ୍ତୁତି କରି, ଆମେ ତୁମ ମହିମାର ଆଶ୍ରୟରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୋଧନ ଥିବା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିବାକୁ ଚାହୁଁ। ତୁମପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନେକ ଗୀତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛି, ଅନେକ ଚିନ୍ତା ତୁମକୁ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଛି। ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ, ଋଷିମାନଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ସ୍ପର୍ଧା କରିଛି। ଯିଏ ବହୁବାର ଆହ୍ୱାନ ହୁଏ, ବହୁତ ସ୍ତୁତି ପାଏ, ଏକମାତ୍ର ବହୁତ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ, ସେ ମହାଶକ୍ତିର ରଥ ପରି। ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପକ୍ଷରେ ସ୍ତୁତି ହେଉ। ସ୍ତୁତି ବା କଥା ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ ନାହିଁ, ବରଂ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଏ। ଶତ, ହଜାର ଗାୟକ ମଧ୍ୟ ଗୀତ ଗାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କ ପାଇଁ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ମୁଁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ସ୍ତୁତି ସହିତ ସୋମ ଉପସ୍ଥାପନ କରେଁ, ମାସ ମାପିବା ପରି; ମଣିଷ ଜଳ ଖୋଜୁଥିବା ପରି, ଯେତେବେଳେ ଉପହାର ଓ ଯଜ୍ଞ ଦୃଢ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମୁଁ ମନରେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଅଛି; ଯେପରି ସେ ବିଘ୍ନବିନାଶକ ଉପସ୍ଥିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଜୀବନର ରକ୍ଷକ ଓ ଅବିରତ ବଢ଼ୁଥିବା ହୁଏ। ହେ ଦାତା, କେବେ ତୁମେ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ରଥ-ଧନ ଦେବ? କେବେ ଆମ ସ୍ତୁତିରେ ହଜାର ଧନ ଦେବ? ତୁମ ଧନରେ ଆମ ସ୍ତୁତିକୁ ସାର୍ଥକ କର, ପୁରସ୍କାର ଦେଇ ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ଫଳଦାୟକ କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ତୁମେ ମନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୟ ଆଣିବ? ଏଇ ତିନି ଭୂମିରେ ଗୋଧନ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମହିମା ଲାଭ କର; ଆମକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଆଲୋକ ଦିଅ। କେବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପାସକ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ? କେବେ ଆମ ଚିନ୍ତା ଓ ସାହାଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ଓ ଗୋଧନ ଯୁକ୍ତ ଆହୁତି ନେବେ? ଉପାସକଙ୍କୁ ଗୋ, ଅଶ୍ୱ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଯୁକ୍ତ ଧନ ଦିଅ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କଠାରେ ପୋଷକ ଧନ ରଖ; ଶୁଭ୍ର ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଈ ସେଠାରେ ବଢ଼ିଯାଉ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିପକ୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ନଯାଉ; ଯେତେବେଳେ ତୁମ ବିର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଦୁଧ ହୀନ ହେବା ଦିଅନାହିଁ—ଉପାସନାରେ ବିଜୟ ଆଣ। ତୁମ ଉତ୍ସାହ ସୃଷ୍ଟିଶୀଳ୍ପୀ, ତୁମ ଧନ ସମସ୍ତ ଭୂମିର; ତୁମେ ପୁରସ୍କାର ବିତରଣ କର, ଯେତେବେଳେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କର।