ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଅନେକ ଇଚ୍ଛା, ଆଶା ଓ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଡାକୁଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଭୃତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ, ବଳବାନ ଓ ଗୋଧନ ରକ୍ଷାରେ ସଚ୍ଚି ନାୟକ। ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲେ କବିମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ତୁତି ଏବଂ ମହିମା ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଥିଲେ। କୁତ୍ସ ପାଇଁ ସେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଓ ଅତିଥିଗ୍ବଙ୍କ ପାଇଁ ଜଡ ଶତ୍ରୁର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଇଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ର ଚଢ଼ାଇଥିଲେ, ଦଶଦ୍ୟୁ ନାମକ ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଣିଥିଲେ, ତୁଗ୍ରଙ୍କୁ ଭଲ କରିଥିଲେ, ଓ ତୁଜି ନାମକ ଗାୟକଙ୍କୁ ଅପମାନ ଓ ହାନିରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଓ ଦୟା ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଶମ୍ବର ଦାସଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ରୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ଓ ଦିବୋଦାସଙ୍କୁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରି, ବହୁ ସମ୍ପଦ ଦାନ କରିଥିଲେ। ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସୋମ ରସର ଆନନ୍ଦରେ ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ, ରାଜିଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ଏକାସାଥିରେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଶତ୍ରୁକୁ ତଳାଇଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଦୟା ଓ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ଜଣେ ଭକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିତି ଓ ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବାର ଆଶା କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତିନିପ୍ରକାରର ସୁରକ୍ଷା ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ମହିମା ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରାତର୍ଦନ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଲାଭ କରିବାର ଆଶା କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସୋମ ରସ ପାନର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର କରିଥିଲେ। ସଭା କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଥିଲେ କି ନାହିଁ, ଏହି କଥା ଅବିଗ୍ନାତ। କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିମା ଜାଣିପାରିଛି? ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ ଦାନର ସୀମା କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଭାଗକୁ ଭାଗିଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ପ୍ରହାରର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣାଯାଏ। ହରିୟୂପୀୟା ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଭାଗରେ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ। ଯବ୍ୟାବତରେ ତିନିଶ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାଣରେ ନିଃଶେଷ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ସୃଞ୍ଜୟ ପାଇଁ ଟୁର୍ବଶଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ଭାଗ ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ପାର୍ଥବଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଗାଁମାନେ ଶୁଭ ନେଇ ଆସିଥିଲେ, ଗୋଶାଳାରେ ବସି, ନିତ୍ୟ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଉଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା ଦାନଶୀଳ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ଉଦାର ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ପଦ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ଗାଁମାନେ ନ ହରାଯାନ୍ତି, ନ ଚୋର କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରନ୍ତି। ଏହି ଗାଁଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ଗୋପତି ଉନ୍ନତି ପାଆନ୍ତି। ଏମିତି ଗାଁମାନେ ଭୟହୀନ ଭାବେ ଚରାଇଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ, ନ ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ବା ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହାନି କରିପାରେ। ଗାଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୂତ, ସୋମର ପ୍ରଥମ ଭାଗ, ଏମିତି ଭାବି ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମନରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ଗାଁମାନେ ଦୁର୍ବଳକୁ ମୋଟା କରନ୍ତି, ଅକୂପରୁପକୁ ଶୁଭ ଦେଖାନ୍ତି, ଘରକୁ ଶୁଭ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ସମାଜରେ ପ୍ରଚାରିତ। ଏମିତି ଗାଁମାନେ ସନ୍ତାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉତ୍ତମ ଚରାଇଁ ଖାଉଛନ୍ତି, ଶୁଭ ଜଳ ପିଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଚୋର ବା ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଦମନ କରିପାରେନାହିଁ। ଏହି ଦାନ ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉ, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ବଳର ମୂଳ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବାଛିଥିଲେ, କାରଣ ସେ ମହାଦାନୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ। ତାଙ୍କର ସୁନା ରଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା, ଦୃଢ଼ ହାତ ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଓ ବଳର ଚିହ୍ନ। ତାଙ୍କର ଚରଣ ଶ୍ରୀରେ ଉତ୍ସୁକ, ସେ ଦୃଢ଼, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଶୂର। ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୁଭ ଗନ୍ଧରେ ମଣ୍ଡିତ, ସୁନା ଦେହରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏଠି ସୋମ ରସ ମିଶ୍ରିତ, ତାହା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ହେଉଛି, ମନ୍ତ୍ରଦାତା ଲୋକେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କ ମହିମାକୁ ଧାରଣ କରିପାରେନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଥାଏ, ଯେପରି ବଡ଼ ନେତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିଥାଏ। ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ, ସ୍ତୁତିତ, ଦୂଷ୍ଟ ଦାସ୍ୟୁମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ନିଃଶେଷ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଥିଲେ, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପଦ ବଣ୍ଟନ କରିଥିଲେ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଅଧିକାର ବଢ଼ିଗଲା। ତାଙ୍କର ଏହି ମହାନ୍ତା କେହି କମାଇପାରିନାହାନ୍ତି। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖାଯିବାକୁ ଦେଇଥିଲେ, ଘରମାନେ ବିସ୍ତୃତ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଆଜି ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଜଳପଥ ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି, ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାନ୍ତି। କୌଣସି ଦେବତା ବା ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମାନ କରିପାରେନାହିଁ। ସେ ନାଗକୁ ହତ୍ୟା କରି ଜଳ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଜଳ ଭାଗିଯାଇଛି, ପାହାଡ଼ର ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ଚଳନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ରାଜା ହୋଇଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆକାଶ ଓ ଉଷା ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଏକମାତ୍ର ଧନର ରାଜା, ସମସ୍ତ ଜନତା ତାଙ୍କର ହସ୍ତରେ ଅଛି। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଓ ଅଚଳ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହୁଏ। କୁତ୍ସ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବଙ୍କ ସହ ଗୋଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଦଶ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ସମ୍ପଦ ବଣ୍ଟନ କରିଥିଲେ, ଚୋରମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ଶମ୍ବରଙ୍କ ଶତ ଦୁର୍ଗ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ଦିବୋଦାସ ଓ ଭରଦ୍ୱାଜ ପାଇଁ ସମ୍ପଦ ଆଣିଦେଇଥିଲେ। ଏହି ମହାବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନୂତନ ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦ ରଚିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ପୁରାତନ ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଶୂର ଓ ନାୟକ ଭାବେ ପୂଜିତ।