ଏହି କଥା ଉପନ୍ୟାସରେ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ମହାବଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେଇ ମହାର୍ଷିମାନେ ଚିନ୍ତନ କରିଥିଲେ—ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? କେଉଁ ଜନମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଛନ୍ତି? କେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବା ବଳିଦାନ ହେଉଛି? କେଉଁ ସ୍ତୁତି, କେଉଁ ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କ ଭାବକୁ ଅନୁକୂଳ କରେ? ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରାଚୀନ ସମୟର ତାଙ୍କ ପ୍ରେମୀମାନେ—ପ୍ରାଚୀନ, ମଧ୍ୟମ, ନୂତନ, କିମ୍ବା ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ—ସେମାନେ ପୁନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ହେ ଅତିପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମନେ ରଖ। ନୂତନ ପିଢି ଏବଂ ପଛରୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ଶୌର୍ୟକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି। ଆମେ ଯେତେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଣିଛୁ, ତୁମକୁ ଗୀତ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ତୁମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଠିଛି। ହେ ଦୃଢ଼ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ଜନ୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ। ତୁମ ପ୍ରାଚୀନ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନୋକୁ ଦୂର କର। ଏହିପରି, ଏକ ନୂତନ ପ୍ରାର୍ଥନାକାରୀ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶା କରୁଛି, ହେ ଭୀର, କବିଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଣ; କାରଣ ତୁମେ ସଦା ଆମ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଉପକାରୀ ଥିଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥିବା, ସଦା ଯଜ୍ଞରେ ଆହୂତ ହେଉଥିଲେ। ଆଜି ଆମେ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତ, ପୁଷଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅଗ୍ନି, ପୁରନ୍ଧି, ସବିତୃ, ଔଷଧି ଓ ପାହାଡ଼ମାନୋକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ଏହି ଅନେକ ପ୍ରାର୍ଥନାକାରୀ, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରୁଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଯିଏ ତୁମକୁ ଡାକେ, ତାଙ୍କର ଡାକ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମ ପରି ଅମର ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ଏବେ ମୋର ଉଚ୍ଚାରଣ ନିକଟକୁ ଆସ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ। ସେମାନଙ୍କ ଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନି, ସତ୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମନୁଙ୍କୁ ଜନମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ଆମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ହେଉ, ଭଲ ଓ କଠିନ ପଥ ଜାଣିଥିବା, ଆମ ସହାୟକମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦିଅ। ସମସ୍ତ ଜନମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକମାତ୍ର ଆହୂତ ହେବାଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ବଳଶାଳୀ, ନିଶ୍ଚଳ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ। ନବଗ୍ବ, ସପ୍ତ ଋଷି, ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ବିଜୟ ଲାଗି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ କେବେ ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟରୁ ବିମୁଖ ହେଲେନାହିଁ, ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ଏହି ସତ୍ୟବାଦୀ ବଳଶାଳୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି। ଆମେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଧନ-ଧାନ୍ୟର ମାଲିକ, ନାୟକ, ଅନେକ ଶୌର୍ୟର ଧାରକ। ସେ ଅକ୍ଷୟ, ଅଜର, ଆଲୋକମୟ; ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣ। ତୁମ ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରଶଂସକମାନେ ଯଦି କେବେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ତେବେ ତୁମର ଅଂଶ କ’ଣ, ତୁମର ଶକ୍ତି କ’ଣ, ଅତିପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦାନଶୀଳ, ଅସୁର-ନାଶକ? ଏକା ନାରୀ ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସେ ଭୟଭୀତ କଣ୍ଠରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଧନଦାତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ପଥ ଦେବାର ଆଶା କରେ। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିକାଶ ପାଇଛନ୍ତି, ଚିନ୍ତା ସମାନ ଦ୍ରୁତ, ପାହାଡ଼ ସହିତ ଅଟୁଟ; ତଥାପି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ନିଜକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ, ଦୃଢ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳକୁ ବି। ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ, ନୂତନ, ଅପରାଜିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚିନ୍ତାରେ ରଖ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିରେ ଆବୃତ କର; ତାଙ୍କ ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ନେଇଯାଉ। ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଭୂଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମଧ୍ୟଭୂମିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର; ତୁମ ତେଜରେ ସବୁ ଦିଗରେ ଦାହ କର, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ଭୂମିକୁ ବଞ୍ଚିତ କରନ୍ତି, ସେମାନୋକୁ ଦାହ କର। ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଜନମାନ୍ୟଙ୍କ ରାଜା, ଭୂଲୋକର ମାଲିକ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କର; ତୁମର ଡାହିଣ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧର, ଏବଂ ତାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଓ ମାୟାକୁ ନାଶ କର। ଅନ୍ଧକାର ଓ ଶତ୍ରୁମାନୋପରେ ବିଜୟ ପାଇଁ, ଅକ୍ଷୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ସହିତ ଆସ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦାସ, ଆର୍ୟ, ନହୁଷ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଦଳିଥିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଆମ ପାଖରେ ଆଣ। ଅତିପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ସେନା ସହିତ, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଯେଉଁମାନୋକୁ ନ ଦେବ, ନ ଅଧର୍ମୀ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ, ତେଁଠାରେ ଆସ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ସୋମ ରସ, ସ୍ତୁତି, ଗୀତ, ଚଣ୍ଡୀ ଚନ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସିତ; ଦୁଇ ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ଯୋଜି, ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ଦାନଶୀଳ ଭାବେ ଆସ। ସ୍ୱର୍ଗରେ ବା, ବୃତ୍ର ନିଧନରେ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦାସ୍ୟୁମାନୋକୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିବା ତୁମେ, ଏହି ଶୌର୍ୟର ଉତ୍ସ। ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମ ରସ ପାନ କରନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ଷକ, ଭୟଙ୍କର, କବିଙ୍କ ସମର୍ଥକ; ତୁମେ ବୀରଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଧନ ଦିଅ। ସେ ଦୁଇ ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ଯୋଜି, ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ସୋମ ରସ ପାନ କରି, ଗାଁ ଦେଉଛନ୍ତି; ବୀର, ଶୌର୍ୟଶାଳୀ, ଗୀତର ଡାକ ଶୁଣି, ସ୍ତୁତି ନେଇ ଆସନ୍ତି। ଆମେ ଯାହା କରିଛୁ, ତାହା ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଣାଉଛୁ, ଯିଏ ଉପରୁ ଆମର ସହାୟକ; ସୋମ ରସ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଯେଉଁ ଗୀତ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ତୁମେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଓ ଉପାୟ ତିଆରି କରିଛ; ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଚିନ୍ତାରେ ବୁଝିଛୁ; ସୋମ ରସରେ, ଏ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା, ଯଜ୍ଞ ଦେଇ ତୁମ ଭଣ୍ଡାର ପୂରଣ କରିବା। ତୁମେ ଆମକୁ ମନେ ରଖ, ଆମ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର, ବୃଷଭ ଭଳି ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପାନ କର; ଏହି କୁଶ ଉପରେ ବସ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଚାହେ, ସେଠି ସ୍ଥାନ ଦିଅ। ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ଏହି ଯଜ୍ଞମାନ୍ୟ ତୁମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚୁ; ଏହି ଡାକ, ଅତିପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ତୁମକୁ ଏହି ଜ୍ଞାନମୟ, ଯଥାଯଥିକ ଚିନ୍ତା ଉପଯୁକ୍ତ। ମିତ୍ରମାନେ, ଯେପରି ଦବାଇ ଦିଅ, ସୋମ ଦ୍ୱାରା ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂରଣ କର; ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଆମପାଇଁ ଥିବେ କି ନାହିଁ, କିଏ ଜାଣେ? କିନ୍ତୁ ସୋମ ରସରେ ଇନ୍ଦ୍ର କେବେ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।