ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଅଗଣିତ ଋଷିମୁନି ଓ ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୌର୍ୟ, ଦୟା ଓ ପ୍ରଭାବର କଥା ଗାଇ ଗାଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଗୀତ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଗି ଆହ୍ୱାନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅପାର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇ ପକ୍ଷର ଧନ ଦେଖିପାରୁଥିବା ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ବିପୁଳ ଧନ ଦେଇବେ ବୋଲି ଆଶା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭକ୍ତମାନେ ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ଥିବା ଅଦମ୍ୟ, ଅଜୟ, ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଡାକୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲେ। ଏହା ସହ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ ଯେ, ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ବଡ଼ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରନ୍ତୁ। ଏଭଳି ଭାବେ ଭକ୍ତମାନେ ଭୂମି, ସନ୍ତାନ, ଗୋ-ଧନ ଓ ଜଳରେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଶା କରୁଥିଲେ ଯେ, ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହେବେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷକୁ ଦଳନ କରି, ବଡ଼ ଧନରେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବେ। ଭକ୍ତମାନେ ଆଉ କହୁଥିଲେ, “ଯେପରି ଆକାଶ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେପରି ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହୁ। ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ହଜାର ଗୁଣା ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ, ଯାହା ବ୍ୟାପକ ଓ ବୃତ୍ରକୁ ଜୟ କରିଥାଏ।” ସେମାନେ ମନେପକାଇଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ମିଶି, ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ର ନାମକ ସର୍ପକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ଜଳକୁ ଆବୃତ କରି ରଖିଥିଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ପୁରାତନ କିଲ୍ଲା ଭଙ୍ଗ କରି, ସୋମର ରାଜା ହେଲେ। ଏଠି, ଦାସୋନିଙ୍କ ପାଇଁ, ବନ୍ଧ ଗୀତର ଆହ୍ୱାନରେ, ପଣିମାନଙ୍କ ୧୦୦ ଦ୍ୱାର ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ଶୁଷ୍ଣ ନାମକ ଶୁଷ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଚତୁରିକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଶୁଷ୍ଣ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ପତିତ ହେବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ମନୀ ଦୂର କରିଥିଲେ। ରଥଚାଳକ କୁତ୍ସ ପାଇଁ ସେ ବିଜୟର ରାସ୍ତା ଖୋଲିଥିଲେ। ସୋମର ମଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ବାଜପାଖି ପରି, ଦାସ ନାମୁଚିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଇଥିଲେ। ଆତ୍ମସମର୍ପିତ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଧନ୍ୟତା ଦେଇଥିଲେ। ପିପ୍ରୁ ନାମକ ଯାଦୁକରଙ୍କ ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରି, ରିଜିଶ୍ୱନ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅଦମ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବେତସୁ, ଦଶମୟ, ଦାସୋନି, ତୁତୁଜିନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ତୁଗ୍ରାଙ୍କୁ ମାଆ ନିଜ ଶିଶୁକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଥିଲେ। ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ବିପକ୍ଷମାନେ ଅବିରୋଧ ଭାବରେ ବିଜୟ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏକ ଗଡ଼ାରେ ଯୋଗାଯୋଗ ହେଉଥିବା ପରି ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥାଏ। ପୁରୁମାନେ ଯେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହି ବଳି ଓ ସ୍ତୁତି ଦେଲେ, ସେ ସମ୍ବର ଦାସଙ୍କ ସାତଟି ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରି, ପୁରୁକୁତ୍ସ ପାଇଁ ଶରତ୍କାଳୀନ ବାସ ଦେଇଥିଲେ। ପୁରୁଣାଦିନରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଶନା କବିଙ୍କୁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ। ବଡ଼ ପିତାଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ନୂଆ ଅନ୍ୟ କେହି ଆସି ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅପ୍ରମିତ ଶକ୍ତିରେ, ଉପକୂଳ ଅତିକ୍ରମ କରି, କମ୍ପିଥିବା ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରାଇଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜୟୀ, କୁମୁରି ଓ ଧୁନିଙ୍କୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ସୋମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଭୟଭୀତ ଯଜ୍ମାନ ତାଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ହୋମରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଏହିପରି, କବିଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଅର୍ପଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ରଥରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କର ଭାବନା, ସଦା ଯୁବା ଓ ଅକ୍ଷୟ, ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ। ଏହି ଜ୍ଞାନୀ, ଅନେକ ରୂପରେ ଧନ୍ୟ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତା ପ୍ରକାଶିତ, ମନ୍ୟୁଷ୍ୟମାନେ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ନୀତି ଅଟୁଟ ରଖନ୍ତି। କେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ର ରହନ୍ତି? କେଉଁ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଚଳିଛନ୍ତି? କେଉଁ ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ? କେଉଁ ଅର୍ଚ୍ଚକ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବେ? ପୁରୁଣା ସମୟର ମିତ୍ରମାନେ, ଏବଂ ମଧ୍ୟକାଳୀନ ଓ ନୂତନ ଭକ୍ତମାନେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶା କରି ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ପରେ ଆସୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ମହିମା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଯେପରି ଜାଣିଛୁ, ଏହି ବୀର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁ। ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଚୀନ ମିତ୍ରତା ଓ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦୂର କରନ୍ତି। ନୂତନ କବିଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ତୁମେ ସଦା ଆମର ପିତୃମାନେଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ଥିଲେ, ଯଜ୍ଞରେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଆଜି ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଭାରୁଣ, ମିତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତ, ପୂଷଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅଗ୍ନି, ପୁରନ୍ଧି, ସବିତୃ, ଉଦ୍ଭିଦ୍ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଡାକ। ଅନେକ ଗାୟକ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମ ପରି ଅମୃତ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ମୋର କଥା ଶୁଣ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ରମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜିହ୍ୱା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସତ୍ୟର ଧାରକ, ମନୁଙ୍କୁ ଲୋକମାନେର ନେତା କରିଥିଲେ। ତୁମେ ଆମର ନେତା ହେଉ, ଭଲ ଓ କଠିନ ପଥ ଜାଣ, ଦୂରଗାମୀ ସାହାୟକମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ପୁରସ୍କାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଅ। ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକମାତ୍ର ଆହ୍ୱାନ ଯୋଗ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଆମେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କରିବା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟ, ଅନେକ ରୂପରେ ଧନ୍ୟ, ବଳବାନ। ନବଗ୍ବ ଓ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ବିଜୟ ଲାଗି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସେମାନେ କଦାପି ବିଫଳ ହେଲେ ନାହିଁ, ପାହାଡ଼ରେ ଥିବା ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ନିମନ୍ତେ। ଧନର ଏହି ଲୋକପାଳ, ଅନେକ ବୀର, ଅନେକ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଅକ୍ଷୟ ଯୁବା, ଆଲୋକ ଧାରଣ କରି, ଆମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣନ୍ତୁ।