ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀବ୍ର ଶିଖାରେ ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କର; ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଜିତି ଆଣ। ହେ ଜାତବେଦାସ୍, ହେ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଆମ ପାଇଁ ବୀରତା ଭରା ଧନ ଆଣ; ଦୁଷ୍ଟ ଦେମନମାନୋକୁ ନାଶ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଜ୍ଞାନୀ, ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ। ଯେ କୌଣସି ମାନବ ଦୂରରୁ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜିହ୍ବାରେ ଏହି ଅପକାରୀକୁ ଦୂର କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ବିଶାଳ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଆଣ। ଅଗ୍ନି, ଧନଦାତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ତୁମର ବୁଦ୍ଧିରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦଳନ କରିଛ; ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଓ ଆହ୍ୱାନିତ ହୁଅ। ତୁମେ ମାଆଁର ଗର୍ଭରେ, ପିତାଙ୍କ ପିତା ଭାବେ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଓ ଅବିରତ ଭାବେ ତଥ୍ୟର ମୂଳେ ବସିଛ। ହେ ଜାତବେଦାସ୍, ପ୍ରଜାସମୃଦ୍ଧି ଭରା ପ୍ରାର୍ଥନା ଆଣ, ହେ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ତୁମେ ଆକାଶରେ ଜ୍ୱଳିଥିବାବେଳେ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ରୂପ ଶୋଭାମୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ଆମେ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ସମର୍ପଣ କରୁଛୁ। ହେ ସୁନ୍ଦର ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଛାୟା ପରି ଆମେ ତୁମର ଆଶ୍ରୟକୁ ଆସିଛୁ। ତୁମେ ଏକ ଦାଡ଼ିମାନ ବଳିଆ ବୃଷ ଭଳି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଛ। ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ନ୍ୟାୟବାନ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକେ ଶିଶୁ ପରି ହାତରେ ବୋଝନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁମେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣ, ଧନଦାତା ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଆସନରେ ବସାଅ। ନବଜାତ ଜାତବେଦାସ୍, ପ୍ରିୟ ଅତିଥି, ଆମେ ତୁମକୁ ଗୃହସ୍ଥ ପରି ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉଛୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନୋକୁ ଯୁକ୍ତ କର, ଯେଉଁମାନେ ବଳିକୁ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଚାଲନ୍ତି। ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ବଳି ସହିତ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ସୋମପାନ କରାଅ। ଭାରତମାନେ ପାଇଁ ଅବିନାଶୀ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଆଲୋକରେ ଉଦୟ ହ, ଅଗ୍ନି; ଅମର ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅ। ଯେ ମାନବ, ବଳି ଦେଇ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଭୂମି ଓ ଦ୍ୟୌସ୍ର ସତ୍ୟ ହୋତାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ ଉତ୍ତୋଳିତ ହାତରେ ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ। ଅଗ୍ନି, ଗୀତ ଓ ବଳି ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ଯାହା ହୃଦୟରେ ଗଢ଼ାଯାଇଛି ତାହା ଦେଉଛୁ; ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷମାନେ ତୁମକୁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ। ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଯାହା ଧନ ଆଣିଦେଇଥାଏ, ଯିଏ ଦେମନମାନୋକୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୂର କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଋଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। “ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଗାଉଛୁ, ସୋମପାନ କର; ଗୋଧନର ଦୂର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କର; ତୁମେ ବଳିଆ ଓ ଧୃଢ଼, ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ବୃତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ତୁମର ପ୍ରଭାବରେ ନାଶ କର। ଶୀଘ୍ର, ବିଜୟୀ, ଜ୍ଞାନର ମାଲିକ, ଗୋଦ୍ୱାର ଭେଦକ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଘୋଡ଼ା ପରି ଦ୍ରୁତ, ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପୁନି ପୁନି ବିଜୟ ଆଣ। ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଯେପରି ତୁମେ ପାନ କରିଥିଲ, ସେପରି ଆଜି ମଧ୍ୟ ପାନ କର; ଆମ ଗୀତ ଶୁଣ, ଆନନ୍ଦରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ; ତାପିତମାନେ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶିତ କର; ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଦଳନ କର ଏବଂ ଗୋଧନ ଜିତି ଦେ। ଏହି ଉତ୍ତେଜକ ସୋମରସ୍, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କରେ; ଉତ୍ସାହୀମାନେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଆନନ୍ଦିତ। ଏହି ପାନରେ ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଷାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ; ଦୃଢ ଦୂର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କର; ମହାପର୍ବତକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କର; ଅଚଳ ଆସନରେ ଉପରେ ଉଠ। ତୁମର ସଂକଳ୍ପ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷତାରେ, ପକ୍ୱ ନିବେଦନ ତୁମେ ପାକାଇଛ; ଅଙ୍ଗିରାସ୍, ତୁମେ ଗୋମାନୋକୁ ଦୂର୍ଗରୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ, ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବେ ଦୂର୍ଗ ଭେଦ କରି ଗୋଧନ ଉଦ୍ଗାର କରିଛ। ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ; ଦ୍ୟୌସ୍କୁ ଉଠାଇଛ; ଦୁଇ ଦେବୀ ଝିଅମାନେ, ପ୍ରାଚୀନ ମାଆଁମାନେ, ଯୁବତୀ ଓ ଋତସ୍ଥିତିକୁ ତୁମେ ସମର୍ଥନ କରିଛ। ପୁରାତନ ନଗରରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକାକି ମହାଶକ୍ତି ଭାବେ ବସାଇଥିଲେ; ଅସୁରମାନେ ଦେବମାନୋକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ, ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଲୋକ ଆଣିବା ପାଇଁ ବାଛିଲେ। ତାପରେ ଆକାଶ ମନରେ ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରେ ଭାଗିଗଲା; ପାଣୀ ଉଦ୍ଗାର ହେଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସର୍ପକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁକୁ ନିପାତିତ କଲେ। ତାପରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ହଜାର କଣ୍ଟା ବିଶିଷ୍ଟ ମହା ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଏହାରେ ଶତଧାର ଥିଲା; ଏହି ବଜ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୃଢ ଓ ଦୟାହୀନ ସର୍ପକୁ ଚୁର୍ମାର କଲେ। ସମସ୍ତ ମାରୁତମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଲେ; ପୂଷାନ୍ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ଲୋକରେ ଦୌଡ଼ି, ବୃତ୍ର ନାଶକ ପାଇଁ ଉତ୍ତେଜକ ପାନ ଆଣିଲେ। ତୁମେ ପ୍ରବଳ ନଦୀ ଓ ଜଳଧାରାକୁ ମୁକ୍ତ କଲ; ତାଙ୍କ ଧାରା ଅନୁସରି, ଇନ୍ଦ୍ର, ପଥ ଖୋଲି ଜଳକୁ ସାଗରକୁ ନେଇଗଲ। ଏପରି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି, ମହାନ, ଅଜୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ନୂତନ ଗୀତରେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବିଭୂତି, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଦିଅ; ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ମାନେ ପାଇଁ ତେଜସ୍ ଦିଅ; ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଓ ବୀର ଦିଅ; ଦ୍ୟୌସରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଆମେ ବିଜୟ, ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ଶକ୍ତିମାନ୍ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ପାଉ। ଆମେ ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆହ୍ୱାନିତ; ଅଦମ୍ୟ, ଅଜୟ, ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ; ଏହି ବଳିଆ ବୃଷଙ୍କୁ ଗୀତରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ସ୍ତୁତି କର। ତିନି ଯୋଦ୍ଧା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ଓ ଦ୍ରୁତ, ନେତା; ସେ ଏକା ଜନଜାତିର ରକ୍ଷକ ହେଲେ।