ଏକ ସମୟର କଥା, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଅମୃତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ପ୍ରେଷିତ, ସେ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଧାନ ହୋତା ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସେବା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଏମିତି ଥିଲା, ଯେଉଁପରି ଗଗନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଶ୍ମି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତରେ ଆଲୋକ ଓ ଶୁଭତା ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ଏହି ଭୂମିରେ ଅମୃତ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଆସି, ସକଳ ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କର ରକ୍ଷା ଓ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଅତିଥି ଭାବେ ବସି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହୋଇଥିବା ନୈବେଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତି, ଧନ, ପ୍ରଶଂସା ଏବଂ ଶୌର୍ୟ ଲାଭ କରୁଥିଲେ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୀପ୍ତି ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲା, ତାଙ୍କ ଶିଖା ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଶ୍ମି ପରି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଅର୍ପଣ ପହଞ୍ଚାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ଅପକୃତି ଓ ଶତ୍ରୁତା ଥିଲା, ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦଳି ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶିଖା ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି ଦେଉଥିଲା। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ତାଙ୍କର ରକ୍ଷା ଓ ଦୟା ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ।