ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି। ଘରେ ଘରେ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେଠି ଅଗ୍ନି ହୋତାର ଭାବେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯୋଗ୍ୟ। ଲୋକଙ୍କ ନାୟକ ଭାବେ, ଅଗ୍ନି, ଆମ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର, ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ମିତ୍ରଙ୍କ ମିତ୍ର ଭାବେ ଆସ, ଦେବତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ କଥା ହେବାକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆ, ଅଗ୍ନି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ପୃଥିବୀର କୃପା ଆଣ। ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ନିବାସ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ସୁଖ ଆଣ। ତୁମ ଉପକୃତିରେ ଆମେ ଦ୍ୱେଷ, କ୍ଷତି ଓ ବିପଦ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଅପମୃତ୍ୟୁ ଓ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର। ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଖୁସି କରେ, ସେ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ। ତୁମ ତୀବ୍ର ଶିଖା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ନିର୍ମଳ, ତୁମ ଚିନ୍ତା ଭୟଙ୍କର, ତୁମ ଦୃତ ଗର୍ଜନ ଯେଉଁଠି ଯାଏ, ସେଠି ଉତ୍ସାହ ଓ ନିବାସ ତିଆରି ହୁଏ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ରୂପ ବଡ଼; ସେ ଦୌଡ଼ ପାଇଁ ଯୋଜାଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ଜ୍ୱଳିଥାନ୍ତି। କୁହାଡ଼ିର ଜିଭା ପରି ଲକଡ଼ିକୁ ଲିଜ୍ଜନ୍ତି, ଗଳିଥିବା ଧାତୁ ପରି ଲକଡ଼ିକୁ ଦହନ କରନ୍ତି। କିଏ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କରିଛି, ତାଙ୍କର ତେଜକୁ ଧାତୁର ଧାରା ପରି ଧାର କରିଛି, ତାଙ୍କ ଚଳନ ଅଦ୍ଭୁତ, କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାରେ ପ୍ରବୀଣ। ସେ ଗର୍ଜନ୍ତି ବଳୀୟ, ଅପରିହାର୍ୟ, ସେ ଦିନେ ଓ ରାତିରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ତିମ ଅମର ଅଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ନବୀନ ଶକ୍ତିର ଉଦୟ ଭାବରେ ଉଦ୍ଭାସିତ, ଉଦ୍ଭାସିତ ସୂର୍ଯ୍ୟପରି, ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। କେବେ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତି, କେବେ ବିଜୁଳି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କେବେ ମାରୁତମାନେ ଭାବରେ ଦେବତାଙ୍କ ଦଳ ତିଆରି କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ଯଜ୍ଞ କରିଥାଉ, ଏବେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ ଦେଇ ଉପାସନା କର। ଜାତବେଦା, ଅମର ଅତିଥି, ଘରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ତୁମେ ସଂଗ୍ରହ କର, ଉଷାସ୍ୱଳ୍ପ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସ। ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଆକାଶ ପରି ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୟୋତିରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୁଏ। ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ ଜିନିଷ ସମସ୍ତ ଦହନ କର, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ କୃତ୍ୟକୁ ଆମେ କଥା ହୁଏ, ନୂତନ କିମ୍ବା ପୁରାତନ, ତାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ଭୋଜନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ରାଜା ପରି ଶକ୍ତି ଦେଉଛନ୍ତି। ଯିଏ ଆଗରେ ଭୋଜନ ଦେଉଛି, ସେ ବାୟୁ ପରି ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରେନାହିଁ, ଅପରାଧୀକୁ ଅଗ୍ନି ଦଣ୍ଡିତ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ଶିଖାରେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି, ଦୂତ ପରି ଉପହାର ନେଇ ଆସନ୍ତି। ଅମେ ତୁମ ଉଜ୍ୱଳ ଶିଖାକୁ ଚୟନ କରିଛୁ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ବା ବାୟୁ ପରି ଦେବତାଙ୍କ ଦାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ମାର୍ଗ ଦିଅ, ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଶତ ପୁତ୍ର ଓ ଶୂରବଳ ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯୁବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଧନ ଦାତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାର କରୁଥିବା ଦୟାଳୁ। ତୁମେ ପୁରାତନ ଧନର ଆଧାର, ପୃଥିବୀପରି ସମସ୍ତ ଜୀବ ତୁମେ ଶ୍ରୟ କରନ୍ତି। ଉପହାରର ରଥଚାଳକ ଭାବେ ବସି, ଆଶୀର୍ବାଦ ବଣ୍ଟନ କର, ଦୂର୍ଗୂପ୍ତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଧନ ଦିଅ। ଯିଏ ହାନି କରିବାକୁ ଚାହେ, ଖୋଲା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ଅଗ୍ନି ତୁମ ଦହନ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଦାହ କର। ଯିଏ ଯଜ୍ଞ, ସମିଧା ଓ ସ୍ତୁତିରେ ତୁମକୁ ଖୁସି କରେ, ସେ ମରଣଧର ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଧନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଯଶ ରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ। ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଶକ୍ତି, ଧନ, ପୁତ୍ର, ଅକ୍ଷୟ ଯଶ ଦିଅ। ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଦେଇ ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯଜ୍ଞ ନେଇ ଆସିଛୁ, ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ। ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ୍ର, କଳାପୃଷ୍ଠ, ଦେବତା ପୁରୋହିତ ଭାବେ କାଠ ଭାଙ୍ଗି ଆସନ୍ତି। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଗର୍ଜନ୍ତି, ଅମର ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନବୀନ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ବିଶାଳ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇ ଚାଲିଥାନ୍ତି। ତୁମ ଅଗ୍ନିଶିଖା, ବାତାସରେ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ତୀବ୍ର ଶିଖା ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ କାଠକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦହନ କରେ। ତୁମର ଦୃତ, ଶୁଦ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୋଡ଼ା ପୃଥିବୀରେ ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ, ତୁମ ଚକ୍ର ମେଘର ଶୀର୍ଷରେ ଚଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ତୁମ ଜିଭା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀବ୍ର ଶିଖା ଚାରିପାଖରେ ଦହନ କରି, ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ଅବରୋଧ କରିପାରି ନାହିଁ। ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଓ ପୁରାତନ ଜିନିଷ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ଅମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭୟ ଦୂର କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଅଗ୍ନି, ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଦିଅ, ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବ, ଶୂରବଳ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିର ମୁଣ୍ଡ, ପୃଥିବୀର ଅଜୟ, ଦେବମାନ୍ୟ, ଋତର ଜନ୍ମ। ଋଷି, ରାଜା, ଅତିଥି, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଉପହାରର ବାସନା ପରି ନିକଟକୁ ଆଣିଛନ୍ତି। ଯଜ୍ଞର ନାଭି, ଧନର ଆସନ, ବଡ଼, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନରକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ ଭାବେ। ଅଗ୍ନି, ତୁମୁଠାରୁ ପ୍ରେରିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୀର, ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ବୈଶ୍ୱାନର, ଆମଠାରେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ରଖ। ତୁମେ ଅମର, ଦେବତାମାନେ ତୁମ ଜନ୍ମରେ ଶିଶୁ ପରି ଆସନ୍ତି। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଅମରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ଦୁଇ ମାତା ପିତାଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ। ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ବିଶ୍ୱନ୍ତ ନୀତି କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଜନ୍ମ ସମୟରେ ତୁମେ ମାତାପିତାଙ୍କ ପଥରେ ଅଗ୍ନିର ଚିହ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ। ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖର ଚିହ୍ନିତ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପ୍ରସରିତ, ସପ୍ତ ନଦୀ ପକ୍ଷୀ ପରି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବସିଛି। ସେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞା, ବୈଶ୍ୱାନର, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମାପିଛି, ସ୍ୱର୍ଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ମାପିଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିସ୍ତାର କରିଛି, ଅଜୟ, ଅମରତ୍ୱର ରକ୍ଷକ। ଏବେ ମୁଁ ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି, ସେ ଦାଗ ଦେଇଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ତିମ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣୁଥିବା, ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ।