ଦିନ ଓ ରାତିର ଆଗରେ, ନିରନ୍ତର ଚଳିଆସୁଥିବା, ସ୍ଵୟଂଶାସିତ ଦେବତା ସବିତା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ସେ ତାଙ୍କର ମହାନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ସବିତା ସମସ୍ତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦାନ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଆମେ ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବୃଷଭ, ସଦା ଦାନଶୀଳ, ଗଛମାନଙ୍କ ମନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ବୀଜ ରଖନ୍ତି। ପର୍ଜନ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ଓ ଖରାପ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ କମ୍ପିତ କରନ୍ତି, ନିର୍ଦୋଷମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଅପରାଧୀମାନେ ଉପରେ ପ୍ରହାର କରନ୍ତି। ଏହି ପର୍ଜନ୍ୟ, ଗୋଡ଼ିଆ ଚାଳକ ନିଜ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାଲାଇଥିବା ପରି, ବର୍ଷାକୁ ତାଙ୍କର ଦୂତ ଭାବେ ପଠାନ୍ତି। ଦୂରରୁ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ପରି ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଏ ଯେତେବେଳେ ପର୍ଜନ୍ୟ ଆକାଶକୁ ବର୍ଷାରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ବାୟୁ ବହେ, ବିଜୁଳି ଚମକେ, ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି, ଆକାଶରୁ ଜଳ ବର୍ଷିଥାଏ। ପର୍ଜନ୍ୟ ଭୂମିକୁ ବୀଜରେ ପୂରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଭୂମି ଅବନମ୍ର ହୁଏ, ପଶୁମାନେ ଚଳିଅଉଥିବା ପରି ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଚଳନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଭିଦ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଫଳିଉଥାନ୍ତି। ଏ ପର୍ଜନ୍ୟ, ଆମକୁ ମହାନ ରକ୍ଷା ଦିଅ। ମାରୁତମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ଦିଅ, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱର ଧାରା ବହିଯାଉ, ଆମ ପିତାପରି ଆସୁର, ତୁମେ ଗର୍ଜନ କରି ଜଳ ଛିଟିଅ। ପର୍ଜନ୍ୟ, ତୁମେ ଗର୍ଜନ କର, ବର୍ଷାର ବୀଜ ରଖ, ଜଳ ଉପରେ ତୁମ ରଥ ଘୁଞ୍ଚାଅ, ଗଭୀର ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳ ଉପରେ ଆଣ, ମେଘର ଧାରା ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ମହାନ ପାତ୍ର ଖାଲି କର, ନଦୀମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆଗକୁ ବହୁଅ, ଘୃତରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କର—ଗାୟମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ପାନୀୟ ହେଉ। ପର୍ଜନ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଗର୍ଜନ କର ଏବଂ ବଦମାଶମାନେ ଉପରେ ପ୍ରହାର କର, ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା କି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅଛି। ତୁମେ ବର୍ଷା କରିଛ, ତୁମେ ବଜ୍ର ଧରିଛ, ତୁମେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛ, ଉଦ୍ଭିଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ—ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲୋକମାନେ କେମିତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି? ପୃଥିବୀ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ଛୋଟ ବଡ଼ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ସେ ବିଶାଳତାକୁ ଜୟ କରନ୍ତି, ମହାନତାରେ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ପ୍ରଭାମୟୀ, ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ତୁତିର ସ୍ୱର ଉପଚାରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଘୋଡ଼ା ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ହିଁସି ଦିଏ, ସେପରି ଲୋକମାନେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ମେଘରୁ ତୁମ ବିଜୁଳି ବର୍ଷାର ଧାରା ସହିତ ତଳେ ପଡ଼େ। ଏବେ ମହାନ ସ୍ତୁତି ଯାଉ ଏହି ସାର୍ବଭୌମ, ଗଭୀର ଓ ପ୍ରିୟ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଭାରୁଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ଚରମକାର ପରି ସୂର୍ୟ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟକାଶ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି, ତୀବ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ଗାୟମାନେ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଇଛନ୍ତି, ହୃଦୟରେ ଜ୍ଞାନ, ଜଳରେ ଅଗ୍ନି, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ସୋମରେ ବଜ୍ର ରଖିଛନ୍ତି। ଭାରୁଣ ମେଘ, ଗୁହା, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ପଠାଇଛନ୍ତି, ତାହା ସହିତ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା ଭାବେ ବର୍ଷାକୁ ଧାନ ପରି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି। ସେ ପୃଥିବୀ, ବିସ୍ତୃତ ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଉପରେ ଉଠାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଭାରୁଣ ଦୁଧ ବହିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତି। ମେଘ ସହିତ ପର୍ବତମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବୀର୍ୟବାନ୍। ଏହି ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଆସୁର ଭାରୁଣଙ୍କ ମହାମାୟାକୁ ମୁଁ ଘୋଷଣା କରେ, ସେ ମଧ୍ୟକାଶରେ ମାପ ମାପି ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ପୃଥିବୀକୁ ଘେରିଛନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତାଙ୍କର ମହାମାୟା କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ନଦୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଏକ ସାଗରକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଆମେ ଯେକୌଣସି ଅପରାଧ କରିଥିଲେ, ଚାହେ ଆର୍ୟମାନ୍, ଭାରୁଣ, ମିତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଭାଇ, କିମ୍ବା ସହଚର, କିମ୍ବା ଭାରୁଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଥିଲେ, ତାହା ଦେଉଥିବା ସ୍ୱୀକାର କରୁଛୁ। ଚାହେ ଧୋକାଦେଇ, ଶତ୍ରୁ ଭାବେ, ଅନ୍ଧକାର କିମ୍ବା ସତ୍ୟରେ, ଅଜ୍ଞାନରେ କିମ୍ବା ଯେପରି ହେଉ, ସମସ୍ତ ଦୋଷ ମୁକ୍ତ କର, ହେ ଦେବଗଣ, ଭାରୁଣ, ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷରେ ସାହାଯ୍ୟ କର, ତୁମ ତେଜରେ ସେ ଦୃଢ଼କୁ ଭେଦି ଯାନ୍ତି, ଟ୍ରିତ ପରି କଣ୍ଠରେ। ଯେମାନେ ଅଜୟ, ଯେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ପଞ୍ଚ ଜନମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ। ତାଙ୍କର ତେଜ, ଯାହା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ତୀବ୍ର, ଦାନଶୀଳ, ବୃତ୍ର ନାଶକ ଗାୟମାନଙ୍କୁ ହାତରେ ନେଇ ଆସନ୍ତି। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ରଥକୁ ଡାକୁଛି, ସେମାନେ ମହାନ୍ ଧନର ମାଲିକ, ଜ୍ଞାନୀ, ଗାୟକମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଦିନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଦେବତାପରି ଦୁର୍ଗ ରଖନ୍ତି। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ଘୃତର ସ୍ନାନ ସମର୍ପିତ କର, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ, ମହାନ୍ ଧନ ଓ ଯଶ ଦିଅନ୍ତୁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏବଂ ପର୍ବତଜନ୍ମା ଚଞ୍ଚଳ ମାରୁତମାନେ ପ୍ରତି ଆପଣମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଯାଉ। ଏହି ମାରୁତମାନେ, ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏବଂ ଏବେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅପରାଜୟ, ତାଙ୍କର ଦାନ ମହାନ୍, ତାଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ଅଜୟ। ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ମହାନ୍ ଦିଗନ୍ତରୁ ଶୁଣାଯାନ୍ତି, ଚମକୁଥିବା, ରୂପବାନ୍, ସେମାନେ ସଭାରେ ଆସିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ନିଜ ଇଜ୍ଜତରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା ଧାରା ଦେଖାଯାଏ। ସେ ମହାନ୍ ପଦକ୍ଷେପ ନେଇଥିଲେ, ସାଧାରଣ ଆସନରୁ ଦୂରେ, ଜେତା, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆତ୍ମ-ଯୋଜିତ, ନାୟକମାନେ ସହିତ ବିଜୟୀ। ମାରୁତମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍ସାହଦାୟକ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିଜୟ କରନ୍ତି, ରୂପରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବାହୁ, ଶସ୍ତ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ।