ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ମାନବତାର ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି ଆସିଥିଲେ। ମାନବଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନକାରୀ ଏହି ଅଗ୍ନି, କାନ୍ବ ବୃହତ୍ତର ଗୁସ୍ତିର ଶୁଦ୍ଧ ଅତିଥି ଦ୍ୱାରା ଜାଗଡ଼ିତ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଆକାଶମାନ୍ୟ ଚାମତ୍କାରିକ ଆଲୋକ ଏବଂ ଶକ୍ତି ଗୁରୁତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ଏହି ଅଗ୍ନି ଧନ ଓ ସମ୍ପଦର ପୂରଣକାରୀ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଅବସ୍ଥିତ। "ଓ ଅଗ୍ନି, ଆମର ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉଠ, ସାବିତ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ମାନେ ତୁମକୁ ଉଚ୍ଚ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିଲେ," ଏହି କଥା ଆମେ ତୁମକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛୁ। ତୁମେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କର, ଯାହା କି ଆମକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ତୁମର ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଜ୍ଞା ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ସମ୍ପଦ ଦିଏ। ଏହି ଅଗ୍ନି ଏବଂ ମାରୁତଙ୍କ ଦଳ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ଚାରି ଦିଗରୁ ଶକ୍ତି ଓ ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ମାରୁତଙ୍କ ଗାନରେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡାମାନେ ତାଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ଚଳନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ବିକାଶ କରୁଥିଲେ। "କେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ତମର ଶକ୍ତିର ସାମ୍ନା କରିପାରିବ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଆସିଥିଲା। ମାରୁତଙ୍କର ଚାଲିବା ସମୟରେ, ପୃଥିବୀ ମାନବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅସମ୍ଭବ ଶକ୍ତି ଦେଖି ସେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚାଳନାରେ, ତାଙ୍କର ଅବଶ୍ୟକତା ଓ ଆଶା ମାନବଙ୍କ ପାଇଁ ଦୂର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଥିଲା। "ଓ ମାରୁତ, ତୁମେ ଆମକୁ ନିରାପଦ କର, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦେଖାଉଛ," ଏହି କଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଖରେ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଓ ଗାନ ସହିତ, ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଆକାଶ ଚଳିଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଖାଉଥିଲା, ଯାହାକି ଆମକୁ ଜୀବନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗରେ ନେଇଯିବ। ଏହିପରି, ଅଗ୍ନି ଓ ମାରୁତଙ୍କ ଦଳ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ସମ୍ପଦ ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟତାର ଆଶାରେ ଏକ ନୂତନ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।