ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଗ୍ବେଦିୟ ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ଗାଥାରେ, ମୁଁ ଦେଉଳ ଓ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ଶୁଭ ଓ ସତ୍ୟର ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି। ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ରକ୍ତାଭ ଘୋଡ଼ାରେ ଆସି, ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ତରଙ୍ଗରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୌକା ଭଳି ଉପଚିଯାଏ। ସେମାନେ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ବଡ଼ ସଭାରେ ପୁରୁଷମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ସଂଘର୍ଷ କରନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ଗାଈଙ୍କର ମହିମା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଙ୍ଗା, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ଷୁ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଭଳି ରୂପମୟ ଓ କାନ୍ତିମୟ ଅଟୁଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଅତ୍ୟଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିଏ ଅଦ୍ଭୁତ ପୁରୁଷତ୍ୱର ଧାରକ? ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀକୁ ଘାସ ଭଳି କମ୍ପାଇ ଦିଅନ୍ତି, ଶୁଭ ଦାନ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ରକ୍ତାଭ ଘୋଡ଼ା, ବିର ସେନାପତି, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଯୁବା ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ବର୍ଷାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଆବୃତ ହୁଏ। ସେମାନେ କେବେ ବଡ଼ ବା ଛୋଟ ନୁହେଁ, ସଦା ଉତ୍ପନ୍ନ, ମଧ୍ୟରେ କେହି ନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରିଶ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସନ୍ତାନ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ପକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରେଣୀରେ ସେମାନେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ବଡ଼ ଗଗନ ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଦୁଇ ପ୍ରକାର, ସେମାନେ ସ୍ୱପଥ ଜାଣନ୍ତି, ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶ ଶୃଙ୍ଗ କମ୍ପାଇଦେଇଛନ୍ତି। ଦିଗନ୍ତ ଓ ଆଦିତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ। ରୁଦ୍ରଙ୍କର ସ୍ତୁତିକର୍ତ୍ତା ମାରୁତମାନେ ଦିବ୍ୟ ପାତ୍ର ଉଦ୍ଘାଟନ କରିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ମୁଁ କୃପାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରେ, ଯିଏ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝନ୍ତି। ମୁଁ ମାରୁତମାନଙ୍କର ଷ୍ଟୁତିକୁ ଯୁଦ୍ଧ ରଥ ଭଳି ଦୃଢ଼ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ମାରୁତ ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ବସି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଭୟଭୀତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ତୀର ନେଇ ଖେଳନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଜଳ ଭଳି ଦୃତ ଗତିରେ ଆସନ୍ତି। ସୁନ୍ଦର ଶୋଭାରେ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ ଶରୀରରେ, ମାରୁତମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆବୃତ୍ତ, ରଥରେ ଦୃଢ଼, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ବଡ଼ ବା ଛୋଟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତେ ଭାଇ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶୁଭ ଲାଗି ଉତ୍ପନ୍ନ। ସେମାନଙ୍କ ଯୁବା ପିତା ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ରୁଦ୍ର, ଓ ପୋଷକ ମାତା ପ୍ରିଶ୍ନି, ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିନ ଦିଅନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ଉଚ୍ଚତମ, ମଧ୍ୟମ ବା ନିମ୍ନତମ, ସେହି ସବୁ ଆକାଶରେ ତୁମର। ରୁଦ୍ରମାନେ ବା ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଯେଉଁ ଅଂଶ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରିଛୁ, ତାହା ଆମେ ଜାଣିପାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନି ଓ ମାରୁତମାନେ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରୁ ତୁମର ରଥ ନେଇ ଆସ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଉଦାର ତୁମେ ହବି ଦେଉଥିବା ପୂଜକଙ୍କୁ ସମ୍ପଦ ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଗୀତିମୟ, ସୋମ ଉପଭୋଗ କର, ତୁମ ଅମୃତ ଶୁଭ ଶିଖା ନେଇ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ, ଦୂର ଦେଶରୁ ଏକେକରେ କିଏ ଆସିଛି? ତୁମ ଘୋଡ଼ା କେଉଁଠି? ତୁମ ରାଶି କେଉଁଠି? କିପରି ଆସିଲା, କିଏ ସହଯାତ୍ରୀ? ସେମାନଙ୍କ ପଛେ ଅଙ୍କୁଶ, ଉଦ୍ଧତ ଉରୁ, ପିତାମାନେ ପୁଅ ପାଇଁ ଯେମିତି। ଏହି ଶୂରମାନେ, ଉତ୍ସାହୀ ଯୁବା, ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ଅତି ଉତ୍ତମ ହେଉ। ସେମାନେ ଆମକୁ ସନତ୍ଶାଶ୍ୱ ର ସମ୍ପଦ, ଗୋମୟ ଧନ, ଏବଂ ଶ୍ୟାୱାଶ୍ୱଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠି ପାଇଁ ଦେଉ, କାରଣ ସେମାନେ ଦାତା। ଏଠାରେ ଏକ ଜଣ ମହିଳା, ଧର୍ମହୀନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଦେବମନସ୍କ ହେଲେ ଅଧିକ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ହୁଏ। ସେ ଚତୁର, ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ, ଇଚ୍ଛାଶୀଳକୁ ଚିହ୍ନି, ମନକୁ ଦେବତା ପ୍ରତି ଦେଇଥାଏ। ଅପ୍ରଶଂସିତ ବ୍ୟକ୍ତି କହେ, "ମୁଁ ପୁରୁଷ," କିନ୍ତୁ ସେ ପଣି, ଶତୃ, ଏବଂ ସଦା ଏକରୂପ। ଯୁବତୀ ଯେଉଁଠି ଆସିନାହାନ୍ତି, ପଥ ଶ୍ୟାୱା ପ୍ରତି ଘୁଞ୍ଚିଯାଇଛି, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଦୀର୍ଘ-ଖ୍ୟାତ ଋଷିଙ୍କୁ ବାଛିଛନ୍ତି। ଯିଏ ମୋତେ ଶତ ଗାଈ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦଶ ଗୁଣ ଦେଇଥିବା ଭଳି, ସେ ମହାନତାରେ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଥିବା ପରି। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃତ ଗତିରେ ନେଇଯାନ୍ତି, ମଦିରା ପିଇ, ସେଠାରେ କୀର୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ଯାହା ପାଇଁ ଦେଉଳ ଓ ପୃଥିବୀ ରଥରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଚମକେ, ଆକାଶରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଭଳି। ମାରୁତମାନଙ୍କର ଏହି ଯୁବା ସେନା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥ, ଅଜୟ, ଦ୍ୱିପ୍ରତିବନ୍ଧୀ ଏବଂ ଅପରାଜିତ। କିଏ ଜାଣେ, ସେମାନଙ୍କର ଅନୁଗତ ଯାତ୍ରୀ କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସତ୍ୟଜନ୍ମା, ନିର୍ମଳ? ତୁମେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ମାର୍ଗ ଦେଉଛ, ଯଜ୍ଞ ଡାକ ଶୁଣ। ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ମାରୁତମାନେ ଆମକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆଗରେ ଚମକୁଥିବା, ଶତୃ ନାଶକ। ମୋର ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ, ହେ ଦେବୀ, ରଥି ଭଳି ଦାର୍ଭ୍ୟ, ଉର୍ମ୍ୟ ପୁତ୍ର ପାଖକୁ ନେଇଯାଅ। ଆଦିତି, ସୋମ ଚାପିବା ବେଳେ, ରଥ ଦୌଡ଼ରେ, ମୋତେ କଥା କହ, କାରଣ ମୋର ଇଚ୍ଛା ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ। ଏଠାରେ ରଥି, ଦାନଶୀଳ, ପରିପୁଷ୍ଟ ମଞ୍ଚରେ, ପାହାଡ଼ ଆଶ୍ରୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ସ୍ଥାନ ଗୁପ୍ତ, ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଘୋଡ଼ା ଛାଡ଼ାଯାଏ। ଦଶ ଶତ ଏକସାଥିରେ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହି ତୁମ ମହିମା, ଦିନେ ଦିନେ ଦେଖାଯାଏ। ତୁମେ ତୁମ ନଦୀର ଗାଈମାନେ ବଢ଼ାଅ, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଧୁରା ଘୂରୁଛି। ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ତୁମେ ତୁମ ମହିମାରେ ଭୂମି ଓ ଦିଗନ୍ତକୁ ଧାରଣ କର, ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଗାଈ ବଢ଼ାଅ, ବର୍ଷା ପଠାଅ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଦିଅ। ସୁଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ତୁମ ରଥକୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଘୃତ ତରଙ୍ଗ ତୁମ ପାଇଁ ତିଆରି, ନଦୀ ଆକାଶରୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।