ଏକ ଦିନ, ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡଳରେ ମହାବଳଶାଳୀ ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସ୍ଥୁତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏହି ରଥକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଛି, ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ଵିତୀୟ ରଥକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ବେଗବାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋକ୍ରେ ଯୋଡାଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି ରଥରେ ଜୋରେ ଗଜୁଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ବିଳମ୍ବ କରିବାକୁ ଦିଅନାହାନ୍ତି; ସେମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥକୁ ଆଗକୁ ଚାଲାଇବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ଏହି ମାରୁତମାନଙ୍କର ରଥ ଏପରି ମହିମାଶାଳୀ ଯେ, ଦୁଇ ଜଗତ—ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ—ତାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ରଥରେ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ନେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଏ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାରୁତ ଦଳ, ରଥ ପାଇଁ ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମର ଫଳରେ ମହିମାୟିତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଦାନଶୀଳ, ଶୁଭ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାରୁତମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ସୁନାର ରଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଆସନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛି। ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଆମ ପକ୍ଷରୁ ତୁମକୁ ଦିଆଯାଉଛି, ଯେପରି ତିର୍ଷ୍ଣା ଜଳରୁ ଆକାଶକୁ ଉଠେ। ମାରୁତମାନେ ସ୍ୱର, ବାଣ, ଜ୍ଞାନ, ନୂପୁର, ତୀର, ତୁଣୀ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, ଦ୍ୟୁତିମାନ ରଥ ଓ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଅଛି—ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନଶୀଳ ମାରୁତମାନେ ପ୍ରିଶ୍ନିର ଅନ୍ସ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ତୁମେ ଆସିଲେ, ମାରୁତମାନେ, ଆକାଶ ଓ ପାହାଡ଼କୁ କମ୍ପିତ କର, ଅଟବୀ ଭୟରେ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ହୁଏ। ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଚଳାଉଛ, ପ୍ରିଶ୍ନିପୁତ୍ରମାନେ, ତୁମ ଚିତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡିବା ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦ୍ୟୁତିମାନ ହୁଅଛ। ମାରୁତମାନେ, ପବନ ସମାନ ଦ୍ରୁତ, ବର୍ଷା ଝରାଉଛ, ଏକା ଦୃଶ୍ୟରେ ଶୋଭାମାନ, ତାମ୍ର ଘୋଡ଼ା, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା, ଦ୍ୟୁତିମାନ ଦେହରେ ତୁମ ମହିମା ଆକାଶରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି। ଦାନରେ ଧନୀ, ଅଳଙ୍କୃତ, ଉଦାର, ଶୋଭାମାନ, ଅନ୍ଧକାର ନାହିଁ ତାଙ୍କୁ; ସୁଜନ୍ମା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛାତି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୟୁତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅମର ନାମ ପାଇଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ତୀର ତୁମ ମୋଡ଼ରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ତୁମ ହାତରେ ଅବସ୍ଥିତ। ବୀରତା ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ, ଅସ୍ତ୍ର ତୁମ ରଥରେ; ସମସ୍ତ ମହିମା ତୁମ ଦେହରେ ଏକତ୍ରିତ। ମାରୁତମାନେ, ଆମକୁ ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଓ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଦିଅ, ଦ୍ୟୁତିମାନ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ରୁଦ୍ରସ୍ୱରୂପୀ, ଆମ ପ୍ରଶଂସା କର; ଆମେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ କୃପା ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା। ମାରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ହୁଅ; ଦାନରେ ଧନୀ, ଅମର, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ଶ୍ରୁତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଯୁବା, ପ୍ରବଳ ପାହାଡ଼ ଭଳି, ମହାପୋଷକ। ଏବେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନୂତନ ମାରୁତ ଦଳକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି। ସେମାନେ ବେଗବାନ ଘୋଡ଼ା ଚାଲାନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ମହାନ, ଦ୍ୟୁତିମାନ, ଅମରତ୍ୱର ଶାସକ। ଏହି ଦଳ ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଢ଼ି ସମାନ ଜବଡ଼ିଆ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ମାୟାବୀ ଓ ଦାନଶୀଳ; ଏମିତି ଅପାର ମହିମା ଓ ଦାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାରୁତମାନେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ମାରୁତମାନେ, ଆଜି ତୁମର ବେଗବାନ ରଥ ଆସୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ବର୍ଷା ଆଣିଥାଅ। ଏହି ଅଗ୍ନି ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଛି, ଏହା ଗ୍ରହଣ କର, ଜ୍ଞାନୀ, ଯୁବା ମାରୁତମାନେ। ପୂଜାରେ ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ଦ୍ୟୁତିମାନ, ବଳିଦାନ ପାଇଁ। ତୁମଠାରୁ ମୁଷ୍ଟିଧାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ମାରୁତମାନେ। ସେମାନେ ଅନିୟମିତ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ନବୀନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, କ୍ରିୟାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ପ୍ରିଶ୍ନିପୁତ୍ରମାନେ, ଉତ୍ତମ, ନିଜ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏକତା ଚାହାନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଚିତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ା ଓ ସୁନା ରଥ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାବେଳେ, ତୁମେ ଜଳକୁ ବିକ୍ଷୁଭିତ କର, ଅଟବୀ ଭଙ୍ଗ କର, ଉକ୍ତ ଦୃଢ଼ ବୃଷଭ ଗଜେ, ଆକାଶ ଗରଜେ। ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ବ୍ୟାପକ ଚଳନ ପ୍ରସାର କର, ଯେ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ମାଆ ଶିଶୁକୁ ଧରିଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରେ। ପବନ ଘୋଡ଼ାମାନେ ରଥକୁ ଯୋଡାଯାଇଛି, ରୁଦ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ବର୍ଷା ଓ ଘମ ଝରାନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ହୁଅ; ଦାନରେ ଧନୀ, ଅମର, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ଶ୍ରୁତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଯୁବା, ପ୍ରବଳ ପାହାଡ଼ ଭଳି, ମହାପୋଷକ। ମୁଁ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛି, ସତ୍ୟ ଉପହାର ଦେଉଛି ଦ୍ୟୁ ଓ ପୃଥିବୀକୁ। ତାଙ୍କର ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏହି ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ପୂରଣ କର, ନିଜ ଦ୍ୟୁତିରେ ତାରଙ୍ଗିତ କର। ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ, ଯେପରି ଭର୍ତ୍ତି ତରଣୀ ଉପରେ ଉଳ୍ଲାସିତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଏହି ଚିହ୍ନ ଦେଖନ୍ତି; ସମାଜରେ ପୁରୁଷମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରନ୍ତି। ଗାୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଙ୍ଖ ଭଳି, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଭଳି, ତୁମେ ଦ୍ୟୁତିମାନ; ବେଗବାନ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ଶୋଭାମାନ, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଏବଂ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, କିଏ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିଧାରୀ? କିଏ ସବୁଠାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶୌର୍ୟର ଅଧିକାରୀ? ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଘାସ ଭଳି କମ୍ପାଉଛ, ଭାଗ୍ୟ ଦେବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼। ତୁମେ ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଯୋଗ ଦେଉଛ, ଯୁବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମ ବର୍ଷାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧାରିତ ହୁଏ। ସେମାନେ କେହି ବଡ଼, କେହି ଛୋଟ ନୁହଁନ୍ତି, ସଦା ନବୀନ, ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ମହିମାରେ ବିଶାଳ। ସୁଜନ୍ମା, ପ୍ରିଶ୍ନିପୁତ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗପୁତ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ପକ୍ଷୀର ଝୁଣ୍ଡ ଭଳି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିରେ ଶିରୋପରି ଉଡ଼ିଛନ୍ତି, ବଡ଼ ଆକାଶ ଉପରେ; ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଘୋଡ଼ା ସେମାନଙ୍କ ମାର୍ଗ ଜାଣନ୍ତି, ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶ ଶିଖର କମ୍ପିତ।