ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାରିକ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ଚିତ୍ତ ନିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଚିହ୍ନଟ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ରଥରେ ଯୋକ୍ତ କରି, ସୁନାର ଝଲମଲା ଘୋଡ଼ାମାନେ ସାମ୍ନାକୁ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଅପୂର୍ବ ରଥମାନେ ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ମାରୁତମାନେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚତୁର୍ଦିଗରେ ଚିତ୍ତିକରିଦେଲେ। ମାରୁତମାନେ ଯେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେଠି ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି; ପାହାଡ଼, ନଦୀ କିମ୍ବା ଦିଗନ୍ତ, କିଛିଏ ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରେନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାବରେ ତାଙ୍କର ରଥମାନେ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ। ପୁରୁଣା କିମ୍ବା ନୂତନ, ଯାହା ତିଆରି ହୋଇଛି କିମ୍ବା ଯାହା ପ୍ରଶଂସିତ, ସମସ୍ତ କଥା ମାରୁତମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ଏହି ଭାବରେ ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି। ତେଣୁ, ମାରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର, ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନାହିଁ, ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷା ଦିଅ। ଆମ ଷ୍ଟୁତିକୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଗ୍ରହଣ କର। ଆମକୁ ସମ୍ପଦର ଦିଗରେ ନେଇଯାଅ, ଶତ୍ରୁମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରଖ। ଆମ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର, ଆମେ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏହି ସମୟରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକାଯାଏ—ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସେଇ ମାରୁତମାନେଙ୍କୁ ଆଜି ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକ। ତୁମ ହୃଦୟର ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା, ସେହି ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ସବୁଠୁ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ଅର୍ପଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ଦୂରରୁ ଆସି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ପରି ଉପହାରରେ ଧନ୍ୟ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭାଲୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ୍ଠି ପରି। ସେମାନେ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼, ପାଥର, ଗିରିକୁ କମ୍ପିତ କରନ୍ତି, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେବାକୁ ମନା କରାଯାଇଥିବା ଗାଈ ପରି ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଅଳଙ୍କୃତ ଦଳକୁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଡାଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ଚମତ୍କାରିକ। ରଥକୁ ଲାଲ ଘୋଡ଼ା, କପିଳ ଘୋଡ଼ା, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଯୋକ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠି ଲାଲ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଦୌଡ଼ାଏ, ଏବଂ ଏହି ରଥରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ନେଇ ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ସେମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରଭାଶାଳୀ। ଏହି ମାରୁତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୁନାର ରଥ ଚଢ଼ି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଆମ କ୍ଷେମ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ବାଣ, ଧନୁ, ତୀର, ତୁଣୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନ ଅସ୍ତ୍ର ଅଛି। ପୃଶ୍ନିର ସନ୍ତାନ ମାରୁତମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଣନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ଆଗମନରେ ଆକାଶ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ କମ୍ପିତ ହୁଏ; ପୃଥିବୀ ଗଞ୍ଜିଯାଏ, ମାରୁତମାନେ ତୀବ୍ର ଓ ଚମତ୍କାରିକ। ସେମାନେ ବାୟୁପରି ତୀବ୍ର, ବର୍ଷା ଧାରା ପରି ପ୍ରବଳ, ଲାଲ ଓ କପିଳ ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କର ଶୋଭାକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ। ସେମାନେ ଉପହାରରେ ଧନୀ, ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କୃତ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅମର ନାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ବାଣ କାନ୍ଧରେ ଧରି, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ହାତରେ ଧରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ବୀରତାର ମୁକୁଟ୍ଧାରୀ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ରଥରେ, ତାଙ୍କର ଶୋଭା ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ। ମାରୁତମାନେ, ଆମକୁ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଏବଂ ପୁତ୍ର ଦିଅ; ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅ; ଆମେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ କୃପା ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ମାରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ହୁଅ, ତୁମେ ଉପହାରରେ ଧନୀ, ଅମର, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ। ମୁଁ ଏବେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତ ଦଳକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ବର୍ଗର ଅମର ସ୍ଵାମୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି, ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ। ସେମାନେ ତୀବ୍ର, ଦୃଢ଼, ଶିଳ୍ପ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଉପହାରରେ ଦାନଶୀଳ, ସମ୍ଭାଳିବାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ରଥରେ ଆସନ୍ତି, ବର୍ଷା ଆଣନ୍ତି। ଏହି ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ; ଏହି ଯଜ୍ଞ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନୂତନ, ପ୍ରଭାଶାଳୀ, ପୃଶ୍ନିର ସନ୍ତାନ, ସ୍ୱଜ୍ଞାନରେ ଏକତ୍ରିତ। ଚିହ୍ନଟ ଘୋଡ଼ା ଓ ସୁନାର ରଥ ନେଇ ଆଗେ ବଢ଼ି, ପାଣିକୁ ଉତ୍ତଳ କରନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି, ଗୋରୁ ଦହଡ଼ି, ଆକାଶ ଗଞ୍ଜିଯାଏ। ସେମାନେ ଏପରି ଚାଲନ୍ତି ଯେ, ପୃଥିବୀ ମାଆ ପରି ଦୟାଳୁ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ। ବାୟୁପରି ଘୋଡ଼ା ଯୋକ୍ତ ହୋଇ, ରୁଦ୍ରିୟମାନେ ବର୍ଷା ଓ ଘମ ଆଣନ୍ତି। ଏଠି, ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଆମ କ୍ଷେମ ପାଇଁ ନମନ କରୁଛି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ତ୍ରୁତି ଦେଉଛି। ତାଙ୍କର ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଆକାଶ ରଙ୍ଗାଇଦିଏ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଚତୁର୍ଦିଗରେ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ। ମାରୁତମାନେ ଯେଉଁଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ମହାବନ ଓ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଦୃଢ଼, ଦୟାଳୁ, ସ୍ୱର୍ଗର ପୁତ୍ର, ପୃଶ୍ନିର ସନ୍ତାନ, ସମସ୍ତ ଶିରୋପରି ଉତ୍ତମ। ସେମାନେ ପଖୀ ଦଳ ପରି ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ ଚୁମି, ତାଙ୍କର ଦୁଇପ୍ରକାର ଘୋଡ଼ା ନିଜ ମାର୍ଗ ଜାଣିଥାଏ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶ କମ୍ପିତ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅଦିତି ଆମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷା ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଗାୟକ ମାରୁତମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପାତ୍ର ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି। ଅନ୍ତେ, ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଯିଏ ଦୟାଶୀଳ, ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି। ମୁଁ ମାରୁତମାନଙ୍କର ଷ୍ଟୁତିକୁ ଶକ୍ତି ଦେଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ରଥରେ ଚକ୍ରାକାର ଭାବେ ଚଳନ୍ତି। ଏଠି, ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କୃତ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ମହାବନ ଭୟଭୀତ ହୁଏ, ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ଏହିଭଳି ଚମତ୍କାରିକ ଶକ୍ତି, ଦୟା, ଉପହାର ଓ ରକ୍ଷା ଦେଇ, ମାରୁତମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ।