ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏହି ନୂତନ ବାଣୀକୁ, ଆମେ ଆତ୍ମପ୍ରଭା ମାରୁତ ଗଣଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ। ସେମାନଙ୍କର ବିରାଟ ପୁରୁଷତ୍ୱ, ତେଜସ୍ୱୀ ମହିମାକୁ ଗୀତରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, କାରଣ ସେମାନେ ଆକାଶର ପିଠିରେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚିରଯୁବା, ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇଥିବା, ବେଗବାନ୍ ଏବଂ ଝଡ଼-ପରି ଚଞ୍ଚଳ। ସେମାନେ ବିଜୁଳି ବହନ କରନ୍ତି, ସମୁହରେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଜଳ ଝଙ୍କାର କରେ, ଏହି ତୀବ୍ରମାନେ ବର୍ଷା ବର୍ଷାନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ଚମକୁଥିବା, ପର୍ବତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଝଡ଼ର ମାନବ, ସେମାନଙ୍କର ରଥ ଅଗ୍ନି ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଆବାରେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ଆବୃତ, ବଳଶାଳୀ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଭିଜାନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ରୁଦ୍ରଗଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବିରାଟ, ସମସ୍ତ ଆବରଣକୁ ଚିରି ଦେଉଛନ୍ତି, ମଧ୍ୟାକାଶ ଏବଂ ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ୱଚ୍ଛ କରିଦେଉଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ ଯେପରି ଜାହାଜ ତରଙ୍ଗକୁ ଭାଗ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ସେପରି ବାଧାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ବିପଦରେ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ। ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଏବଂ ମହତ୍ତ୍ୱ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତି ପରି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ, ତୁମ ଅଗ୍ନିକୁ କେହି ଧରିପାରେନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଘୋଡ଼ା ବିନା ତୁମେ ପାହାଡ଼ ଚାଲିଯାଉଛ। ମାରୁତମାନେ ଶୋଭା ପାଇଁ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ବୃକ୍ଷକୁ କେବେ ଅପକାର କରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି କୌଶଳୀ ଏକ ଦୃଢ଼ ବୃକ୍ଷକୁ ଭାଙ୍ଗେନାହିଁ। ଏହି ଏକତା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଭଲ ମାର୍ଗରେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀକୁ ଏକ ନେତା ନେଇଯାଏ। ମାରୁତମାନେ ଯାହାକୁ କୃପା କରନ୍ତି, ସେ କେବେ ଦଳିତ ହୁଏନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେନାହିଁ, ଜରା ଆସେନାହିଁ, ଭୟ କରେନାହିଁ, ନଶ୍ୱର ହୁଏନାହିଁ। ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କ ଧନ ନିକଟକୁ ଆସିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ମୁନି ହେଉନ୍ତୁ କି ରାଜା, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଭଲପାଉଛ। ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ପୁରୁଷମାନେ ପରି, ମାରୁତମାନେ ତୁମେ ତୁମ ସମୁହ ସହ ଅପରାଜିତ। ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ସେମାନେ ପାତ୍ରକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସୋମର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟରେ ପୃଥିବୀକୁ ଭିଜାନ୍ତି। ଏହି ପୃଥିବୀ ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ, ଆକାଶ ଉଦ୍ୟମୀ ମାନଙ୍କୁ ଅନୁକୂଳ ହେଉ, ମଧ୍ୟାକାଶର ପଥ ଅନୁକୂଳ ହେଉ, ପୁରାତନ ପାହାଡ଼ ଅନୁକୂଳ ହେଉ। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରି ଚମକୁଛ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କର, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ଚାଲିବାରେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ, ତୁମେ ଏହି ପଥର ଶେଷକୁ ତୁରନ୍ତ ଅପେଖ୍ୟା କର। ତୁମ ମୋଡ଼ରେ ବଣ୍ଡ, ଉରୁ ଉପରେ ତୀର, ଛାତିରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର, ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଚମକୁଛ। ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବାହୁ, ହାତରେ ବିଜୁଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଣ୍ଡରେ ଚୂଡ଼ା ଶୋଭା ପାଉଛ। ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅଗ୍ରହ୍ୟ, ତେଜସ୍ୱୀ ଶିଖର, ଚମକୁଥିବା ପତ୍ରଯୁକ୍ତ ବୃକ୍ଷକୁ, ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ କମ୍ପିତ କର। ଦୂର ଦେଶରୁ ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ତୀବ୍ର ଧ୍ୱନିରେ ବୀରମାନେ ଆସନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ତୁମଠାରୁ ଆମେ ବିବେକଶୀଳ ଧନ ଚାହୁଁଛୁ, ଯାହା ଅଧିକ, ରଥଯୋଗ୍ୟ। ଯେ ଅଭିନବ ଧନ ଦେଇପାରନ୍ତି, ସେ ଧନୁର୍ଧର ପରି ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଆମକୁ ହଜାର ଧନ ଦେଉନ୍ତୁ। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୀର ଧନ ଦେଉଛ, ତୁମେ ସାମଗାୟକ ଋଷିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଦୌଡ଼କୁ ବିଜୟ ଦେଉଛ, ଯୋଗ୍ୟକୁ ରାଜ୍ୟ ଦାନ କର। ମୁଁ ମାରୁତମାନେ, ତୁମଠାରୁ ଏମିତି ଧନ ଚାହୁଁଛି, ଯାହା ତୁମ ସହଯୋଗରେ ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟିପାରିବା। ମୋର ଏହି ପ୍ରିୟ ବାକ୍ୟ ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ଶତ ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା। ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ସାହରେ, ଚମକୁଥିବା ରୂପରେ, ବଳଶାଳୀ ମାରୁତମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ସୁଶିକ୍ଷିତ ଏବଂ ବେଗବାନ୍ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଭଲ ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଜଣା, ବିଶାଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଅନେକ ଦିଗରେ ଚମକିଉଠ। ତୁମେ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ମାପିଛ, ରଥମାନେ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବେ ଅଗ୍ରସର। ଏହି ମାରୁତମାନେ, ଏକାସাথে ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଏକାସাথে ମୁକ୍ତି ଲାଗିଛନ୍ତି, ମହିମା ପାଇଁ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି, ରଥମାନେ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବେ ଅଗ୍ରସର। ମାରୁତମାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଶୋଭାମୟ, ଦେଖିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ଷୁ ପରି। ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଅମରତ୍ୱ ଦିଅ, ରଥମାନେ ଅଗ୍ରସର। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ସାଗରରୁ ଉଠାଉଛ, ବର୍ଷା ବର୍ଷାଉଛ, ଜଳରେ ଧନୀ। କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗାଈ ତୁମକୁ ରୋକିପାରେନାହିଁ, ରଥମାନେ ଅଗ୍ରସର। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଚିହ୍ନିତ ମାରେ ରଥକୁ ଯୋଗାଉଛ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘୋଡ଼ା ଆଗକୁ ଯୋଡ଼, ଶତ୍ରୁମାନେ ବିଖଣ୍ଡ କର, ରଥମାନେ ଅଗ୍ରସର। ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ନଦୀ କେବେ ବାଧା ହୁଏନାହିଁ, ମାରୁତମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ସେଠାକୁ ଯାଉଛ। ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆବର୍ତ୍ତନ କର, ରଥମାନେ ଅଗ୍ରସର। ପୁରୁଣା କିମ୍ବା ନୂତନ, ତିଆରି କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସିତ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଜାଣ, ରଥମାନେ ଅଗ୍ରସର। ମାରୁତମାନେ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର, କେବେ ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନାହିଁ, ବିସ୍ତୃତ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ। ଆମ ମିତ୍ରତା ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କର, ରଥମାନେ ଅଗ୍ରସର। ମାରୁତମାନେ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଆ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଠାରୁ ଦୂରେ ରଖ, ଆମ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର, ଆମେ ଧନର ଅଧିପତି ହେଉ। ଅଗ୍ନି, ଆଜି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତ ସମୂହକୁ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରୁ ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକ। ମୁଁ ଯେପରି ମନରେ ଚାହୁଁଛି, ସେପରି ହେଉ, ନିକଟସ୍ଥମାନେ ତୁମ ନିବେଦିତ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ଆସିଛନ୍ତି। ତୁମେ ଆଗ୍ରସର ହୁଅ, ତୀବ୍ର ରୂପରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ। ପୃଥିବୀ ପରି ଧନରେ ଧନୀ, ଦୂରରୁ ଆସି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି। ଭାଲୁ ପରି ତୀବ୍ର, ବନ୍ୟା ବଳଦ୍ ପରି, ଗାଈ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତମାନେ।