ମରୁତ୍ଗଣଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତେ ଆମେ ଶୌର୍ୟ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଷ୍ଟୁତି ଓ ବଳି ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ମାନବମାନେ ଉପରେ ଆପଦ ଆସିବାରୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଉଦାର ଏବଂ ଅପରାଜେୟ ଶକ୍ତିର ମାଳିକ; ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥିବା ଏହି ମରୁତ୍ଗଣଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ବଳି ଅର୍ପଣ କରାଯାଉ। ସେମାନେ ସୁନା ଗହଣା ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧ ରେ ଉଚ୍ଚ ଶିର ଧରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡା ଛାଡି ଦେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଚଳିବା ସମୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକି ଯାଏ, ମରୁତ୍ଗଣ ଜନନୀ ମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ରବ କରିବା ପରି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଦିନକର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ ରେ ଜ୍ଵଳିଉଛି। ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବଳବତ୍ତା ହୋଇଛନ୍ତି, ବିଶାଳ ମଧ୍ୟମ ଅଞ୍ଚଳରେ, ନଦୀ ମଣ୍ଡଳରେ, ବା ବଡ଼ ଆକାଶର ଆଶ୍ରୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ମରୁତ୍ଗଣଙ୍କ ଏହି ଦଳ ଏକ ଖରା ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ଧରିଛି; ସେମାନଙ୍କ ଚମକୁଥିବା ରଥଗୁଡିକ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛି। ପରୁଷ୍ଣୀ ନଦୀରେ, ଉଲ ରେ ଆବୃତ ମରୁତ୍ଗଣ ପବିତ୍ର ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ରଥର ଚକା ବଳ ଦେଇ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି। ମୁଁ ଏହି ବଳିକୁ ବିଭିନ୍ନ ରାସ୍ତା, ଶାଖାପଥ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଓ ପାର୍ଶ୍ୱପଥ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତାର କରିଛି। ତାପରେ ପୁରୁଷମାନେ ଷ୍ଟୁତିତ, ଦଳଗୁଡିକ ଷ୍ଟୁତିତ; ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନଙ୍କ ବିଚିତ୍ର ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ। ଷ୍ଟୁତି ଗୀତ ଦେଇ, କୁଭନ୍ୟାମାନେ ଉତ୍ସରେ ଝାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି, ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ପରି; କିଛି ମାତୃଭୂମି ଭାବେ, କିଛି ଚମକୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ। ଉଚ୍ଚ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସୃଜନଶୀଳ ମରୁତ୍ଗଣଙ୍କ ଦଳକୁ ଆନନ୍ଦ ଷ୍ଟୁତି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏବେ, ବିଦ୍ୱାନ, ମିତ୍ର ପରି ଉଦାର ମରୁତ୍ଦଳ ପାଖକୁ ଯାଉ; ଆକାଶରୁ ଶକ୍ତିରେ, ଚିନ୍ତାରେ ଷ୍ଟୁତିତ, ସେମାନେ ଦାନ ଆଶାରେ ଆସନ୍ତି। ଏହି ଦେବତାମାନେ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଏକ ଗୃହ ପରି, ଉଦାର, ସ୍ମୃତିଶୀଳ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ନେଇ ଆସନ୍ତି। ମୋ ନିକଟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନମାନେ ଗାଈର କଥା କହନ୍ତି, ପୃଶ୍ନୀକୁ ମାତୃଭୂମି ଭାବେ କହନ୍ତି; ପରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପିତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କହନ୍ତି। ସାତ ଜନ, ସାତ ଦାତା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକ ଶତ ଦେଇଛନ୍ତି; ଯମୁନା ତୀରେ, ଖ୍ୟାତି ତଳେ, ମୁଁ ଗାଈର ଫଳକୁ ପବିତ୍ର କରିଛି, ଉପରେ ମୁଁ ଘୋଡ଼ାର ଫଳକୁ ପବିତ୍ର କରିଛି। କିଏ ଏମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଜାଣିଛି? କିଏ ପୁରାତନ କାଳରେ ମରୁତ୍ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଶିର୍ବାଦ ପାଇଥିଲା? କିଏ ସେମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲା? କିଏ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ମରୁତ୍ମାନେ ର କଥା ଶୁଣିଛି, କିଏ ତାଙ୍କ ଗମନ ଜାଣିଛି? ସେମାନେ କିଏ ପାଇଁ ବହିଛନ୍ତି? ସୁଦାସ ପାଇଁ, ବଳି ଓ ବର୍ଷା ସହିତ? ମୋତେ କହାଯାଇଛି, ସେମାନେ ଚମକୁଥିବା ଭାବେ ଆନନ୍ଦରେ ଆସିଛନ୍ତି; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯୁବ, ଦୋଷହୀନ ପୁରୁଷମାନେ, ସେମାନେ ଦେଖି ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି। ଗହଣାପିନ୍ଧି, କୁହାଡ଼ିଧାରୀ, ନିଜର ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଭାବ, ମାଳା, ସୁନା ଗହଣା ଓ ବଣ୍ଡା ସହିତ ରଥ ଓ ମାଇଦାନରେ ଚମକୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ମରୁତ୍ଗଣଙ୍କ ରଥକୁ ଆନନ୍ଦରେ ରଖିଛି; ସେମାନେ ସଦା ଦାନ କରନ୍ତି; ବର୍ଷା ଆକାଶରେ ଧାରା ପରି ବହିଯାଏ। ଉଦାର ପୁରୁଷମାନେ ପୂଜାରେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପାତ୍ର ଉଡ଼ାଇ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପର୍ଯ୍ଞ୍ୟକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ବର୍ଷା ଭୂମି ଓ ମାଇଦାନରେ ବ୍ୟାପି ଯାଏ। ନଦୀମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଝାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି, ଧୂଳି ଉଡ଼ିଯାଏ, ଗାଈ ପରି; ଘୋଡ଼ାମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଏ, ତୀବ୍ର ଏହି ଦଳ ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଏ। ମରୁତ୍ମାନେ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟମ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆସନ୍ତୁ; ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ। ରସା, ଅନିତଭା, କୁଭା, କ୍ରୁମୁ, ସିନ୍ଧୁ ଏହି ଦଳକୁ ବାଧା ଦେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସରୟୁ ନଦୀ ଯାହା ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବାଧା ଦେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମର ଉପକୃତି ଆମ ସହିତ ରହୁ। ତୁମର ଦଳ, ରଥ, ଭୟାନକ ମରୁତ୍ଗଣ, ସଦା ନୂତନ; ବର୍ଷା ସେମାନେ ପରେ ଆସେ। ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଭଲ ଷ୍ଟୁତି ସହିତ; ଆମେ ଚିନ୍ତାରେ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏହି ଦିନ, କିଏ ପାଇଁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ବଳିଯୋଗ୍ୟ, ମରୁତ୍ମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି? ଏହି ପଥରେ, ମରୁତ୍ଗଣ। ଯେଉଁପଥରେ ତୁମେ ଧାନ ଓ ମାଳିକ ଆଣିଛ, ଅକ୍ଷୟ, ଅନ୍ତସ୍ଥ ଅନୁସୂତି ପାଇଁ; ଆମେ ଚାହୁଁଥିବା ଫଳ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ଆମେ ଗଭୀର ଅଞ୍ଚଳ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ, ଆଶିର୍ବାଦରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ଆପଦ ଓ ଶତ୍ରୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ବର୍ଷା ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ, ମରୁତ୍ମାନେ, ଚିକିତ୍ସା ଦିଅ। ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ମରୁତ୍ମାନେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ଆଶିର୍ବାଦିତ, ନିଜର ଶୌର୍ୟ ରେ ପ୍ରଶଂସିତ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଏଭଳି ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ଉଦାରମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଷ୍ଟୁତି କର; ଯୁଦ୍ଧର ଘୋଡ଼ା ନୂତନ ଘାସ ପାଇଁ ଯାଇଥିବାପରି, ତୁମର ପୂର୍ବ ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଦ୍ୱନି କର, ଆଶା ରଖିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଗୀତ ଗା। ମରୁତ୍ଗଣଙ୍କ ଦଳ, ନିଜର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ନୂତନ ଶବ୍ଦ ଅର୍ପଣ କର; ଆକାଶର ଧରାରେ ଷ୍ଟୁତି ଗୀତ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କ ମହାପୁରୁଷତ୍ୱ ଓ ଚମକୁଥିବା ଗୌରବକୁ ପ୍ରଶଂସା କର, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି। ମରୁତ୍ମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସଦା ଯୁବ, ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ, ତୀବ୍ର, ଝଡ଼ରେ, ତୁମେ ଗୀତ ଗାଉ; ସେମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଧରି, ଏକସାଥି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ପାଣି ରବ କରେ, ତୀବ୍ର ଏହି ଦଳ ବର୍ଷା ଝାଡ଼ି ଦେଇଥାଏ। ମରୁତ୍ମାନେ, ଚମକୁଥିବା, ଝଡ଼ରେ, ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କ ରଥ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ; ବର୍ଷା ସହିତ ସେମାନେ ପୁନଃପୁନ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ରବରେ ଆବୃତ, ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ବର୍ଷା ଝାଡ଼ି ଦେଇଥାଏ। ରୁଦ୍ରମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଳବତ୍ତା, ଆବରଣ ଉପରେ ଚିତ୍କର କରନ୍ତି, ମଧ୍ୟମ ଅଞ୍ଚଳ ଓ ଅଞ୍ଚଳଗୁଡିକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରନ୍ତି; ମରୁତ୍ମାନେ ତରଙ୍ଗ ଭାଗ କରୁଥିବା ଜାହାଜ ପରି, ବାଧା ଦୂର କରନ୍ତି, ଆପଦରେ ବି ତ୍ରୁଟି କରନ୍ତି ନାହିଁ।