ଅତ୍ରି ପୁତ୍ରମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ତାଲି ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ—ମିତ୍ର, ଵରୁଣ, ସୋମ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଏସ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆସ, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଅଛି। ପୁନଃ, ଆଦିତ୍ୟ, ଵସୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କ ସହିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଲେ—ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆସ, ଅତ୍ରି ପୁତ୍ରମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ତାଲି ଦେଇଛନ୍ତି। ଭାଗ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ଓ ଦେବୀ ଅଦିତି ଆମକୁ କ୍ଷେମ ଦେଉନ୍ତୁ; ପୁଷଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାରୁ ଆମକୁ ଭଲ ଦେଉନ୍ତୁ; ଦିବା-ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ନିତ୍ୟ କ୍ଷେମ ଦେଉନ୍ତୁ। ବାୟୁ, ସୋମ ଏବଂ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କ୍ଷେମ ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଲେ; ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଆମକୁ ଭଲ ଦେଉନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆଜି ଆମକୁ କ୍ଷେମ ଦେଉନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନି ଵୈଶ୍ୱାନର ଆମକୁ ଉପକାର କରନ୍ତୁ; ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଆମକୁ ଭଲ ଦେଉନ୍ତୁ; ରୁଦ୍ର ଆମକୁ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମିତ୍ର ଓ ଵରୁଣ ଆମକୁ କ୍ଷେମ ଦେଉନ୍ତୁ; ପଥର ଦେବୀ ଆମକୁ ଭଲ ଦେଉନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଆମକୁ କ୍ଷେମ ଦେଉନ୍ତୁ; ଅଦିତି ଆମକୁ ଭଲ ଦେଉନ୍ତୁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଆମେ କ୍ଷେମର ପଥରେ ଚଲିବା; ଜଣା ଓ ଦେଇ ପୁନଃ ଫେରିବା, ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବା। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ୟାଵାଶ୍ୱ କୁ ବିନୟ ଓ ଶୂରତା ସହିତ ମାରୁତମାନେଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ କୁହାଯାଉଛି; ଏହି ମାରୁତମାନେ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ଅଖଣ୍ଡ ଦାନ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ଓ ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ। ମାରୁତମାନେ ମିତ୍ରତାର ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିର ମିତ୍ର, ଶୂର; ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ଅପମାଦରୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ନଦୀର ଧାରା ଭଳି ତ୍ୱରିତ ଚଳନ୍ତି, ରାତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ମୁଁ ମାରୁତମାନେଙ୍କର ମହିମା କୁ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀରେ ଖୋଜୁଛି। ମାରୁତମାନେଙ୍କୁ ଶୂରତା ସହିତ ନିବେଦନ ଓ ସ୍ତୁତି ଦିଅ; ସମସ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ମଣିଷମାନେଙ୍କୁ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେ ଉତ୍ତମ, ଦାନଶୀଳ, ଅଦୂର୍ବଳ ଶକ୍ତିର ମାନବମାନେ; ମାରୁତମାନେଙ୍କୁ ଦିବାରେ ଯଜ୍ଞ ଦିଅ। ସେମାନେ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ତମ, ନିଜ ବାଣ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପଛରେ ତଡିତ୍ର ଚମକ, ମାରୁତମାନେ ଜନନୀ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି; ଦିନ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶରେ ଚମକେ। ଏହି ମାରୁତମାନେ ଭୂମିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶାଳ ମଧ୍ୟକାଶରେ, ନଦୀର ଏକତ୍ର ପାଖରେ କିମ୍ବା ବଡ଼ ଆକାଶର ନିବାସରେ ଅଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନେଙ୍କର ସେନା, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଜୀବନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ; ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥଗୁଡିକ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ। ପରୁଷ୍ଣୀ ନଦୀର ତୀରରେ, ଉନ୍ନତ ଉନ୍ନତ ଉନ୍ନତ ଉନ୍ନତ ମାରୁତମାନେ ସୂତ୍ର ପିନ୍ଧି ଶୁଦ୍ଧ; ତାଙ୍କ ରଥର ଚକା ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରେ। ପ୍ରଧାନ ପଥ, ଉପପଥ, ଭିତର ରାସ୍ତା, ପାର୍ଶ୍ୱ ପଥ—ଏହି ନାମରେ ମୋ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ବିସ୍ତୃତ ହେଉଛି। ତାପରେ ମଣିଷମାନେ ସ୍ତୁତିତ, ସେନାମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ; ପକ୍ଷୀର ପକ୍ଷ ଭଳି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଯାଉଛି। ସ୍ତୁତି ସହ ନିବେଦନ କରୁଥିବା କୁଭନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ସରେ ନୃତ୍ୟକାରୀ ଭଳି ପ୍ରବାହିତ; କିଛି ମାନେ ମାତା, କିଛି ଦୀପ୍ତିମାନ ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି। ଉନ୍ନତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଶୃଷ୍ଟିଶୀଳ ମାରୁତମାନେଙ୍କ ଏହି ସେନାକୁ ଆନନ୍ଦିତ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ କୁହାଯାଉଛି। ଋଷି, ମାରୁତମାନେଙ୍କ ସେନାକୁ ଯାଅ; ମିତ୍ର ଯେପରି ଜନନୀ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ, ସେମାନେ ଆକାଶରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତିରେ ଆସନ୍ତି, ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଉପହାର ଚାହିଁ। ଏବେ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଗୃହ ଭଳି ଉପସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଆସ; ଦାନଶୀଳ, ସଚେତନ, ଉତ୍ତମମାନେ ସହିତ ଆମେ ମଣ୍ଡନା ଓ ସ୍ତୁତି ନେଇ ଆସୁଛି। ଏହି ଉତ୍ତମମାନେ, ମୋ ନିଜ ଜନ, ଗାଁର କଥା କରନ୍ତି, ପୃଶ୍ନୀକୁ ମାତା କୁହନ୍ତି; ପୁଣି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପିତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁହନ୍ତି। ସାତ ମୋ ପାଇଁ, ସାତ ଦାନଦାତା, ପ୍ରତିଜଣ ଏକ ଶତ ଦେଲେ; ଯମୁନା ତୀରେ, ଖ୍ୟାତିରେ, ତଳେ ମୁଁ ଗୋଧନର ପୁରସ୍କାର ପବିତ୍ର କରି, ଉପରେ ମୁଁ ଅଶ୍ୱଧନର ପୁରସ୍କାର ପବିତ୍ର କରି। କିଏ ଏମାନେଙ୍କର ଜନ୍ମ ଜାଣିଛି, କିଏ ପୁରାତନ କାଳରେ ମାରୁତମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ? କିଏ ସେମାନେକୁ ଯୋକ୍ତ କରିଥିଲେ? କିଏ ସେମାନେ ରଥରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ, କିଏ ତାଙ୍କ ଗତି ଜାଣିଥିଲେ? କିଏ ସେମାନେ ସୁଦାସ ପାଇଁ ଅଫରିଂ ଓ ବର୍ଷା ଆଣିଥିଲେ? ମୋତେ କୁହାଯାଇଛି, ସେମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ଆସିଛନ୍ତି; ଉତ୍ତମ, ଯୁବ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ମଣିଷମାନେ, ଏହି ଦେଖି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଅଳଙ୍କାରିତ, କୁହାଡ଼ି ଧାରୀ, ନିଜ ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ମାଳା, ସୁନା ଅଳଙ୍କାର, ବାଣ ଧାରୀ; ରଥରେ ଓ ମାଇଦାନରେ ମହିମାଶାଳୀ। ମାରୁତମାନେଙ୍କର ରଥମାନେ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ରଖିଛି, ସଦା ଦାନଶୀଳ; ବର୍ଷା ଆକାଶରେ ନଦୀ ଭଳି ଚଳି। ଦାନଶୀଳ ମଣିଷମାନେ ପୂଜାରି ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ପାତ୍ର ପୁରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପର୍ଜନ୍ୟକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ବର୍ଷା ପୃଥିବୀରେ ବିସ୍ତୃତ ହେଉଛି। ନଦୀମାନେ ତ୍ୱରିତ ଫେନରେ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି, ଧୂଳି ଉଡ଼ିଛି, ଗାଁ ଭଳି; ଅଶ୍ୱମାନେ ରାସ୍ତାରେ ମୁକ୍ତ, ତ୍ୱରିତ ଚଳି। ମାରୁତମାନେ, ଆକାଶରୁ, ମଧ୍ୟକାଶରୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆସ; ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ। ରସା, ଅନିତଭା, କୁଭା, କ୍ରୁମୁ, କିମ୍ବା ସିନ୍ଧୁ ତୁମକୁ ଅଟକାଉନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସରୟୁ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମ ଦୟା ଆମ ସହିତ ରହୁ। ତୁମର ସେନା, ରଥ, ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ମାରୁତ ଦଳ, ସଦା ନୂତନ; ବର୍ଷା ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି। ସେନା ପରେ ସେନା, ଦଳ ପରେ ଦଳ, ଦାନ ପରେ ଦାନ, ଭଲ ସ୍ତୁତି ସହିତ; ଚିନ୍ତାରେ ଆମେ ଅନୁସରଣ କରିବା। କାହା ପାଇଁ ଆଜି, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଛ; ଏହି ପଥରେ, ମାରୁତମାନେ। ଯେଉଁପଥରେ ତୁମେ ଧାନ ଓ ବୀଜ ଆଣିଥିଲେ, ଅକ୍ଷୟ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ; ଆମକୁ ଆମ ଚାହିଁଥିବା ପୁରସ୍କାର, ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ଆମେ ଗଭୀରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା, ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଦୃଢ଼, ଅପମାଦ ଓ ଶତ୍ରୁ ଛାଡ଼ିବା; ବର୍ଷା ଓ ଆନନ୍ଦରେ, ମାରୁତମାନେ, ଆମକୁ ଚିକିତ୍ସା ଦିଅ।