ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଛି, ଯାହାଠାରେ ଗାଁଠି ଗାଁଠି ଗାଁଠି ଚରା ଚରାଉଛି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୂରବୀର ଗୃହସ୍ଥ ଗୃହ ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରେ, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଲାଭ ଆଣିଥାଏ । ଏହି ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ରଥର ମାଲିକ, ଶୁଭ ଓ ଧନ ଦେଇଥିବା, ଯାହା ସମୃଦ୍ଧି ଓ କ୍ଷେମ ପାଇଁ ପୂଜିତ, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ମହିମା ଦେଖାଉଛୁ, ଆମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରୁଛୁ । ଏବେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଆସ, ଚାପିଥିବା ସୋମର ଆସ୍ୱାଦନ ପାଇଁ, ହବି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ । ତୁମେ ଯିଏ ସତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କର, ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କର, ସେଇ ଯଜ୍ଞରେ ଆସ, ତୁମ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ସହ ପାନ କର । ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିବା ଦେବତା, ପ୍ରଭାତରେ ଚଳିଥିବା ଦେବମାନେ ସହ, ଆସ, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ । ଏହି ସୋମ ଚାପି ହାଣ୍ଡିରେ ପୂରଣ ହେଉଛି, ସେଠି ଅପରିମିତ ଭାବେ ବହୁଛି, ଏହି ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ । ବାୟୁ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମ ପାନ କର, ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଆସ । ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ତୁମେ ଏହି ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଦୁଇଁଜଣ ଦୋଷ ରହିତ ଭାବେ ଆନନ୍ଦରେ ପୁରସ୍କାର ନିମିତ୍ତେ ଆସ । ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଦହି ସହିତ ନଦୀ ପରି ତଳଭାଗକୁ ବହୁଛି, ପୁରସ୍କାର ଚାହିଁ । ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅଶ୍ୱିନୀ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଉଷା ସହିତ, ଅତ୍ରି ପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁ ହବି ଚାପିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି, ଆସ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ । ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ସୋମ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଅଗ୍ନି, ଆସ, ଅତ୍ରି ପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁ ହବି ଚାପିଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ । ଆଦିତ୍ୟ, ଵସୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ସହିତ ଅଗ୍ନି, ଆସ, ଅତ୍ରି ପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁ ହବି ଚାପିଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ । ଭଗ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆମକୁ କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ; ଅଦିତି ଦେବୀ, ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦେଇ କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ; ପୁଷଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମକୁ କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ; ଦ୍ୟାଉଃ ପୃଥିବୀ ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଦେଇ କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ । କ୍ଷେମ ପାଇଁ ବାୟୁଙ୍କୁ ଡାକୁ, ସୋମ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ଡାକୁ, ବୃହସ୍ପତି ସେନାପତିଙ୍କୁ ଡାକୁ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ । ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆଜି କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନର କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ; ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ; ରୁଦ୍ର ଆମକୁ ଅପମୃତ୍ୟୁ ରୁଖିବେ । ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ; ମାର୍ଗଦେବୀ କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ; ଅଦିତି, ତୁମେ କ୍ଷେମ ଦିଅ । ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ନିରାପଦ ଚଳିଥାନ୍ତି, ଆମେ ମଧୁର ପଥରେ ଚଳିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଦାନ ଦେଇ ପୁନର୍ବାର ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହୁଁ । ଏବେ ଶ୍ୟାବାଶ୍ୱ, ତୁମେ ମାରୁତମାନେ ସହ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କର, ଯେଉଁମାନେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ହବିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ଓ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ । ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିର ମିତ୍ର, ଶୂରବୀର, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସଦା ଆମକୁ ଅପମୃତ୍ୟୁ ରୁଖନ୍ତି । ସେମାନେ ବେଗୁନା ନଦୀ ପରି, ରାତିକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ମାରୁତମାନଙ୍କ ମହିମା କୁ ଦ୍ୟାଉଃ ପୃଥିବୀରେ ଖୋଜୁଛି । ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ଆମେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି ଓ ହବି ଦେଉଛୁ, ସମସ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅପମୃତ୍ୟୁ ରୁଖନ୍ତି । ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ, ଦାତୃ, ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ; ଏହି ଯୋଗ୍ୟ ଦେବମାନେ, ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ ଦିଅ । ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ମାରୁତମାନେ ଆକାଶରେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ମେଘ ଚମକେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ତେଜରେ ଦ୍ୟାଉଃରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ । ଏହି ମାରୁତମାନେ ପୃଥିବୀରେ, ବ୍ୟପକ ମଧ୍ୟାକାଶରେ, ନଦୀମାଳା ଓ ବୃହତ୍ ଆକାଶର ନିବାସରେ ବିକାଶ ପାଇଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ଦଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ, ତାଙ୍କର ରଥ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଯୋଗାଯୋଗ କରେ । ପରୁଷ୍ଣୀ ନଦୀ କୂଳରେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ମାରୁତମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ରଥ ଚକ୍ର ପର୍ବତ ଭେଦନ କରେ । ପ୍ରଧାନ ପଥ, ଉପପଥ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ପଥ, ପାର୍ଶ୍ୱ ପଥ—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମରେ ମୋ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ବ୍ୟାପ୍ତି ହେଉଛି । ତାପରେ ପୁରୁଷମାନେ, ସେନାମାନେ ସ୍ତୁତି ହୁଏ; ପକ୍ଷୀର ପଙ୍ଖ ଭଳି ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ । ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା କୁଭନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ସରେ ନୃତ୍ୟକାରୀ ଭଳି ବହୁଛନ୍ତି, କିଛି ମାତୃ, କିଛି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଉଚ୍ଚ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସୃଜନଶୀଳ, ସେଇ ମାରୁତଗଣକୁ, ଋଷି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ । ଋଷି, ମାରୁତଗଣ ପାଖକୁ ଯାଅ, ଯେପରି ମିତ୍ର ଜନାନୀକୁ ଦାୟାଳୁ ଭାବେ ଦେଖେ; ଆକାଶରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତିରେ, ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସେମାନେ ଦାନ ଚାହିଁ ଆସନ୍ତି । ଏବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଆମେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଗୃହ ପରି ଉପସ୍ଥିତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଦାତୃ, ସ୍ମୃତିଶାଳୀ, ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ସହ ସ୍ତୁତି ଓ ଅଳଙ୍କାର ନେଇ ଆସୁଛୁ । ଏହି ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ, ମୋର ନିଜ ଜନ, ଗାଈ ବିଷୟରେ କଥା କହନ୍ତି, ପୃଶ୍ନିଙ୍କୁ ମାତୃ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ତାପରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପିତୃ ଭାବେ କହନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ । ସାତ ଜଣ, ସାତ ଦାତା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକ ଶତ ଦେଲେ; ଯମୁନା କୂଳରେ, ତଳେ ଗୋଧନ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଉପରେ ହୟଧନ ଶୁଦ୍ଧ କରି । କିଏ ଏହି ମାରୁତମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଜାଣେ, ପୁରାତନ କାଳରେ କିଏ ତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ପାଇଥିଲେ? କିଏ ତାଙ୍କୁ ଯୋଜନା କରିଥିଲେ? କିଏ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିବା ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଥିଲେ, କିଏ ଜାଣିଥିଲେ କେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ? ସେମାନେ କାହା ପାଇଁ ବହିଥିଲେ, ସୁଦାସ ପାଇଁ, ଆହୁତି ଓ ବର୍ଷା ସହିତ? ମୋତେ କହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଆସିଛନ୍ତି; ଉତ୍ତମ, ଯୁବ, ନିର୍ମଳ ଲୋକମାନେ, ଏମାନେ ଦେଖି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି । ଅଳଙ୍କୃତ, କୁହାଡ଼ିଧାରୀ, ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମାଳା, ସୁନା ଅଳଙ୍କାର, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ରଥ ଓ ମାଦଳ ଉପରେ ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି । ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମର ମାରୁତ ରଥକୁ ରଖିଛି; ମେଘ ଆକାଶରେ ନଦୀପରି ବହୁଛି ।