ଅଗ୍ନି ଜଗରଣ କରିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ହିଁ ସମସ୍ତ ଷ୍ଟୁତି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅଭିଲାଷ କରେ; ଅଗ୍ନି ଜଗରଣ କରିଥାନ୍ତି—ସମସ୍ତ ଚାନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ; ଅଗ୍ନି ଜଗରଣ କରିଥାନ୍ତି—ସୋମ ତାଙ୍କୁ କହେ, “ମୁଁ ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ମିତ୍ରତାରେ ବାସ କରୁଛି, ମୁଁ ତୁମର ହୁଏ।” ତୁମେ ଆକାଶକୁ ଜଣିଛ, ପ୍ରଭାତର କିରଣରେ ଜ୍ୟୋତିମାନ ହୋଇଛ; ତୁମେ ଅନ୍ଧାରକୁ ତୁମ ଆଲୋକରେ ଭୁଲାଇଦେଇଛ। ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତୁମେ ବାର୍ଜ କୁ ଖୋଲିଛ, ମାନବ ଅବରୋଧକୁ ଦୂର କରିଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଣେ ଜ୍ୟାନୀ ଗୋମାତା ପରି, ପଥ ଜଣି ଆଲୋକ ଭାସିଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରେ; ଜ୍ୟୋତିମାନ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଗର୍ଜନ କରି ବହେ; ଦୃଢ଼ ସ୍ୱର୍ଗ ଏକ ଭଲ ଥିବା ଖୁଣ୍ଟି ପରି ଦୃଢ଼ ଅଛି। ଏହି ଷ୍ଟୁତିରେ, ପାହାଡ଼ର ଅମ୍ବ୍ରିଓ, ପୁରାତନ ମହାନ ଜନ୍ମରେ, ପାହାଡ଼ ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ, ସ୍ୱର୍ଗ ପୂରଣ କରେ, ଡାକି ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଭୂମି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ। ଏବେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପାଇଁ ଷ୍ଟୁତି ଓ ମନୋହର ଶବ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକିବା; ଷ୍ଟୁତିରେ ଚତୁର, ଯଜ୍ଞକୁ ଜଣିଥିବା, ମାରୁତମାନେ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି। ଆସନ୍ତୁ ଆଜି ଆମେ ଜ୍ୟାନୀ ହେବା; ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦୂର କରି ମହାନତା ଉପଲବ୍ଧ କରିବା; ଘୃଣାକୁ ଦୂର କରିବା, ପୋଡ଼ିଦେଇବା, ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗେ ଚାଲିବା। ସଂଗୀତ ମଧ୍ୟମରେ, ଆମେ ଏହି ଚିନ୍ତା ତିଆରି କରିବା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମ ମାତା ଗୋମାନ୍ତ ଚାଉଁ ଦେଖିଥିଲେ; ମନୁ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଜିନିଷକୁ ଜିତିଥିଲେ, ବ୍ୟାପାରୀ ଲୁଚିଥିବା ଧନ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଦଶ ମାସ ଉଦ୍ୟମରେ, ନବଗ୍ବାମାନେ ହାତରେ ପିଡ଼ି ଦେଇ ପାହାଡ଼କୁ ଷ୍ଟୁତି କରିଥିଲେ; ସରମା ସତ୍ୟ ଖୋଜି ଗୋମାନ୍ତ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ; ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସରମାର ଜ୍ୟୋତି ଓ ଶକ୍ତିରେ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗୋମାନ୍ତ ସହ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ଏହି ଉତ୍ସ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନରେ ଅଛି; ସରମା ଏହି ସତ୍ୟ ପଥରେ ଗୋମାନ୍ତ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାତ ଘୋଡ଼ାରେ ଯୋକ୍ତ ହୋଇ ଚାଲିଯାଏ, ଲମ୍ବା ପଥରେ କ୍ଷେତ୍ର ମାପିଥିବା ବେଳେ; ତ୍ୱରିତ ଶ୍ୟେନ ସିଧା ଉଡ଼ିଯାଏ, ଯୁବ ଋଷି ଗୋମାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଉଠିଛି, ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ଚମକିଛି, ଜଣେ ହରିତ ପୃଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋକ୍ତ ହେବା ସମୟରେ; ଜ୍ୟାନୀମାନେ, ଜଳ ଭରିଥିବା ନାଉ ପରି, ଏହି ଆଲୋକକୁ ଉପରେ ଆଣିଛନ୍ତି; ଶୁଣୁଥିବା ଜଳ ନିକଟକୁ ଆସିଛି। ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଚିନ୍ତାକୁ ଜଳରେ ରଖିଛି, ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନବଗ୍ବାମାନେ ଦଶ ମାସ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ; ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଆମେ ଦୁଃଖ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିବା। ଜଣେ ଜ୍ୟାନୀ ଘୋଡ଼ା ପରି, ମୁଁ ନିଜେ ହାର୍ନେସ୍ ରଖିଛି, ସହଜ ଓ ଉପକୃତିକ ଘୋଡ଼ା; ମୁଁ ଏହାକୁ ଶିଥିଲି କିମ୍ବା ବାନ୍ଧିଲି ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ପଥ ଜଣିଥିବା ନେତା ସିଧା ପଥରେ ଅଗ୍ରଗତି କରେ। ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଦେବତାମାନେ, ମାରୁତ, ବିଷ୍ଣୁ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ, ରୁଦ୍ର, ଦେବୀମାନେ, ପୂଷଣ, ଭଗ, ସରସ୍ୱତୀ—ସମସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଅଦିତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭୂମି, ଆକାଶ, ମାରୁତ, ପାହାଡ଼, ଜଳ—ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ପୂଷଣ, ବୃହସ୍ପତି, ଭଗ ଓ ସବିତାରକୁ ସାହାଯ୍ୟ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ଡାକିଛି। ବିଷ୍ଣୁ, ବାତ, ଅବରୋଧ ନଥିବା, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ; ସୋମ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ; ଋଭୁ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, ବିଭ୍ବନ ଆମକୁ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ। ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥିବା ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସନ୍ତୁ। ବୃହସ୍ପତି, ପୂଷଣ, ଯମ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମନ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସେଇ ପାହାଡ଼, ଉଦାର ଓ ଉପକୃତିକ, ଏବଂ ନଦୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ରକ୍ଷକ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଭଗ, ବିତରଣକାରୀ, ଶକ୍ତି ଓ ସାହାଯ୍ୟ ସହ ଆସନ୍ତୁ; ବିସ୍ତୃତ ଅଦିତି ମୋ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଚମକୁଥିବା ଚାରି ନାରୀମାନେ ଆମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ, ଶକ୍ତି ଓ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଭୂମିରେ ବସନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନଦୀରେ ନିୟମରେ ରହନ୍ତି—ସେଇ ଦୟାଳୁ ଦେବୀମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦେବୀମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାରୀମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ଅଗ୍ନାୟୀ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ରାକ୍—ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଦୁଇ ଜଗତର ବରୁଣାଣୀ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଦେବୀମାନେ, ନିୟମର ମାତାମାନେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ସେ, ଚାଲି ଆକାଶକୁ ଉଠିଛି, ଘୋଷଣା କରି; ମହା ମାତା ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଜାଗାଇଦେଇଛି। ଯୁବତୀ, ଚିନ୍ତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ପିତାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଆସନରେ ଡାକିଛି। ତ୍ୱରିତ ଚାଲି, ସେମାନେ ଅମୃତତାର ନାବିକୁ ପହଞ୍ଚି, ଉଦ୍ୟମ କରି ଯାଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଅନନ୍ତ ପଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ଆକାଶ ଓ ଭୂମି ସହ ଏକାଠି ଚାଲିଥାନ୍ତି। ବୃଷ, ସମୁଦ୍ର, ଲାଲ ଓ ଚମକୁଥିବା ପାଖ, ପୂର୍ବ ପିତାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଯାଇଛି। ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ରଖାଯାଇଥିବା, ଚିତ୍ର ଶିଳା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି। ଚାରି ଜଣେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉଠାଇଛନ୍ତି, ଦଶ ଜଣେ ଚଳନ ପାଇଁ ଅମ୍ବ୍ରିଓକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋମାନ୍ତ ତାଙ୍କର; ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶେଷ ଦିଗରେ ଏକାଠି ଘୂରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଆକୃତି, ଏହି ନିବାସ, ଲୋକମାନେ ଚଳନ କରନ୍ତି, ଯେବେ ନଦୀମାନେ, ଜଳ, ଥମି ଯାଏ। ଦୁଇ ଜଣେ ମାତାକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଜୁମ୍ପି ଜନ୍ମ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମିତା ସହ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ବିସ୍ତୃତ କରନ୍ତି, ଜଳମାନେ, ମାତାମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ପାଇଁ ବସ୍ତ୍ର ବୁନିଥିବା ପରି। ଆନନ୍ଦରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ ଆସନ୍ତି, ନବବଧୁମାନେ ଆକାଶ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ଏହି ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ; ଆମେ ଗଭୀରତା ଓ ଦୃଢ଼ ଆଧାର ଉପଲବ୍ଧ କରିବା; ମହା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନମସ୍କାର, ତାଙ୍କର ଆସନ ପାଇଁ।