ଏକ ଦିନ, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଉପରେ କିଛି ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଶାନ୍ତିକୁ ଅପମାନ କରି, ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଛୋଟ ଇଚ୍ଛା ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦୂରେ ଖଦେଇଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ତଳକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଧନୁ ଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ମହିମା କୁରାଯାଇଲା। ଦେବତା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ଓ ଅର୍ପଣା ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଇଲା; ଦିବ୍ୟ ଅସୁରଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରାଯାଇଲା। ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଳମାନେ, ମହାବଳୀଙ୍କର ବାଧୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଗତ, ଦକ୍ଷ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସାରସ୍ୱତୀ, ରାକା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ନଦୀମାନେ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଏବଂ ଦୟାଳୁ, ଦୟାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ପଥ ପାଇପାରିବା। ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ, ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଗାଇଯାଇଲା, ଭଲ ଆଶ୍ରୟ ଓ ନୂତନ ଗୀତ ପାଇଁ ପାଠ କରାଯାଇଲା। ଦେବତା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ନିଜ ରୂପ ଗଢିଥିଲେ। ଏବେ, ଗାୟକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମଦାତା, ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା, ଜଳ ଏବଂ ନଦୀମାନେକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିବା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ତାଳ କରୁଥିବା ପୋଷଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ସ୍ତୁତି ମାରୁତମାନେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଯୁବ ସନ୍ତାନମାନେ, ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା। ଧନ ଲାଗି ଆଶା କରି, ତାଙ୍କୁ ଡାକାଯାଇଲା; ଅନ୍ୟେବି ଶ୍ରମିକ ଗୋଡ଼େ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରଶଂସା ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ଗଛ ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଧନ ଲାଗି ଆଶା କରାଯାଇଲା। ଦେବତା, ମୂଳ ଦେବତା, ଦୟା କରନ୍ତୁ; ମା ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଅପମୃତ୍ୟୁରେ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନରେ ଆମେ ବିନା ବାଧାରେ ବସିପାରିବା। ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତାଙ୍କ ନୂତନ କୃପାରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଭଲ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇଁ ଆମେ ଆସିପାରିବା। ଧନ ଓ ବୀରମାନେ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ଅମର ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଯାଉ। ତେଜୋମୟ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଶୀଘ୍ର ଗାଁମାନେ, ସପ୍ତ ମହାବଳୀ, ଗାୟକଙ୍କ ଡାକରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଆସିଯାଉ। ଆମେ ଭଲ ପ୍ରଶଂସା ଓ ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ସହିତ ଅଚଳ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଡାକୁ; ଦେବତାମାନେ, ପିତା ଓ ମାତା, ମଧୁର କଥା ଓ ଦକ୍ଷ ହାତ ଦେଇ, ପ୍ରତି ଅର୍ପଣାରେ ଆମକୁ ମହିମା ଦିଅନ୍ତୁ। ପୂଜାରୀମାନେ ମଧୁର ଅର୍ପଣା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମାକୁ ବାୟୁଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ହୋତାର ଭଳି, ବାୟୁ ଆମକୁ ଅପମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଆମେ ତାଙ୍କ ମଧୁର ପାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇପାରିବା। ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦେଇ ଦକ୍ଷ ଲୋକମାନେ ସୋମା ଚାପିଥିଲେ; ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଙ୍ଗୁଠିର ଦେବୀ ପବିତ୍ର ରସ ଦୁହିଥିଲେ। ଏହି ସୋମା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଥିଲା, ଶକ୍ତି, ଦକ୍ଷତା ଓ ଉତ୍ସାହ ପାଇଁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁଇ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଚାରିଅଞ୍ଚଳ ରଥକୁ ଯୋଗାଯାଇଥିଲେ; ଡାକିଲେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ମହା, ଦୟାଳୁ, ଜ୍ୟାନମୟ ଦେବୀକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ସହିତ, ମଧୁର ପାନର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଦେବତାଙ୍କ ପଥ ଦ୍ୱାରା। ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁପ୍ରେରିତ ଲୋକମାନେ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କରନ୍ତି, ପିତା ନିଜ ପ୍ରିୟ ପୁଅକୁ ଯେପରି କରନ୍ତି—ସେ, ଉତ୍ତପାନ, ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ତପାନ କରି, ଅମର ହୋଇ ବସିଥାନ୍ତି। ମହା ଉତ୍ତମ ଏବଂ ଶୁଭ ସ୍ତୁତି ଦୂତରେ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ପାଇଁ ଯାଉ; ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ, ଧନ ଆଣନ୍ତୁ, ନାବି ରଥକୁ ସମର୍ଥନ କରେ। ଶୀଘ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୂଷଣ ଓ ବାୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବି; ଯେଉଁମାନେ ଦାନ ଓ ଚିନ୍ତା ଦେଇ, ଧନ, ଶକ୍ତି ଓ ଆତ୍ମଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ତମର ନାମ ଦ୍ୱାରା, ଉପାସକ ତମର ସମସ୍ତ ରୂପକୁ ଡାକିବା; ଯଜ୍ଞରେ, ଗାୟକଙ୍କ ଭଲ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ତମେ ସମସ୍ତ ମାରୁତମାନେ ଆସନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ। ମହା ଆକାଶ, ପର୍ବତରୁ, ସାରସ୍ୱତୀ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ଯଜ୍ଞରେ ଆସନ୍ତୁ; ଘୃତ ଶୂନ୍ୟ ଦେବୀ ଅର୍ପଣା ଗ୍ରହଣ କରି, ଆମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉତ୍ତପାନ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ବୁଦ୍ଧିମତୀ, କଳା ପୃଷ୍ଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୃହରେ ଆଣନ୍ତୁ; ତାଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ବସାନ୍ତୁ, ଶୁଭ୍ର, ସୁନାଳି, ଅଗ୍ନିସ୍ପର୍ଶ ଦେବତା, ଯେଉଁକୁ ଆମେ ପୂଜା କରୁ। ଧର୍ଣ୍ଣସି, ଏହି ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଗୁଞ୍ଜି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଆସନ୍ତି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଳଙ୍କାର, ଉଦ୍ଭିଦ ଉତ୍ତପାନ କରି, ଅଶ୍ରମ ନାହିଁ, ତିନି ଶିଂ ଧାରଣ କରି, ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ। ମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାର, ଉଚ୍ଚ ଚମକୁଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାମାନେ, ଦାନରେ ଧନୀ, ଆସିଥିଲେ; ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଗୃହରେ ମାତା ନିଜ ପିଲାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼, ବୁଦ୍ଧିମାନେ, ଯୁଗଳ ଭାବନାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ; ଦେବତା, ଦେବତାମୟ, ଦୟା କରନ୍ତୁ; ମା ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଅପମୃତ୍ୟୁରେ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନରେ ଆମେ ବିନା ବାଧାରେ ବସିପାରିବା। ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ନୂତନ କୃପାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ; ଧନ ଓ ବୀରମାନେ ଆଣନ୍ତୁ; ଅମର ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଣନ୍ତୁ। ସେ ପ୍ରାଚୀନ, ପ୍ରଧାନ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅତି ପୁରୁଣା, ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସିଥିବା, ଆଲୋକର ଜ୍ଞାନୀ; ଉପଲବ୍ଧ, ଦାତା, ବିଜୟୀ, ଯେଉଁକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଉନ୍ନତ କରାଯାଇଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ହୋଇଥିଲେ। ଉପର ଲୋକର ଶୁଭ ଦେବତାମାନେ ଚମକୁଥିଲେ, ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ; ତୁମେ ଭଲ ରକ୍ଷକ, ଅପହରଣ ହୋଇନାହିଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମର ନାମ ହେଉଛି ସତ୍ୟ। ଅର୍ପଣା ଶୀଘ୍ର, ସତ୍ୟ, ଅପମୃତ୍ୟୁରୁ ଚଳାଇଥିବା, ପୂଜାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରବାହ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ; ଅଲତାର ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ, ଯୁବ ବୃଷ, ପିଲା, ମଧ୍ୟରେ, ସଦା ଯୁବ, ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।