ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥାରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ଅଛି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି, ମହିମା ଓ ଦୟା। ସମସ୍ତ ଦାନଶୀଳ ଓ ପ୍ରଜାମାନ୍ୟ ରାଜା, ମହାବଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେଇ ପୁରାତନ ସ୍ତୁତିଗାଥା ଅନେକ କଣ୍ଠରେ ଗାଉଁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କବିତାମୟ ଉଚ୍ଚାରଣ, ଏହି ସ୍ତୁତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଗାଯାଉଛି। ପ୍ରାର୍ଥନାର ଭାରବାହକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଟି ସ୍ତୁତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଚମକେ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସୋମ ରସର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତା, ଅମୋଘ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି। ପାଷାଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମ ରସ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମ ତାଙ୍କୁ ଅପାର ଶକ୍ତି ଦିଏ। ଏହି ମହାବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମହାମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଡାକାଯାଉଛି, ଯାହା ତାଙ୍କ ତୃଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖାଯାଏ। ତାଙ୍କ ଦ୍ରୁତ ଗତି, ବିଜୟ, ଶକ୍ତି ଓ ରାଜସିକ ମହିମା ସହିତ ସୋମ ରସର ଆନନ୍ଦରେ ମଧ୍ୟାନ୍ହ ଚାପି ଆସନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ନାମକ ଦାନବ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଦେଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗବିଜ୍ଞାନ ହରାଇ, ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ମୁଁହଁ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ପୁନି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଭାନୁଙ୍କ ମାୟା ଯେତେବେଳେ ଆକାଶରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଲା, ତେବେ ଅତ୍ରି ନାମକ ଋଷି ଚତୁର୍ଥ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ (ମନ୍ତ୍ର) ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଭିତରୁ ଲୁଚିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ। ଏହି କ୍ଷଣରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ନ ଆସୁ, ଭୟ ବା କ୍ରୋଧରେ ଆମକୁ ଦୂର କରି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ତଥା ରାଜା ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଠି, ପୂଜାରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ପାଷାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଅତ୍ରି ଆକାଶରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରି, ସ୍ୱର୍ଭାନୁଙ୍କ ମାୟାକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଯେଉଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଅନ୍ଧକାର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ଅତ୍ରି ଏହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଉଛି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମକୁ କିଏ ସୁରକ୍ଷା ଦେବେ? ସ୍ୱର୍ଗର ମହାତ୍ୱ ହେଉ ବା ପୃଥିବୀର ଶକ୍ତି, ବା ସତ୍ୟର ସିଂହାସନ—ତୁମେ ଗୋ-ଅଶ୍ୱ ରକ୍ଷକ ବେଳେ ଯେପରି ରକ୍ଷା କର, ସେପରି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଆର୍ୟମନ୍, ଇନ୍ଦ୍ର, ରିଭୁସ୍, ମାରୁତ ଓ ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ଆମ ପକ୍ଷରେ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁନ୍ତୁ। ଆମେ ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦ୍ୱୟ, ଚକ୍ର ଓ ପବନର ପୋଷଣକାରୀ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉପହାର ଆଣାଯାଏ। ଦିବ୍ୟ କଣ୍ବ, ପୂଜାରୀ ତୃଥ, ଓ ବାୟୁ ଅଗ୍ନି ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ପୁଷଣ ଓ ଭାଗା, ସମସ୍ତ ଦାତା, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ତୁମ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣ, ମନ ଧନ ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ ଖୋଜୁ। ଉଶିଜ୍ଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୋତାର୍, ତୁମେ ମାରୁତମାନେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ। ଚକ୍ରଯୁକ୍ତ ବାୟୁକୁ ଆହ୍ୱାନ କର, ଦେବତାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କର; ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦାନଶୀଳ ଜନନୀମାନେ ଆମକୁ ଭଲ ବିଚାର କରିଛନ୍ତି। ଏଠି ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା ଦେଇ ଆସୁଛି, ଏହି ସ୍ତୁତି ଯୁବା ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଗ୍ରୁତ କରେ। ଉଷା ଓ ରାତି, ସମସ୍ତ ଜାଣିଥିବା, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଆଣନ୍ତି। ମୁଁ ପୋଷକ ଦେବତାମାନେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ନାଥ, ତ୍ୱଷ୍ଟାର୍ ଓ ଧିଷଣା, ବୃକ୍ଷ ଓ ଔଷଧୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଧନ ଚାହୁଁଛି। ପାହାଡ଼ମାନେ ବସୁମାନେ ପରି ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉନ୍ତୁ। ଦାତା, ଆପ୍ତ୍ୟମାନେ, ପୂଜ୍ୟମାନେ ଆମର ପ୍ରଶଂସା ବଢ଼ାନ୍ତୁ, ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ତୁମେ ପୃଥିବୀର ମୂଳକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ତୃଥ ଜଳର ସନ୍ତାନ ଅପାର ଉପହାର ଆଣନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ମନ୍ତ୍ରଗାଥାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ତାଳି ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭାଗିଦିଅ। କେମିତି ଆମେ ମହା ରୁଦ୍ର, କଦ୍ର, ଭାଗାଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ କଥାହେବୁ? ଜଳ ଓ ଔଷଧୀ, ଆକାଶ, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼ମାନେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ନିର୍ମଳ, ଶୀଘ୍ର, ସବଳ, ସମ୍ବଳଦାୟକ ପାହାଡ଼ ନାଥ ଆମର ଆବାଜ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଦୁର୍ଗ ପରି ଚମକୁଥିବା ଜଳ ଆମକୁ ଘେରି ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ମହାନ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ସେମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ଉପହାର ଦେଇଥାନ୍ତି, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଛାୟା ଖୋଜନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ସୁମଖ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀ ଜନ୍ମର କଥା କହିବି। ଦିଗନ୍ତ ଆକାଶ ଓ ଚମକୁଥିବା ପାହାଡ଼ ବଢ଼ୁନ୍ତୁ, ବିସ୍ତୃତ ନଦୀମାନେ ବଢ଼ି ଆସନ୍ତୁ, ବାଧାକୁ ଜୟ କରନ୍ତୁ। ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦୂର ହେଉ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରକ୍ଷକ ଆମକୁ ତାଙ୍କ ଭଲବାସାରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରୁନ୍ତୁ। ମହାମାତା ପୃଥିବୀ ସିଧା ହାତ ଓ ନିର୍ମଳ ପଥରେ ଆମକୁ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦୟା ଦିଅନ୍ତୁ। କିପରି ଆମେ ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସେବା କରିବା? ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଆସିବା ଉଚିତ; ଆହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ୟ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମର ରକ୍ଷକ ସଦା ନିକଟରେ ରହନ୍ତୁ। ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ ହୁଅନ୍ତି; ଆମେ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେହରେ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ନିରୃତି ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ଦେବଗଣ, ତୁମ ଦୟାମୟ ଅନୁଗ୍ରହ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ବସୁମାନେ ଗାୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦାନଶୀଳ ଦେବୀ ଶୀଘ୍ର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାଗ୍ୟ ଆଣନ୍ତୁ। ଇଳା, ପଶୁମାତା, ନଦୀମାନେ ବା ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁନ୍ତୁ। ଉର୍ବଶୀ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଆମ ପାଇଁ ଦାନ ଆଣନ୍ତୁ। ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଏବେ ଆମେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତିମୟ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା, ମିତ୍ର, ଭାଗା, ଅଦିତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ଚିହ୍ନିତ ପଞ୍ଚ ହୋତାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ଆମକୁ ନିରାପଦ ପଥରେ ଚଳାନ୍ତୁ। ଅଦିତି ମୋର ଷ୍ଟୁତିକୁ ମାଆ ପରି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ମିତ୍ର ବରୁଣଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ମନ୍ତ୍ର ଦାନ କରୁଛି।