ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁ ବିଶ୍ୱର ରାଜା, ସୃଷ୍ଟିର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ମହାନତା ସହିତ ପ୍ରଭାବ ବିସ୍ତାର କରୁଥିଲେ। ସେ ଧରତୀକୁ ଘେରିଥିବା ସୂର୍ୟର କିରଣମାଳା ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ, ଯାହାକି ସେହି ସମୟରେ ମାନବ ସେନାରେ ଗର୍ବିତ ଲୋକମାନେ ବିଜୟ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେହି ଗର୍ବିତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କର ଦୟା ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ୟତା ହରାଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃହତ୍ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଦୟାର ଦୀପ୍ତିକୁ ଦେଖାଉଥିଲା। ତେଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଧନୁର୍ବିଧାନ କରି, ଗାୟମାନେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ ଜଳର ତାଳରେ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଲାଗି ମାରିଥିଲେ। ଏବଂ ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ, ସେ ଦିଲୀପଙ୍କର କଳ୍ପନାରେ ଗଭୀର ପ୍ରବେଶ କରି, ଶୁଷ୍ଣ ନାମକ ଦାନବକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ମାନେ ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଦୟା ଏବଂ ଶକ୍ତି ଲୋକମାନେ ଦେଖିଥିଲେ। ତା'ପରେ, ଅଶ୍ବିନୀ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଚାରିକା ନେଇ ଆସିଥିଲେ, ତିନି ଦିନ ଏବଂ ତିନି ରାତି ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସୁରା ଓ ମିଳିତ ଧନର ଆଶା ନେଇ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାରିକା ସୃଷ୍ଟିର ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ। ତିନି ମାତ୍ରାରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧନ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ଦେବା ପାଇଁ। ସେହିପରି, ସାବିତ୍ର ଦେବତା, ଯିଏ ଧରତୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଏକ ମଧ୍ୟମ ଭାବରେ ଗଢ଼ିଥିଲେ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗବାର୍ତ୍ତାକୁ ଘୁରି ଘୁରି ଦେଖୁଥିଲେ। ସେ ସବୁ ଦିଗରେ ଚାଲିଥିଲେ, ସେହିପରି ସେ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଦୂର କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଆଶା ଆଣିଥିଲେ। ତାହାପରେ, ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ମାନବତାର ସ୍ଥାୟୀ ସାଥୀ, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସେ ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଆସି, ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ସେହିପରି, ଏହି ଅସାଧାରଣ ଦେବତାମାନେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ସଦାମାନେ ଆମ ସହିତ ରହୁ।