ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦୟା, ସାହସ ଓ ଶକ୍ତିର କଥା କହେ। ଏକ ଦିନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିର ଆଶାରେ ସୋମାକୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ। ସୋମାର ତିନି ଭାଗରେ ଦବାଇଥିବା ରସକୁ ପିଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ମନସିକତାରେ ଏକ ବଜ୍ର ନେଇଥିଲେ। ସେ ବଜ୍ର ସହିତ ସର୍ପର ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟ ଓ କୁଶଳ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ସର୍ପର ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ମାୟାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ସେହି ସର୍ପରୁ ସୂର୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଭାତ ଉଦୟ ହେଲା; ତେଣୁ ଶତ୍ରୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ବିପରୀତ ଭାବରେ ବୃତ୍ରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ହେଉଛି ଏକ ବଡ଼ ବାଧା। ସେ ବଜ୍ର ସହିତ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଥିଲେ, ଯାହା ଗଛର ଶାଖା ଭଳି କାଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବୃତ୍ର ସ୍ଥଳରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଅସାମର୍ଥ ହୋଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଦୃଢ଼ ଯୋଦ୍ଧା ଭାବରେ ଆଗେ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆକ୍ରମଣକୁ କେହି ମିଳିପାରିବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦୃଢ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ବୃତ୍ର ହାତ ଓ ପାଦ ହୀନ ଥିଲେ, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବଜ୍ର ସେକୁ ମାରିଥିଲେ। ବୃତ୍ର ଅନେକ ଭାଗରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଶକ୍ତିର ଅଭାବରେ ଅସାମର୍ଥ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜଳ ବୃତ୍ରକୁ ଅବରୋଧ କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରଙ୍କର ଉପରି ଭାଗକୁ ବଜ୍ରରେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ସୂର୍ୟକୁ ଧରଣ କରି ଉପରେ ରହିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେ ଏକ ଶୀତଳ ଘାଟିରେ ବହୁତ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ଏହି କାହାଣୀରେ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯିଏ ଆମକୁ ଧନ, ଶକ୍ତି ଓ ଦୟା ଦେଇଥିବା ଦୟାଳୁ ଦେବତା। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିବା ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଦୂର ଦୂର ଯାତ୍ରା କରିଥିବା ଦେବତା। ସେ ଦୟାଳୁ ଆଶ୍ବିନ୍ସଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁ, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଧନ, ସମ୍ପଦ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥିବା। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିକୋଣୀ ଘାଟିରେ ଆସି, ଆମକୁ ସମ୍ପଦ ଓ ଦୟା ଦେଇଥିବା। ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିବା ଯେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଆଶ୍ବିନ୍ସଙ୍କର ଦୟାରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିପାରିବା।