ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଭାତରେ, ଋଷିମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ବୃହସ୍ପତି! ଆମକୁ ଶତାଧିକ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହଜାର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦିଅ। ଆମେ ସୋମର ମଧୁର ରସ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛୁ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆପଣମାନେ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ଗୃହରେ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତୁ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ଭାବେ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ମହାନ ବଳର ସ୍ଥାନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ। ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତିନିଟି ଆସନରେ ବସି, ତାଙ୍କର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ସହିତ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଭ ବାଣୀରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଅଗ୍ରସ୍ଥାନ ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଓ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ସେମାନେ ଦୂଧର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଧାରାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି ଏହି ମୂଳକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ବସିଥିବା ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାହାଡ଼ ଓ ଗୁହାରୁ ମଧୁ ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ବୃହସ୍ପତି, ଯିଏ ଉଚ୍ଚତମ ଆଲୋକରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସପ୍ତ ମୁଖ ଓ ସପ୍ତ କିରଣ ସହିତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ। ସେ, ତାଙ୍କର ଗୀତ, ଷ୍ଟୋମ ଓ ଋକ୍ରେ ଭରସା କରି, ବଳା ନାମକ ଅବରୋଧକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଡାକରେ ଗାଈମାନେ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ। ଏହିପରି, ସେମାନେ ପିତା, ସର୍ବଦେବ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ହବି ଓ ଆଞ୍ଜଳି ଦେଇ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ କୃପାରେ ସେମାନେ ଶୂରବୀର ପୁତ୍ର, ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଅଭିଲାଷା କଲେ। ଯେଉଁ ରାଜା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ସେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କୁଳ ଆଦର କରେ, ତାଙ୍କ ଗୃହରେ ସମୃଦ୍ଧି ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ଯେଉଁ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେ ହାରିଯାନ୍ତି। ପୁନଃ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ କରିବା ପାଇଁ ଡାକାଯାଏ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ସମ୍ପଦ ଓ ଶୂରବୀର ପୁତ୍ର ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ। ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ନିମିତ୍ତେ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଯାଉ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳିତ ହେଉ। ଏହି ସମୟରେ, ଉଷା ଦେବୀଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଲୋକ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଇ, ମାନବମାନେ ପାଇଁ ନୂତନ ପଥ ଦେଖାଇଦେଲେ। ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଦୁଇଟି ଅନ୍ଧକାର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଲେ। ଉଷାମାନେ ଦାୟାଳୁ ଭାବେ ଦାନ କରନ୍ତି, ଧନ-ସମ୍ପଦ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହି ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ପ୍ରାଚୀନ, କିଏ ନୂତନ? କିଏ ଆଜି ଆସିଛନ୍ତି? କିଏ ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ସପ୍ତମୁଖୀଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥିଲେ?” ଉଷାମାନେ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ଦୁଇପାଦୀ ଓ ଚତୁଷ୍ପାଦୀ ଜନ୍ତୁମାନେ ଏହି ଜୀବନ ଯାତ୍ରାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀମାନେ ଅନନ୍ୟ, ଶୁଭ, ଏବଂ ସତ୍ୟର ଜନ୍ମ। ଗାୟକ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ବେଶ ଧନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଉଷାମାନେ ଏକତାରେ ଗତି କରନ୍ତି, ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆଲୋକରେ ଢାକିଦେନ୍ତି। ସେମାନେ ଦୟାଳୁ ଦେବୀ, ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବାକୁ ପାରିବା। ଏହି ଉଷା ଦେବୀ, ଜ୍ୟୋତିର ଧାରା ଭାବେ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି। ସେ ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଚମକନ୍ତି, ଦୁଧର ମାତା, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରଖନ୍ତି। ଉଷା ଧନର ମାଲିକା, ଦୁଷ୍ମନ୍ତାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଶୁଭ ବାଣୀ ଦାନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର କିରଣ ଗାଈମାନଙ୍କ ଧାରା ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ନିଜ ନୀତିରେ ଚଳନ୍ତି, ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଆଲୋକରେ ଭରିଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ସବିତା ଦେବଙ୍କୁ ମହାଦାନ ପାଇଁ ଚୟନ କରାଯାଏ। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଦିନମାନେ ଆଣନ୍ତି। ସବିତା, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଧାରକ, ନିଜ ତାପସ୍ୱିକ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେ ଏହି ଜଗତକୁ ନିଜ ନୀତିରେ ଚଳାନ୍ତି, ତିନି ଆକାଶ, ତିନି ପୃଥିବୀ, ତିନି ଜଳରେ ସେ ଶାସନ କରନ୍ତି। ସବିତା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପୋଷକ, ଚଳନ୍ତି ଓ ଅଚଳକୁ ସମ ଭାବରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତ୍ରିଗୁଣ ରକ୍ଷା ଆମ ଗୃହରେ ଥାଉ। ସେ ଋତୁସମୟରେ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ଗୃହକୁ ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଆମକୁ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହିପରି, ସବିତା ଦେବ ଏବେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି ସମୟରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଆମ ପାଖରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ।