ଏକ ସୁନ୍ଦର ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାତରେ, ବୃହତ୍ ସମାରୋହ ଆୟୋଜିତ ହେଲା । ସେଠାରେ ବିରାଟ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ବାୟୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାହାଡ଼ି ଦେଇ ଡାକାଯାଇଲା—“ହେ ବାୟୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥ ଓ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ, ଏହି ସୋମରସ ପାନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ । ଆପଣମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସାଥୀ ଆଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସେବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ବଳିକାର୍ଯ୍ୟ ପୁରଣ କରିବେ ।” ଏଠି, ସମସ୍ତ ଉପଚାର ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆହୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା । ବାୟୁଙ୍କୁ ଡାକାଯାଇଲା—“ହେ ବାୟୁ, ଆପଣ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଆସନ୍ତୁ, ସୋମରସ ପାନ କରନ୍ତୁ । ଆପଣ ଅପମାନ, ଅପଶପ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରଥସାରଥୀ କରି ନେଇ ଆସନ୍ତୁ । ଏହି ଉପଜାଉ କଳା ଭୂମି ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ ଶୁଭ ରଥ ଗତି କରୁ । ଚିନ୍ତାରେ ଯୋକ୍ତ ୯୯ଟି ଘୋଡ଼ା ଆପଣଙ୍କୁ ବହନ କରୁ । ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣର ୧୦୦ଟି ଘୋଡ଼ା ଯୋକ୍ତ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ହଜାର ଘୋଡ଼ାର ରଥ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସୁ ।” ଏହି ବଳି ଏବଂ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଲା—“ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଏହି ଆହୁତି ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ, ଆମର ସ୍ତୁତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଉ । ଏହି ସୋମ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ପୋରାଯାଇଛି, ଆନନ୍ଦ ଓ ପାନ ପାଇଁ । ଆମ ଗୃହକୁ ଆସନ୍ତୁ, ସୋମ ପାନ କରନ୍ତୁ । ଆମକୁ ଶତଗାଉ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହଜାର ସମ୍ପଦ ଦିଅନ୍ତୁ । ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଡାକୁଛୁ, ସୋମ ପାନ କରନ୍ତୁ, ଆମ ଗୃହକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ ।” ଏହି ବଳିକ୍ରମରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଇଲା—“ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ଦିଗନ୍ତକୁ ଧରିଛନ୍ତି, ତିନି ଆସନରେ ବସି ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଆକାଶ ଓ ଭୂମିକୁ ଭରିଦେଇଛନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ । ଯେଉଁମାନେ ଚଞ୍ଚଳ, ଆନନ୍ଦିତ, ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଅନ୍ଧକାର ଚିରନ୍ତନ ଦୁଧ ଧାରାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ । ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟରେ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଖୋଜନ୍ତି, ସେମାନେ ବସିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାହାଡ଼ ଓ ଗୁହାରୁ ମଧୁ ଧାରା ଝରିଛି । ବୃହସ୍ପତି, ଉଚ୍ଚ ଦ୍ୱୀତୀୟ ଆକାଶରେ, ସପ୍ତମୁଖୀ ଓ ସପ୍ତ କିରଣରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି । ସ୍ତୋମ ଓ ଋକ୍ ସହିତ ସେ ବଳାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛନ୍ତି, ଗାଁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି । ଏହିପରି, ବିଶ୍ୱଦେବତାଙ୍କୁ ଆମେ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ; ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ, ସମ୍ପଦ ଓ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ । ଯିଏ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି । ସେ ନିଜ ଗୃହରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପୋଷଣ ମିଳେ, ସମସ୍ତ କୁଳ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି । ଯିଏ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ପଥ ଦିଅନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି, ଏହି ସୋମ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଆମକୁ ସମ୍ପଦ ଓ ବଳ ବଢ଼ାନ୍ତୁ, ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉ ।” ଏହି ସମୟରେ, ଉଷା ଦେବୀ, ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଭାବେ ଉଦୟ ହେଲେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ପଥ ଦେଖାଇଲେ । ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ, ଦୁଇ ଦ୍ୱାର ଖୋଲି ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଓ ଶୁଭ ଦିନ ଆଣିଲେ । ଏହି ଦିନ ଉଷାମାନେ ଦାନ ଓ ସମ୍ପଦ ବଣ୍ଟନ କରିଲେ; ଅନ୍ଧକାରରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଲସ ଲୋକ ରହିଗଲେ, ଜାଗୃତ ଲୋକ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ । କିଏ ନୂତନ, କିଏ ପୁରାତନ ଉଷା? କିଏ ଆସିଛନ୍ତି? କିଏ ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ରିଭୁମାନେ ସମ୍ପଦ ଲାଭ କଲେ? ଏହି ଦେବୀମାନେ ନିଜ ରଥରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜାଗାଇ ଦେଲେ, ଦୁଇପଦୀ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦୀକୁ ଚେତନା ଦେଲେ । ଏହି ଉଷାମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅନନ୍ୟ, ଅମର, ସତ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଭରିଥିଲେ । ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେ ବହୁ ସମ୍ପଦ ଲାଭ କରେ । ଏହି ଦେବୀମାନେ ଏକତାରେ ଗତି କରନ୍ତି, ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆଲୋକରେ ଢାକିଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି । ଉଷା, ଆମକୁ ସମ୍ପଦ, ସନ୍ତାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମକୁ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ । ଏହି ବଳି ଆପଣଙ୍କୁ ନିବେଦିତ, ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ, ଦିବା ଓ ଭୂମି ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁ ।” ଏହିପରି, ଉଷା ଦେବୀ ଉଦୟ ହୋଇ, ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଜାଗାଇଲେ; ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ । ସେ, ମେଘେ ରଙ୍ଗିନ ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ଗାଁମାନଙ୍କର ମାଆ ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କର ସଖୀ ହେଲେ । ତୁମେ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କର ସଖୀ, ଗାଁମାନଙ୍କର ମାଆ, ସମ୍ପଦର ଅଧିଶ୍ୱରୀ । ଘୃଣା ଦୂର କରୁଥିବା, ମଧୁର ବାଣୀ ଦେଇଥିବା ଉଷା, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ । ଉତ୍ସର ଧାରା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ଦେଖାଦେଲା, ଉଷା ଏହି ଜୀବନ ପାଇଁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଖୋଲିଦେଲେ । ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ଆସି, ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ସମ୍ପଦ ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଆଲୋକିତ କରିଦେଲେ ।