ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ଉପରେ ମୋର ଶାସନ ସ୍ଥାପିତ ହେଉ, ଯେପରି ଅମରଦେବତାମାନେ ଅପାର ସ୍ଵାଧୀନତା ରଖନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ସଦା ବରୁଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ, ଏହି ଲୋକମାନେ ଉପରେ ରାଜା ହେଉଛି। ମୁଁ ବରୁଣ, ମୋତେ ଏହି ପ୍ରଥମ ଶାସନଶକ୍ତି ଦିଆଯାଇଛି। ଦେବମଣ୍ଡଳ ବରୁଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମର୍ଥନ କରେ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ଲୋକମାନେ ଉପରେ ରାଜା, ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କ ଚୟିତ। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ବରୁଣ। ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିରାଟ ଏବଂ ଗଭୀର, ଦୁଇଟି ଲୋକ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ନିୟମିତ। ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଭଳି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଜାଣେ, ସେପରି ମୁଁ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଏକତ୍ର କରି ଧାରଣ କରେ। ମୁଁ ଜଳକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ବହିଯିବାକୁ ଥିଲା, ସେଠାରେ ମୁଁ ରୋକିଛି, ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛି, ଯାହା ନୃତ୍ୟର ସିଂହାସନ। ତଥା, ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟର ଅନୁସରୀ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛି। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ନେଇ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଡାକିନ ନାହିଁ; ଚୟିତମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ସଂଘର୍ଷରେ ଡାକିନ ନାହିଁ। ମୁଁ ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ନିବେଦନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ଏବଂ ମୋର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଧୂଳିକୁ ପ୍ରେରଣ କରେ। ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛି; କେହି ମୋର ଦିବ୍ୟ, ଅଜୟ ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁଳନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ତୁତିମାନେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ଦୁଇଟି ବିସ୍ତୃତ ଲୋକ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜାଣ, ଏହାକୁ ବରୁଣଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କର, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ଚୟିତମାନେ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ମୁକ୍ତ କରିଛ। ଏଠାରେ, ଯେତେବେଳେ ଦାସା ଦୁଃଖରେ ବନ୍ଧାଯାଉଥିଲେ, ଆମ ପିତୃମାନେ—ସାତ ଋଷି—ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଅର୍ଧଦେବତାକୁ, ତ୍ରସଦସ୍ୟୁ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ପୁରୁକୁତ୍ସଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ନିବେଦନ ଓ ପୂଜା କଲେ। ତାହାପରେ, ତୁମେ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଅର୍ଧଦେବତା, ଦାନ କଲେ। ଦେବମାନେ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ସହିତ, ଆମେ ଏବଂ ଆମ ପଶୁମାନେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ପାଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମକୁ ସେ ଅକ୍ଷୟ ଓ ସଦା ଦୁହାଯୋଗ୍ୟ ଗାଈ ଦିଅ। ଏହି ମଧୁର ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ସ୍ତୁତି କିଏ ଶୁଣିବେ, କିଏ ଦେବମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ? ଅମର ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କାହାକୁ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଉପହାର ଦେବାଉଚିତ? ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ଦୟାଳୁ, କିଏ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଆସିବେ? ସମସ୍ତେ ସେଇ ଦ୍ରୁତ ରଥକୁ ଡାକନ୍ତି, ଯାହାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ ବାଛିଥିଲେ। ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଭାବରେ ଦ୍ରୁତ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ। ଦିବ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାମୟ, ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ସହିତ—କିଏ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିର ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? ତୁମର କଣ ସୁରକ୍ଷା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏ ଆଶ୍ୱିନୀକୁ ଡାକିଲେ ଆସନ୍ତି? ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମହାତ୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କର, କିଏ ତୁମକୁ ଡାକିବେ ଏବଂ ତୁମର ମଧୁର ସାହାଯ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ ସହାୟତା ପାଇବେ? ତୁମର ରଥ ଆକାଶ ଉପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ଚାଲେ, ସେ ମହାସାଗରରୁ ଉଦୟମାନ। ମଧୁ, ମାଖନ, ଓ ମଦ ତୁମପାଇଁ ବହେ; ତୁମର ଘୋଡ଼ା, ପୁଷ୍ଟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରଥକୁ ତାଣେ। ନଦୀ ତୁମର ଘୋଡ଼ାକୁ ତାର ରସରେ ସ୍ନାନ କରାଏ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଚାରିପାଖରେ ଘୂରେ। ତାପରେ ତୁମର ଅକ୍ଷୟ ଯାନ ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ନାଥ ହେଲେ। ଏଠି, ଯେତେବେଳେ ତୁମର କୃପା ଚାହାଯାଏ, ଏହି ଉତ୍ତମ ଇଚ୍ଛା ପୁରସ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆଶ୍ୱିନୀ, ଗାୟକଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷା ଦିଅ; ମୋର ଆଶା ତୁମ ପାଖରେ ଅଟୁଟ। ତୁମର ବିଶାଳ ଆସନ ଥିବା ରଥ, ଆଶ୍ୱିନୀ, ଆଜି ଗାଈମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଏକତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଡାକୁଛୁ। ଏହି ରଥ ସୂର୍ଯ୍ୟା, ବଧୂ, ଓ ଦାନଶୀଳ ଗାୟକକୁ ବୋଝେ। ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ୱିନୀ, ଦିଗ୍ଗଜ ନବାସାତି, ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କୀର୍ତ୍ତି ଅର୍ଜନ କର। ତୁମର ଆକୃତି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ରଥ ଯୋକରେ ବନ୍ଧା। ଆଜି କିଏ ତୁମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ନିବେଦନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବ, ମଧୁର ପାନ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବ? ପ୍ରାଚୀନ ସତ୍ୟ ପାଇଁ, ପ୍ରଥମ ପାଇଁ, ଯିଏ ଆଦର ସହିତ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରେ ସେ ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରୁ। ତୁମର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ, ନାସତ୍ୟ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ; ମଧୁର ସୋମ ପିଉ ଏବଂ ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଭଲଭାବରେ ଯୋକ୍ତ ରଥରେ ଆସ; ଅନ୍ୟମାନେ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବିଳମ୍ବ କରିନପାରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ପ୍ରାଚୀନ ନାଭି, ମୂଳ ଏକତ୍ରିତ। ହେ ଆଶ୍ୱିନୀ, ଦୁଇ ରୂପରେ, ଆମକୁ ବହୁତ ଧନ ଦିଅ, ଅନେକ ବୀର ସହିତ; ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଗିଯାଆନ୍ତୁ। ଏଠି, ଏଠାରେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ମନ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ, ଏହି ଉତ୍ତମ କୃପା ଓ ପୁରସ୍କାର ଆମକୁ ମିଳୁ; ଗାୟକଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଦିଅ—ପ୍ରକୃତପକ୍ଷରେ, ନାସତ୍ୟ, ଯାହା ଆଶା ତୁମ ପାଖରେ ଅଟୁଟ। ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଉଦୟ ହୁଏ; ରଥ ଯୋକ୍ତ ହୋଇ ଆକାଶର ଶିଖରକୁ ଘେରିଥାଏ; ତିନି ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଏହାକୁ ତାଣେ, ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ, ମଧୁର, ଅଲଗା ଦୌଡ଼େ। ତୁମର ମଧୁର ଘୋଡ଼ା ପ୍ରଭାତରେ ଉଠେ, ତୁମର ରଥଘୋଡ଼ା ଦିନ ଆରମ୍ଭରେ; ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି, ଆଲୋକ ବିସ୍ତାର କର, ଆକାଶ ଅଟକାଏ। ମଧୁର ପାତ୍ରରେ ମଧୁ ପିଉ, ଏବଂ ତୁମର ପ୍ରିୟ ରଥକୁ ମଧୁରେ ଯୋକ୍ତ କର; ମଧୁର ପଥରେ ତୁମେ ଯାତ୍ରା ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କର, ଆଶ୍ୱିନୀ, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଉପହାର ଆଣ। ତୁମର ମଧୁର ହଂସ, କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଙ୍ଖ ସହିତ, ପ୍ରଭାତ ଜଗାଏ; ଉଠି, ସେମାନେ ଉତ୍ସୁକ, ଉତ୍ସୁକଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କର, ମଧୁକୁ ମାଖି ଭଳି, ତୁମେ ନିବେଦନକୁ ଆସ। ସୁସଂଖ୍ୟାନିତ, ମଧୁର ଅଗ୍ନି, ଆଶ୍ୱିନୀ, ପ୍ରଭାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦ୍ରୁତହସ୍ତ ଏକ, ମଧୁର ସୋମ ପିଷିଥିଲେ।