ଏକ ସମୟର କଥା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏକ ସିଧା ଉଡୁଥିବା ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ, ଦୂର ଦେଶରୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମ ରସକୁ ନେଇ ଆସିଲା। ସେ ଦେବତାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଉପର ଆକାଶରୁ ଧରି ଆଣିଲା। ଏହି ଶ୍ୟେନ ଏକ ହଜାର ଘଡ଼ା ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ଘଡ଼ା ସୋମ ନେଇ ଚାଲିଲା। ଏଠାରେ ଏକ ଜ୍ଞାନମତୀ ନାରୀ ଶତ୍ରୁମାନେଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲେ। ସୋମ ଆନନ୍ଦରେ ମୂଢ଼ମତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ। ମୁଁ ଆଉ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଜାଣିପାରିଲି। ଶତ ଲୋହାର କୋଟି ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ୟେନ ତାର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୋତେ ଉଠାଇ ନେଇଗଲା। ସେ କେବେ ମୋ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ରଖିଲେ ନାହିଁ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କଲେ। ଜ୍ଞାନମତୀ ନାରୀ ନିଜ ନିଶ୍ଚୟକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବାୟୁ ତୀବ୍ର ଉତ୍ସାହରେ ଚଳିଲା। ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୟେନ ଅବତରଣ କଲେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ହିହିକାର କଲେ। ବାୟୁ ଜ୍ଞାନମତୀକୁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ନେଇଗଲେ କିମ୍ବା ସେ ନିଜେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ୟେନ ତୀବ୍ର ଉତ୍ସାହରେ ଧନୁର ତାଣ କଲେ। ଶ୍ୟେନ ଦୃତ ଘୋଡ଼ାର ତାରେ ଭୁଜ୍ୟୁ, ତୁଗ୍ରର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିପୁଳ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଉଠାଇ ନେଲେ, ତିନି ପଖ ଥିବା ଏହି ଦୂତ ତାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚାଇଲେ। ତାପରେ ମଘବାନ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଧଳା ସୋମ ଦୁଧରେ ମିଶାଇ ଚମକୁଥିବା ପାତ୍ରରେ ଢେଲେ। ପୁରୋହିତମାନେ ଏହାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୀର, ଏହି ମଧୁର ପାନର ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ସୋମ ସହ ମିଶି, ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଲେ, ଜଳକୁ ବିଭାଜିତ କଲେ, ସର୍ପକୁ ବଧ କଲେ, ସାତ ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଓ ଗୁପ୍ତ ମାର୍ଗକୁ ଖୋଲିଲେ। ସେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ରକୁ ଏକ ଘାଁରେ ତଳେଇଦେଲେ, ଏବଂ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ ମହା ଗତିକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପୁରୁଣା କାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଘୋଷାରେ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ବଧ କଲେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ହଜାର ଶତ୍ରୁକୁ ପତିତ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଚିତ୍ତିକରିଦେଲେ, ଦାସଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କଲେ, ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ। ଏଭଳି ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ ଏହି ବିଶାଳ ଭୂମିକୁ ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଆବୃତ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଓ ମାଟିକୁ ଉପଜାଉ କଲେ। ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଆସ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର। ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷ ଆହ୍ୱାନ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତି, ଘୋଡ଼ାରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ଉଲ୍ଲାସ କରନ୍ତି, ଓ ବୀରମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ତୁମେ ନିଜ କାନକୁ ପୁରସ୍କୃତି ପାଇଁ ଖୋଲ କର, ଧନ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଉ। ଯିଏ ଗାୟକଙ୍କ ଆହ୍ୱାନକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀ ଶତ ଓ ହଜାର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ସହ ଆସନ୍ତି। ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେପରି ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ଆମେ ଉତ୍ସାହୀ ତୁମ ପ୍ରଶଂସକ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ବିଶାଳ ଆକାଶର ଧନରେ ଆମେ ଭାଗୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ, ଆମେ ବହୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ। ଏହି ଭୂମଣ୍ଡଳରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା, ତୁମ ପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ମହାନ୍ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଜନ ଚକ୍ରର ତୀର ଭଳି ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦିନକୁ ରାତିଉପରେ ବିଜୟ କଲେ। କୁତ୍ସ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଚକ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା, ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚୁରି କଲେ। ଦେବମାନେ ବିପଦରେ ଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ଏକାକି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କଲେ। ମାନବ ପାଇଁ, ହତ୍ୟାକାଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଣିଦେଲେ। ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା, ଦୟାଳୁ, କାହିଁକି ଏତେ କ୍ରୋଧିତ? ଏଠି ଦାନବ ମାତା ମୃତ୍ୟୁଶୟାରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଏହି ଶୌର୍ୟ ଓ ପୁରୁଷକାର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କଲେ: ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁର୍ଜୟ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାକୁ ବଧ କଲେ। ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା, ମହାନ୍ ଓ ପ୍ରଶଂସିତା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହେଲେ। ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଚକ୍ରରୁ ଭାଗିଗଲେ, ବୃଷଭ ତାଙ୍କୁ ତୀରେ ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କର ରଥ ଭଲଭଳି ଭାଙ୍ଗି ଭିପାଶ ନଦୀରେ ପଡ଼ି ରହିଲା, ସେ ଦୂର ତୀରକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବିବାଲ୍ୟା ନଦୀକୁ ଭାଗ କଲେ, ପୃଥିବୀରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ମାୟାରେ ଏହାକୁ ଘେରିଦେଲେ। ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ଦୂର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ଶମ୍ବର ନାମକ ଦାସକୁ, ଯିଏ ପର୍ବତ ଉପରେ ରହୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାକୁ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ। ଦାସ ବର୍ଚିନକୁ ତୁମେ ପଞ୍ଚ ସଭାରେ ହଜାର ଶତ୍ରୁ ସହ ବଧ କଲେ। ଅଗ୍ରିର ପୁତ୍ର, ଯିଏ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ସ୍ତୁତିରେ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ନାନିତ ଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଜଣି ସାରା କଲେ। ଆର୍ୟମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସରୟୁ ପାରେ ଜଳରେ, ଦୁଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥୀକୁ ତୁମେ ବଧ କଲେ। ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା, ଦୁଇ ଅନ୍ଧ ଓ ଲଙ୍ଗଡ଼ାକୁ ତୁମେ ତ୍ୟାଗ କଲେ; ଏହା ଏଠି ଏଠି ତୁମର ଦୟା ନୁହେଁ। ଶତ ଶିଳା ନିର୍ମିତ ନଗରକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦିବୋଦାସ ପାଇଁ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ଦାସମାନେ ଏକ ହଜାର ତିରିଶି ଜଣକୁ ଭୟରେ ଶୁଆଇଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମାୟାରେ ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଦଳନ କଲେ। ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା, ଧନର ଦେବତା, ସମସ୍ତକୁ ବିସ୍ତାରିତ କରିଦେଲେ। ଏବଂ ଏବେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଆଜି କରିବ, କେହି ତାହାର ଶକ୍ତିକୁ କମାଇପାରିବେ ନାହିଁ।