ଏକ ସମୟର କଥା, ଦିଗନ୍ତର ଆକାଶ ନିଜକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୂର ଶକ୍ତିର ଜନକ ଭାବିଲେ। ସବୁଠୁ ଦକ୍ଷ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗଢ଼ିଲେ, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଅଚଳ ଅସ୍ତ୍ର—ବଜ୍ର—ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଅଟୁଟ ଆଧାର ଉପରେ ଶିଖାସନ ରହିଥାଏ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନସମୂହର ରାଜା, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଓ ଉଦାରତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସୋମ ରସ ଏବଂ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ପାନୀୟଗୁଡ଼ିକ ଏହି ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ହେଲା। ଧନଦାତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଧନର ଅଧିପତି ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଣ୍ଟିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମର ଆରମ୍ଭରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ବଣ୍ଟିଦେଇଛନ୍ତି। ଉଦାର ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ବନ୍ଧା ଥିବା ସର୍ପକୁ ଚିରି ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମାର୍ଗରେ ଶୟାନ ଥିଲା। ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଅପାର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛି। ସେ ଭଲ ବଜ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଛନ୍ତି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିଜେତା, ଦାନଶୀଳ ମଘବନ୍, ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ। ଏହି ମଘବନ୍ ନ୍ୟାୟ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୁଣିଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଆବଶ୍ୟକ, ସେ ଲାଭ ଆଣିଦିଅନ୍ତି—ଆମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜୟ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଆଘାତ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ସବୁଠି ଶୁଣିଯାନ୍ତି; ସେ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷ ଯଥାର୍ଥ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦୃଢ଼ ଜିନିଷ କମ୍ପିତ ହୁଏ ଏବଂ ସେଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଏ। ମଘବନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଗାଁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଘୋଡ଼ା—ସମସ୍ତ ଧନ—ଏକାଠି କରିଥିଲେ; ସେ ନାୟକମାନଙ୍କ ସହ ବିରମାନେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରିଥିଲେ, ସମୃଦ୍ଧି ଏକାଠି କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ମାଆଠାରୁ କେତେ ଅଧିକ? ତାଙ୍କ ପିତାଠାରୁ କେତେ ଅଧିକ? ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ପୁନିପୁନି ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଗର୍ଜନା କ୍ଲାଉଡ୍ରେ ପବନ ବେଗବାନ୍ ହୁଏ। ମଘବନ୍, ତୁମେ ନଶ୍ୱରକୁ ଅମର କର, ଧୂଳିକୁ ବିକ୍ଷୁଭ୍ନ କର; ଆକାଶ ଯେପରି ବଜ୍ରପାତ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସେପରି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ରକୁ ଚଳାଇଛନ୍ତି, ଝରଣାର ପଥକୁ ଗତିଶୀଳ କରିଛନ୍ତି; ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆକର୍ଷି, ନିଜ ଅଧିକାରର ମୂଳରେ ଚର୍ମକୁ ଖାଇଯାନ୍ତି। ଏଠି, ଅସିକ୍ନୀ ନଦୀରେ, ଭକ୍ତ ହୋତୃ ପ୍ରାୟ ହୁଏ। ଗୋମାନ୍ୟ ପାଇଁ ଧନ ଚାହୁଁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ଚାହିଁ, ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସନ୍ତାନ ଆଶାରେ, ଉତ୍ପାଦକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଧନ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ, ପ୍ରଶଂସିତ, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ସୋମପାନୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଳକ, ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉନ୍ତୁ; ସେ ମିତ୍ର, ପିତା, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତା; ଦୀର୍ଘାୟୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ। ମିତ୍ର ଭାବରେ, ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଗାୟକଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦିଅ; ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରବଳ କରିଛୁ, ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବୃଦ୍ଧିପାଉ। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକା ଏକା ଅନେକ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳ ରୂପେ ପ୍ରଶଂସିତ; ତାଙ୍କ ଗାୟକ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ କେବଳ ଦେବ ନୁହେଁ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଭାବେ, ଦୟାଳୁ, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଅଭ୍ରାନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଇଁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏକ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ; ଜନମାନେ ଉପରେ ତାଙ୍କ ଯଶ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଉ। ଏବେ, ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ, ଗୀତ ହେଉଥିବା, ତୁମେ ଗାୟକ ପାଇଁ ନଦୀପରି ଧନ ବର୍ଷା କର; ହରିବାହନ, ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ରଚିତ; ଆମେ ବୁଦ୍ଧି ସହ କଦାଚିତ ରଥସାଥୀ ହେଉ। ଏହି ପଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁରାତନ ଓ ଚରିତ୍ରିତ, ଯେଉଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ଏଠାରୁ ଏହି ମହାନ ଜନ୍ମ ନେବା ଉଚିତ—ମାଁ ତାଙ୍କର ମାର୍ଗରୁ ଚ୍ୟୁତ ହେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ। "ମୁଁ ସେଇ ପଥରେ ଯିବି ନାହିଁ—ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ," କିଛି କହିଲେ। "ମୁଁ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଯିବି, ମଧ୍ୟଭାଗ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ଆଉ କରିବି; ତୁମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି।" ସେ ନିଜ ଯାଉଥିବା ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗାଁ ପଛୁଁ ଯାଇଲେ ନାହିଁ। ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଘରେ, ଚମ୍ୱାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚପିଯାଇଥିବା ସୋମର ଶତଧାରା ପାନ କଲେ। ସେଇ ଶକ୍ତି ସହ କ’ଣ କଲେ? ହଜାର ବସ୍ତୁ ଧରିଲେ, ଅନେକ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ। ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କିମ୍ବା ନେବାକୁ ଥିବା ମଧ୍ୟ। ମାଆ ଭାବିଲେ, "ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ," ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ରଖିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ, ଜନ୍ମ ନେଇ, ଦୁଇ ଜଗତ ଭରିଦେଲେ। ଏଠି, କିଛି ଜଳ ଅବିବାହିତା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପରି ବିଳାପ କରୁଛନ୍ତି, ଧର୍ମର ରକ୍ଷକମାନେ ପରି ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି; ପଚାର, ସେମାନେ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି, କିଏ ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ପାଥର ଘେରାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି? ଏହି ଜଳ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଗୁପ୍ତ କଥା କହେ? ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅପବାଦ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। "ମୋ ଝିଅ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ, ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ନଦୀମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।" "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲି, ଝିଅ, ତୁମେ ତଟରେ ଶୁଇଥିଲ; ଜଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିଶୁର ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉଠିଲେ।" "ତୁମର ଜଢ଼ ମଧ୍ୟ ଚିରିଦେଲା, ତଳ ଜଢ଼ ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ପରେ, ଉପର ଜଢ଼ ଦାସଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ହେଲା, ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ।" ଏକ ଗାଈ ତୁମ ଘରକୁ ଏକ ଦୃଢ଼, ଅଜୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ—ଇନ୍ଦ୍ର—କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା; ମାଆ ଚାହିଲେ ଶିଶୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ହେଉ, ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଯାଉ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।