ଏକ ସମୟର କଥା, ଭାରତ ରାଜାମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେନା ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ଥିଲେ । ସେମାନେ ନନା ନଦୀ, ପ୍ରବଳ ଜଳଧାରା ଓ ଅପରିଚିତ ଭୂମିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଗାଥା ଗାଇଥିଲେ—ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଅବଶ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହା ସର୍ପକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଜଳ ମୁକ୍ତି ଲାଗି ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଯାଇଥିଲା । ଏହି ଶ୍ରୁତି ଏବଂ ଷ୍ଟୁତି ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ରର ଅନେକ ପିଢି ଅବଧି ଚାଲିଆସିଛି । ଗାୟକଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା—ତୁମର ଏହି ଶବ୍ଦ ଅର୍ଥହୀନ ନ ହେଉ, ତୁମ ଷ୍ଟୁତି ଅମର ହେଉ, ଏବଂ ଆମେ ତୁମର କୃପାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ନ ଦିଅ । ଏହି ଯାତ୍ରାରେ, କାରବ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ରଥ ଓ ଗାଡ଼ି ସହ ଦୂର ଦେଶରୁ ଆସିଥିଲେ । ସେ ନଦୀମାନେଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—"ହେ ଭଉଣୀମାନେ, ମୋ ଶବ୍ଦ ଶୁଣ, ମୋ ପଥକୁ ସୁବିଧାଜନକ କର, ତୁମେ ଆପଣମାନେ ମୃଦୁ ହୁଅ, ତୁମ ଧାରା ରଥର ଚକା ତଳେ ଅବନମ୍ର ହୋଇଯାଉ ।" ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବୀକାର କରି, ମହିଳା ଯେପରି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ, ସେପରି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅଂଗୀକାର କଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୃପା ଦେଖାଯାଇଥିଲା । ଭାରତମାନେ ତାଙ୍କ ଗୋଧନ ସହ ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ । ନଦୀମାନେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ମାର୍ଗକୁ ସୁବିଧାଜନକ କରିଦେଲେ । ସେମାନେ ମଧୁର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ନଦୀ ଧୀରେ ଧୀରେ ବହୁଥିଲା । କୌଣସି ଅପମାନ କିମ୍ବା ଅନର୍ଘଟନ ହେବାକୁ ଦେଲେନାହିଁ । ସେଠାରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା । ଇନ୍ଦ୍ର, ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରିବାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାସମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ହଟାଇ ଦେଲେ । ସେ ଦୟାଳୁ ଭାବେ ଧନ ଦେଲେ, ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ । ତାଙ୍କର ବିରାଟ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଅନେକ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ । ସେ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଦଳନ କଲେ, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ଉପକୃତ କଲେ । ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଏବଂ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ମନୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆଲୋକ ପାଇଲେ । ଏହିପରି ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ରୁଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ । ସେ ଜଳକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ଗାଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧନ ଓ ଅନେକ ଦାନ ଦେଲେ । ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦିନ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ସେ ଅଭିମାନୀଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ ଏବଂ ମାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ । ଏହି ମହାନ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିଲା । ଦୂତମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଲାଭ ପାଇଁ ସମର୍ପିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଧ ଓ ସୋମ ରସ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରଥ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯିଲା । ସେମାନେ ଦିନେ ଦିନେ ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବାର ଆଶା କଲେ । ଏଠି ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଚାଲିଅସି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଥିଲା । ଏହାକୁ ହସ୍ତୀମାନେ ଦୁହି, ମଧୁ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧିତ କରାଯାଇଥିଲା । ବିଭିନ୍ନ ପାତ୍ର ଏହି ସୋମକୁ ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ । ଏହି ସୋମ ପାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦାନ ଅନନ୍ତ ଓ ପୁରାତନ ହେଉଥିଲା । ନଦୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧନ ଓ ଆୟୁ ଦେବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ । "ହେ ଦୟାଳୁ ଓ ବିଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନ ଦିଅ, ଆମ ଆୟୁ ଶତ ବର୍ଷ କର, ଆମକୁ ଶୂରବୀର ଦିଅ," ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଥିଲା । ଏହିପରି ଭାବରେ, ଭାରତମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ତାଙ୍କ ମହିମା ଓ ଦାନର ଗାଥା ଗାଇ, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଗି ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ ।