ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା। ସେ କଂଶାବର୍ଣ୍ଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ନ କିଛି କ୍ଷତି ହୁଏ, ନ କିଛି ଅପକାର। ତାଙ୍କୁ ଆମର ନମନ କଥା ଶୁଣିବାର ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଉତ୍ଥାନ ହେଇ, ସଭାରେ ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କଥା କହିପାରିବା। ଏହି ସମୟରେ ମାରୁତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଜଣୁ ଦୁଷ୍ଟ ପଶୁମାନେ ପରି ତୀବ୍ର ଧାରା ଝରାଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଜ୍ଵଲନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଉଛନ୍ତି। ଗଗନର ରେଖା ପରି ସେମାନେ ଦିଗନ୍ତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି, ବର୍ଷା ପରି ବିଦ୍ୟୁତ୍ରେ ଝଲମଲ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଗୋଲ୍ଡେନ୍ ଛାତିଅଳି ରୁଦ୍ର, ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ଦୁଧରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେହି ସମୟରୁ ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ। ମାରୁତମାନେ ଯେଉଁଠି ହେଉନ୍ତି, ଘୋଡ଼ା ଓ ଯୁଦ୍ଧର ଅଶ୍ୱମାନେ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗଜ୍ଜନ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ସେମାନେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଏକତା ଭାବରେ ଚିତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚଲାନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଅବିରତ ଭାବେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ନିତ୍ୟ ଯୁବକ ଭାବେ ଥାନ୍ତି। ଏହି ମାରୁତମାନେ ଗାଁ, ଦୁଧ, ଯାତ୍ରୀ, ଏବଂ ପଥ ସହିତ ଜଗତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରସାର କରନ୍ତି। ହଂସମାନେ ପରି, ସେମାନେ ଏକତାରେ ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କ ପାଖକୁ ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯାନ୍ତି। ଏହି ମାରୁତମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବଳି ଦେବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ଗାଁକୁ ଦୁଧ ପାଇଁ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ମାରୁତମାନେ ଆମକୁ ବିଜୟୀ ରଥ, ଦିନେ ଦିନେ ଗୀତ ଆଣିଦେଇଥିବା ରଥ, ଗାୟକଙ୍କୁ ଭୋଜନ, ଲୋକମାନେ ଶକ୍ତି, ଆର୍ଥିକ ସମୃଦ୍ଧି, ନିରାପତ୍ତା ଏବଂ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ସେମାନେ ସୁନାର ବର୍ଣ୍ଣର ଖପ୍ପର ପିନ୍ଧି, ଘୋଡ଼ାକୁ ରଥକୁ ଯୋଡ଼ି, ଭାଗଙ୍କ ଦୟାରେ, ଗାଁ ନିଜ ଛାଉଳାକୁ ଯେପରି ଦୁଧ ଦିଏ, ସେପରି ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରଚୁର ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି। ଯଦି କିଛି ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁ ଆମ ବିରୋଧରେ ଦଢ଼ିଯାଏ, ମାରୁତମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ମାରୁତମାନଙ୍କ ଆଗମନ ଅଦ୍ଭୁତ, ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ଦୁଧରୁ ସେମାନେ ପୋଷଣ ଧାରା ଆଣିଥିଲେ, ତିନି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ସେମାନେ ନୂତନ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୁନାର ଚୁଡ଼ା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମାରୁତମାନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବଳିରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ବସି, ମାନ୍ୟ ଶ୍ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସାର ଅର୍ହ। ଦଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ବଳିକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଉଷା ଭଳି ଲାଲ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ପୃଥିବୀକୁ ଉଜାଗର କରନ୍ତି। ରୁଦ୍ରମାନେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଳଙ୍କାରରେ, ସତ୍ୟର ନିବାସରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଉନ୍ନତି କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଚଳି, ଦିପ୍ତିମାନ୍ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ମହାନ ରକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ଆମେ ଭୟ ଓ ପ୍ରଶଂସା ସହ ବନ୍ଦନା କରୁଛୁ, ଟ୍ରିତା ପରି ସେମାନେ ଆସି ଆମେ ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଯେ ଉପାୟରେ ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଭାବୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ଉପାସକଙ୍କୁ କ୍ଷତିରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ସେହି କୃପା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ତୁମ ହିତ, ମାରୁତମାନେ, ଗାଁ ତାଙ୍କ ଛାଉଳାକୁ ଯେପରି ନିକଟକୁ ଯାଏ, ସେପରି ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ଏହିପରି, ଆମେ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ତମ ବାଣୀ ପାଇଁ ଅନୁରାଗ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲୁ। ମୋର ଉଚ୍ଚାରିତ କଥା ଫଳବତୀ ହେଉ। ଜଳସନ୍ତାନମାନେ, ତୁମେ ଅନେକ ରୂପରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, ଆମକୁ କୃପା କର। ଆମ ହୃଦୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଲୋକ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ, ଯାହା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣିପାରିବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ପୁତ୍ର ଜଳସନ୍ତାନଙ୍କ ମହିମାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। କିଛି ନଦୀ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, କିଛି ଅଲଗା ଚାଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଏକ ମୂଳ ନାଳୀକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସେହି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନଦୀମାନେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳସନ୍ତାନକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି। ଯୁବତୀମାନେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କୁ ପରିବେଷ୍ଟିତ କରି ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି। ସେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ଵାଳା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରା ସହ ଆମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ଜଳରେ ଘୃତ ଦେଇ ଦୀପ୍ତି ଦିଅନ୍ତି। ତିନି ଅକ୍ଷୟ ଦେବୀମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ଦକ୍ଷ ହାଥ ପରି ଜଳରେ ଚଳନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ମାଆଙ୍କ ମଧୁର ଦୁଧ ପିଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜନ୍ମ, ଆମକୁ ଅପମାନ ଓ ବିରୋଧରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏକତା ଦିଅନ୍ତୁ, ଏହି ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଜୟ ଏକ ଦିପ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହାରେ ମିଥ୍ୟା ଓ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ନିଜ ଘରରେ ଗାଁ ପ୍ରଚୁର ଦୁଧ ଦେଉଛି, ସେଠି ସେ ନିଜ ଭୋଜନ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଏହି ଜଳସନ୍ତାନ ଜଳଧାରାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଦାତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେଖାଯାନ୍ତି। ସେ, ଜଳରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜୀବ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ସହ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି। ଜଳସନ୍ତାନ ନଦୀମାନଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ସୁନାର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି। ସୁନାର ରୂପ ଓ ଦୀପ୍ତିରେ ଜଳସନ୍ତାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନାର ଗର୍ଭରେ ବସି, ଆସୁଥିବାକୁ ସୁନାର ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ନାମ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି, ଜଳସନ୍ତାନଙ୍କ ନାତି ଭାବେ ସେ ପ୍ରଶଂସାର ଅର୍ହ। ଯୁବତୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରି ଜ୍ୱାଳାଇ ଦିଅନ୍ତି—ସୁନାର ଭାବ, ଘୃତ ଦାନ। ତାଙ୍କୁ, ଅନେକଙ୍କ ସାଥୀ ଏବଂ ଆଧାର, ଆମେ ବଳି ଓ ପ୍ରଣାମ ସହ ନିବେଦନ କରୁଛୁ। ମୁଁ ଶିଖରକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରେ, ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦେଉଛି, ଭୋଜନ ରଖି ଷ୍ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ କରୁଛି।