ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଜଳଦେବତାମାନେ ସବିତାର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଗୃହିଣୀମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଦୃତଗତିରେ ଚାଲିଥିଲେ, ଏହି ଜଳର ପ୍ରବାହ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟି। ଏହି ସମୟରେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ଜଣେ ଜଣିଥିଲେ ଯେ, ଏହି ଜଳ ସ୍ରୋତକୁ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପଥ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ପ୍ରତିଦିନ ଆନନ୍ଦରେ; ଏହି ସ୍ରୋତସବଳୀ ତାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଛି।” ଏଭଳି, ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟଲୋକରେ ଉଭୟ ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ବୃତ୍ରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଠିଆ ହେଲେ। ମେଘରେ ମୁଡ଼ି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଗଲା, “ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ଦାନବର ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିବା ପରି ଧ୍ୱଂସ କର। ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ଆପଣ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କର।” “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମର ସ୍ୱାଦରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ; ଆକାଶରୁ ପାଥର ଛାଡ଼ି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚୁର୍ମାର କର। ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ପାଇଁ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା, ସେଠାରେ ଆମକୁ ଗୋଧନ ଦିଅ।” “ତୁମେ ଯେ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରେମ କର, ତାହାକୁ ବୃଦ୍ଧି କର; ଯିଏ ଆବଶ୍ୟକ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କର। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଏହି ବିପଦରେ ଆମ ପାଇଁ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।” “ମୁଁ କେବେ ଥକିବା କିମ୍ବା ଅଲସତାରେ ‘ସୋମ ଚାପିବେନି’ ବୋଲି କହିବି ନାହିଁ। ଯିଏ ମୋତେ ପୂରଣ କରେ, ଦେଉଛି, ବୁଝିପାରେ, ଓ ଗୋଧନ ସହିତ ଆସେ—ସେ ମୋ ମିତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ।” “ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ମାରୁତମାନେ ସହିତ ତୁମେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳି, ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରୁଥିବା; ଏହି ବଳବାନ୍ ଶତ୍ରୁ ଯେ ରୋଧ କରିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତଳେ ଦେଉଛନ୍ତି—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ର।” “ଯିଏ ଘୃଣାବଶତାରେ ଆମ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରେ କିମ୍ବା କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଧ୍ୱଂସ କର। ବୃହସ୍ପତି, ତୁମ ହାତରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କର; ରାଜା, ଯିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଦିଅ।” “ମୋ ନିଜ ସୁରା ନାୟକମାନେ ସହିତ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ଯେଉଁ ବୀରତା ଦେଖାଇଛ, ଆମକୁ ଦିଅ। ଆମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଅକ୍ଷତ ରୁହୁ; ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କର ଧନ ଆମକୁ ଆଣ।” “ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ମାରୁତମାନେ ପ୍ରତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି। ଦିନକୁ ଦିନ ଅମର୍ଯ୍ୟ, ସନ୍ତାନରେ ସମୃଦ୍ଧ, ବୀରତାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧନ ଆମକୁ ମିଳୁ।” ଏହିପରି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁମାନେ ଆମ ରଥକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଉତ୍ସାହୀମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଘରୁ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବା ପକ୍ଷୀ ପରି, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଉନ୍ତୁ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରଥ ଚଢ଼ିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୟୀ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ପଦକ୍ଷେପରେ ତାଙ୍କ ହାତ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁଲା। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଅଧିପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମାରୁତମାନେ, ଜ୍ଞାନୀ ତାଙ୍କ ରଥକୁ ମହାଲାଭ ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ସାଥ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଦେବତା ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଦେବୀମାନେ ସହିତ ରଥ ଯୋଗ କଲେ; ଇଳା, ଭଗ, ବୃହଦ୍ଦିବ, ଦୁଇ ଜଗତ, ପୂଷଣ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ଧନର ଅଧିପତି ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଉଷା ଓ ନକ୍ତା, ଦୁଇ ଦୟାମୟୀ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ମୁଁ ନୂତନ ସ୍ତୁତିରେ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଆମ ପରମ୍ପରା ତିନିପ୍ରକାର ଭାବେ ସ୍ଥିର ହେଉ। ପୁରୋହିତମାନେ ପାଇଁ ଯେପରି, ତେଣୁ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି: ଅହିବୁଧ୍ନ୍ୟ, ଅଜ ଏକପଦ, ତ୍ରିତ, ଋଭୁମାନେ, ଏବଂ ସବିତା ଆମ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନମୟ ପଥ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି; ଜଳର ସନ୍ତାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶାନ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ପୂଜ୍ୟମାନେ, ଏହି ନୂତନ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦକ୍ଷମାନେ ଉପହାର ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ରଥ ଚଢ଼ିଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆମେ ମନୋବଳରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁ। “ହେ ଦ୍ୟାଉସ୍ ଓ ପୃଥିବୀ, ମୋର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବାଣୀର ସମର୍ଥନ କର; ଯାହା ଜୀବନକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରେ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତି ଉପସ୍ଥାପିତ; ଆମକୁ ବିଶାଳ ଧନ ଦିଅ।” “ଗୁପ୍ତ ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁଦାତା ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିନ ଦିଅ; ତାଙ୍କ ଠାରୁ କୌଣସି ଅପକାର ଆସିନ ଦିଅ; ତୁମର ମିତ୍ରତା ଆମଠାରୁ ଅପହୃତ ହେଉନାହିଁ, ଦୟାଳୁ ମନେ ଆମକୁ ଆମ ଆଶା ଦିଅ।” “ଉତ୍ସାହୀ ମନେ ଆମ ପୂରଣ କର, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପରି, ସଦା ପୋଷଣ କର, ଅତି ଦାନଶୀଳ; ତୁମ ପଦକ୍ଷେପ ଓ ଧ୍ୱନିରେ, ହେ ବିଜୟୀ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି।” “ମୁଁ ରାକାକୁ ଡାଉଛି, ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସ୍ତୁତିତ; ସେ ଆମ କଥା ଶୁଣୁନ୍ତୁ, ଦୟାଳୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତୁ; ସେ ଅଖଣ୍ଡ ସୂତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଏଇ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏକ ଶତବାର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ବୀର ଦିଅନ୍ତୁ।” “ରାକା, ତୁମ ଶୁଭ ଦାନ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଉଛ, ସେଇ ଦାନ ଆଜି ଆମକୁ ଦିଅ, ଦୟାଳୁ, ଅପାର ଧନ ଦେଉଥିବା ଭାଗ୍ୟଶାଳି।” “ସିନୀବାଳୀ, ଚଉଡ଼ା କଟିଅଳି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଅର୍ପିତ ହୋମ ଗ୍ରହଣ କର; ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଦିଅ, ଦେବୀ, ଆମ ଉପରେ କୃପା କର।” “ସିନୀବାଳୀ, ଯାହାର ସୁନ୍ଦର ହାତ, ମନୋହର ଆଙ୍ଗୁଠି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଅନେକ ସନ୍ତାନ ଥିବା, ସେଇ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ହୋମ ଅର୍ପଣ କର।” “ସିନୀବାଳୀ, ରାକା, ସରସ୍ୱତୀ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୟା ଓ ବରୁଣାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଡାଉଛି।” “ମାରୁତମାନଙ୍କ ପିତା, ତୁମ ଦୟା ଆସୁ; ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କ୍ଷତିରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମ ବୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ରୁଦ୍ର, ଆମ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆମେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବାକୁ ପାରିବା।” “ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଔଷଧମାନେ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଶତ ବର୍ଷ ଜୀବନ ପାଉ; ଘୃଣା, ଅପମୃତ୍ୟୁ ଓ ରୋଗ ଦୂର କର, ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଦୂର କର।