ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ବଳେ ଜନ୍ମ ରୁ ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ଏହି ବଳରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରି, ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ନୂତନ ପଥ ଖୋଲିଥିଲେ ଓ ସଦା ଜୟୀ ହୋଇଥିଲେ। ଭଗ ଦେବତା, ଜଣେ ଶିଶୁ ଭଳି ତାଙ୍କ ଜନକ ଜନନୀଙ୍କ ସହ ସଦା ଏକାଠି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣ ଆସନରେ ବସନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ—ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ, ସମୀପକୁ ଆଣ, ଏମିତି ଅଂଶ ଦିଅ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ କେବେ ଅପମାନିତ ହେବୁନାହିଁ। ମହାବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ସେ ଦାତା ଭାବେ ଆସନ୍ତୁ, ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ସହାୟତା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ତାଙ୍କର ଦାନ ସଦା ଗାୟକଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଫଳ ଦିଅ, ପ୍ରଶଂସକଙ୍କୁ ଅଂଶ ଦିଅ, ଆମେ ସଭାରେ ଶୂରବୀର ଭଳି ମହାନ କଥା କହିପାରିବା। ପ୍ରଭାତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ରଥ ଯୋଗାଯୋଗ ହୁଏ, ଯାହାର ଚାରିଟି ଯୋକ, ତିନିଟି ଆସନ, ସାତଟି ରେନ୍ ଓ ଦଶଟି ଚକ୍ର ଅଛି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥାଏ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିତ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ, ତୃତୀୟ ଆସନ ତିଆରି ହୁଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପୁରୋହିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଜଣ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ମହାବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ ସେମାନେ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ବାୟ ଯୋଜନ୍ତୁ, ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଓ ନୂତନ ଶବ୍ଦରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ। ଅନ୍ୟେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ଅନେକ ପ୍ରେରିତ ପୁରୋହିତ ଓ ଉପାସକ ତାଙ୍କୁ ଆଶା କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଇ, ଚାରି, ଛଅ, ଆଠ, ଦଶ ବାୟରେ ଆସିବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ସେ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞ ରେ ଅବରୋଧ ହେବେ ନାହିଁ। ପ୍ରଶଂସକ ଚାହାଁନ୍ତି ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଧନ। ବିଶେଷ ଭାବେ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ରେ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଛି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅସୀମ ବାୟ ଯୋଜାଯାଏ—ବିଶ, ତିରିଶି, ଚାଳିଶି, ପଞ୍ଚାଶି, ସାଠି, ସତରି, ଏଠିଠାରୁ ଶତ ଯାଏ। ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୀତ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାୟ ଏକାଠି ରଥରେ ଯୋଜିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆମ ମିତ୍ରତା କେବେ ଭଙ୍ଗ ହେଉନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଦୟାମୟ ଧନର ଝିଅ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆମେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁ, ପୁନଃପୁନଃ ଜ୍ୟେଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସ୍ନେହ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏହିପରି ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ଉପାସକଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଉପହାର ଭଳି ମିଳୁ, ଗାୟକମାନେ ଧନ ଲାଭ କରନ୍ତୁ, ଭାଗ୍ୟ ଅପସ୍ଥାନ କରୁନାହିଁ, ଆମେ ସଭାରେ ଶୂରବୀର ଭଳି ମହାନ କଥା କହିପାରିବା। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ପିଡ଼ିଥିବା ଓ ବହୁଇଁଥିବା ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟର ଉଲ୍ଲାସରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ବର୍ଗରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ଏଉଁପରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ସେ ମଧୁର ପାନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ବଜ୍ର ଧରି, ଜଳକୁ ଢାକିଥିବା ସର୍ପକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିଲେ। ନଦୀମାନେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭଳି ତାଙ୍କ ସହୋଦରୀଙ୍କୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଥିଲେ, ନଦୀପଥ ଚଳିତ ହେଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ମହାଶକ୍ତିରେ ସର୍ପକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଜଳକୁ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଳିତ କରିଥିଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଦିନ ଓ ରାତି ତିଆରି କଲେ, ସମୟର ନିୟମ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁଙ୍କୁ ବହୁ ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ, ଉପାସକଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ସହାୟତା କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ସୋମ ଚାପିଥିବା ଉପାସକଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିଲେ। ଉପାସକ ଚାହିଲେ ଲୁଚିଥିବା କିମ୍ବା ପ୍ରକାଶ୍ୟ ଧନ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ସାରଥ୍ୟ ଓ କୁତ୍ସ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଦିବୋଦାସ ପାଇଁ ସେ ଶମ୍ବରଙ୍କ ୯୯ଟି ନଗର ଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଯଶସ୍ୱୀ ହେବାକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ। ଆମେ ସେହି ସପ୍ତମ ନଦୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଉ। ଗୃତ୍ସମଦମାନେ କୌଶଳୀ କାରିଗରଙ୍କ ଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସଦା ତାଙ୍କର କୃପା, ଶକ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଦୟା ଲାଭ କରନ୍ତୁ। ପୁନଃ, ଏହି ଦାନ ଉପାସକଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଉପହାର ଭଳି ମିଳୁ, ଗାୟକମାନେ ଧନ ଲାଭ କରନ୍ତୁ, ଭାଗ୍ୟ କେବେ ଅପସ୍ଥାନ କରୁନାହିଁ, ଆମେ ସଭାରେ ଶୂରବୀର ଭଳି କଥା କହିପାରିବା। "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ମିତ୍ର," ଏହିପରି ଉପାସକମାନେ କୁହନ୍ତି। "ଆମେ ଯୋଦ୍ଧା ଭଳି ତୁମ ପାଇଁ ରଥ ଆଣିଛୁ। ଆମେ ଜ୍ଞାନୀ, ଚିନ୍ତାଶୀଳୀ, ତୁମ କୃପାକୁ ଆଶା କରୁଛୁ, ରକ୍ଷା ଚାହୁଁ।" "ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ସାହାଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜନମାନେ ରକ୍ଷା କର, ଉପାସକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ନେତୃତ୍ୱ କର। ତୁମେ ନବୀନ ଓ ଆହ୍ୱାନିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ମିତ୍ର, ଦୟାଳୁ ରକ୍ଷକ।" "ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଥିରେ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, ତାଙ୍କୁ ମହିମା କର। ନୂତନ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିବା ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଅ।" "ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦିନ ଓ ଉଷା ଚୋରି କରିଥିଲେ, ପୁରାତନ ଜିନିଷ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ସେ ସ୍ବୟଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାସଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିକୁ ଆଣି ଦେଲେ।" "ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର କଳା ଗର୍ଭ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଦାସମାନେ ଚିଁଡ଼ିଦେଲେ, ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଭୂମି ତିଆରି କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ସେ ବଜ୍ର ଧରି ସତ୍ରୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଲୋହା ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କଲେ।" ପୁନଃ, ଏହି ଦାନ ଉପାସକଙ୍କୁ ଦିଅ, ଶିକ୍ଷା ଦିଅ, ଭାଗ୍ୟ କେବେ ଅପସ୍ଥାନ କରୁନାହିଁ, ଆମେ ସଭାରେ ଶୂରବୀର ଭଳି କଥା କହିପାରିବା।