ଏହି କଥା ହେଉଛି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର, ଯାହାକୁ କେହି ପଚାରନ୍ତି— “ସେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?” କିମ୍ବା କେହି ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତି— “ସେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ।” କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାନ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀଙ୍କର ଧନକୁ ଭାଗ କରି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଶିଳାକୁ ଭାଗ କରାଯାଏ। ତାଙ୍କରେ ଆସ୍ଥା ରଖିବା ଉଚିତ୍। ସେ ଅଶକ୍ତ, ଦୁଃଖୀ, ଅପମାନିତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହ ଦିଅନ୍ତି, ଯିଏ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଷି ସୋମ ରସ ତିଆରି କରେ, ତାଙ୍କୁ ସେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଗ୍ରାମ, ରଥ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଷାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ଜଳର ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଦୁଃଖରେ ଥିବା, ଏକତ୍ରିତ ଓ ବିରୋଧୀ, ସମସ୍ତେ ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟରୁ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି; ଏକ ରଥରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନେ ଭିନ୍ନ ଥିବା ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ବିନା ଲୋକେ ବିଜୟ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହାୟତା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ମାପର ମାପ, ଅଡିଗ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଅଡିଗ। ଅହଂକାରୀ, ଅଦମ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଅପରାଜୟ ଭାବିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦଳିଦେଲେ। ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜକୁ ସେ କଦାପି ମାନିନାହାନ୍ତି, ଦାସ୍ୟୁଙ୍କ ହନ୍ତା ହେଲେ। ସେ ଚଳିଶି ବର୍ଷ ପରେ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ; ବଢ଼ୁଥିବା ସର୍ପକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଶୟନାଶୀ ଦାନୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ଏହି ସାତ ରେଖାର ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ର, ସାତ ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କରି ପ୍ରବାହିତ କଲେ; ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଯୁକ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ରୌହିଣାକୁ ଆକାଶକୁ ଯିବା ବେଳେ ଅବଧ କଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମନ କରନ୍ତି; ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରନ୍ତି; ସେ ସୋମପାନୀ, ବଜ୍ରଧରୀ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ୍ମାନିତ। ଯିଏ ସୋମ ପିଷିଥାଏ, ପାକ କରେ, ସ୍ତୁତି କରେ କିମ୍ବା ନିରବ ଧ୍ୟାନରେ ରହେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷା ପାଆନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା, ସୋମ, ଉପହାର—ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର। ସୋମ ପିଷାଯିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ପାକ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥାନ୍ତି। ତୁମେ ସତ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସଦା ତୁମର ପ୍ରିୟ ଓ ବିଜୟୀ ହେଇ ସଭାରେ ତୁମର ମହିମା କଥା କହିପାରିବା। ଋତୁ ମାଆଁ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଜଳରୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ; ଜନ୍ମ ସମୟରେ ମଧୁର ଦୁଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—ଏହି ପ୍ରଥମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରସ। ସେମାନେ (ନଦୀମାନେ) ଦୁଧ ବହନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣନ୍ତି; ଏକେ ମାର୍ଗରେ ଚଲି ମାନବ ସମାଜ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ; ଯିଏ ଏହି ମଂଗଳକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେ ପୂଜ୍ୟ। କେହି ଦେଇ କଥା କହେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ମାପ କରେ; ଅନ୍ୟଜଣ ଏକା ଚାଲିଯାନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ଏହି ଏକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯିଏ ପ୍ରଥମ ତିଆରି କଲେ, ସେ ପୂଜ୍ୟ। ସେମାନେ ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୋଷଣ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଶିଖରରୁ ଧନ ବିସ୍ତାର କରିବା ପରି; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ପିତୃଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ସବୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେ ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଦୃଶ୍ୟ କଲେ, ମାର୍ଗକୁ ପବିତ୍ର କଲେ, ସର୍ପକୁ ହନନ କଲେ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ହବି ଦିଅଁ; ଦେବତାମାନେ ଏହି ପୂଜ୍ୟକୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଶୁଷ୍କ ଓ ଭିଜାରୁ ମଧୁର ରସ ଆଣିଥାନ୍ତି, ଚମକୁଥିବା ବିଭୂତି ପାଇଁ ଧନ ରଖିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ନେତା, ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ନିୟମରେ ପ୍ରକୃତିର ଫୁଲିବା ଓ ବହିବାକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଦାନକୁ ସମ୍ବଳ କରନ୍ତି, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଚମକୁଥିବା, ବିଶାଳ ଆକାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତୃତ, ସେ ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ଅହଂକାରୀ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତଳେ ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମୁଁହ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ପୂଜ୍ୟ। ଶତ କିମ୍ବା ଦଶ ଏକଠା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକଙ୍କ ସେବାରେ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟରେ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି; ତୁମର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ଅନୁସରିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦେଲେ, ସଫଳଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭୂତି ରଖିଲେ; ସେ ଛଅକୁ ଧାରଣ କଲେ, ପାଞ୍ଚକୁ ସ୍ଥାପିତ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ପୂଜ୍ୟ। ତୁମର ବୀରତାର କାହାଣୀ ପ୍ରଶଂସିତ; ଏକମାତ୍ର ନିଶ୍ଚୟରେ ତୁମେ ଧନ ଅର୍ଜନ କଲେ; ତୁମର ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତି, ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂଜ୍ୟ। ତୁମେ ତୀବ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କର, ଟୁର୍ବୀତା ଓ ବୟ୍ୟାକୁ ଶ୍ରବଣ ଦେଉଛ; ନିମ୍ନକୁ ଉଠାଅ, ଦୂରକୁ ଫେରାଅ, ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଶୁଣିବା ଶକ୍ତି ଦେଉଛ, ପୂଜ୍ୟ। ଆମ ପାଇଁ ଏଇ ଦାନ ଦିଅ, ହେ ଦାନଶୀଳ; ତୁମର ବହୁତ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆକାଶରେ ତୁମର ଯେଉଁ ମହାନ୍ତା ଖ୍ୟାତି, ଆମେ ଏହି ସଭାରେ ଉଚ୍ଚ କଣ୍ଠରେ କହିପାରିବା। ଏବେ, ହେ ପୁରୋହିତମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମା ଆଣ, ମାପରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ଏହି ବୀର ନିଜ ଗୃହରେ ଭୋଜନ ଚାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରିୟ ପାନ ଦିଅ। ଯିଏ ଜଳକୁ ଅଟକାଇ ଭୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଗଛକୁ କଟିବା ପରି, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଏହି ଅର୍ପଣ କର; ସେ ଏହି ପାନର ଯୋଗ୍ୟ। ଯିଏ ଦୃଭିକାକୁ ମାରି, ଗାଈମାନେ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଭାଲାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟମା ମଣ୍ଡଳରେ ସୋମ ଅର୍ପଣ କର। ଯିଏ ଉରଣାଙ୍କୁ ମାରି, ନବତି ନଅ ହସ୍ତକୁ ଅବଦ କଲେ, ଅର୍ବୁଦକୁ ତଳେ ଦମନ କଲେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଦିଅ। ଯିଏ ସ୍ୱଶ୍ନା, ଶୁଷ୍ଣ, ଅଶୁଷ, ବ୍ୟଂସାକୁ ନଶ୍ୱ କଲେ, ପିପ୍ରୁ, ନାମୁଚି, ରୁଧିକ୍ରାକୁ ମାରିଦେଲେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପାନ ଦିଅ। ଯିଏ ଶମ୍ବରଙ୍କର ଶତ ସହର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ପାଥର କୁଟିବା ପରି, ଭାର୍ଚ୍ଛିନଙ୍କର ଶତ ଓ ହଜାର କୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଦିଅ। ଯିଏ ପୃଥିବୀର ଗୋଦିରେ ଶତ ଓ ହଜାରକୁ ଜିନ୍ଦା କଲେ, କୁତ୍ସ, ଆୟୁ, ଅତିଥିଗ୍ୱଙ୍କ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମାରିଦେଲେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଦିଅ।