ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦିନରେ, ଋଷିମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ ପୁକାରିଲେ—“ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅମର ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ; କାଉଳା ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମ ରଥକୁ ଟାଣନ୍ତି, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣୀ ତାହାକୁ ବହନ କରନ୍ତି, ତୁମେ ଉଷାମାନେଙ୍କୁ ତୁମର ରକ୍ଷକ ବନାଇଛ; ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଅପାର, ଶୁଷ୍କ କାଠରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅବିରୋଧେ ଅବସ୍ଥିତ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ବିଶାଳ ଓ ଦାନଶୀଳ, ଦ୍ରୁତ ଦୃଷ୍ଟି, ଭୋଗ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରୁଛ; ମୁଁ ତୁମେଂକୁ ଘୃତ ଓ ହୋମ ସହ ସମ୍ମୁଖୀନ କରେ, ଦିଗ-ଦିଗାନ୍ତରୁ ତୁମେଂକୁ ପୁକାରେ, ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କର, ଏହି ଦାନ ମନସ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର। ମନୁଙ୍କ ଆଚାରରେ, ଚୟିତ ବାଣୀରେ ମୁଁ ତୁମେଂକୁ ପୁକାରୁଛି, ଏବଂ ସ୍ନିଗ୍ଧ ସ୍ତୁତିରେ ଧନ ଚାହୁଁଛି।" ଏହିପରି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଋଷିମାନେ ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ—"ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଡାକ ଶୁଣ, ଆମକୁ କ୍ଷତି ଯେଉଁନ ହୁଏ; ତୁମେ ଯେଉଁମାନେକୁ ଧନୀ କର, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ରୁହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଏହି ଗୀତମାନେ ନଦୀ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି। ତୁମେ ବଡ଼ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲା, ସର୍ପ ତାହାକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲା; ଅମର ଦାସକୁ ତୁମେ ଦଳନ କରିଲ, ତୁମ ଗୀତରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲ। ରୁଦ୍ର ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ, ଯେପରି ଚମକୁଥିବା ଝରଣା ବାୟୁଙ୍କୁ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତୁମର ବଜ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଦାସ ଦଳକୁ ଦଳନ କରୁଛ।" "ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା ସର୍ପକୁ ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ବିନାଶ କରି, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲ, ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲ। ତୁମ ପୁରାତନ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଏହି ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ତୁମ ବଜ୍ର, ତୁମ ଅଶ୍ୱମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୱଜ, ଏମାନେ ଆମର ଗୌରବ। ତୁମ ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ବିଜୟ ଆଣିଦିଏ, ତୁମ ଶବ୍ଦ ମଧୁର; ଭୂମି ଅଚଳ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଚଳିଗଲା। ପାହାଡ଼ ଖସିଗଲା, ମାଆମାନେ ସହ ହସିଲା, ତୁମ ଉଦ୍ୟମରେ ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।" "ଏହିପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ସର୍ପ ଭୃତ୍ରକୁ ଦଳନ କଲେ, ଦୁଇ ଜଗତ୍ ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ବଜ୍ରରେ କମ୍ପିଥିଲା। ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଗର୍ଜିଲା, ମନୁଷ୍ୟ ଅମନୁଷ୍ୟକୁ ଦଳନ କଲେ, ଚତୁର ଦାନୁଙ୍କ ମାୟାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ସୋମରସ ପାନ କରି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲୁ, ସତ୍ୟରେ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଚାହୁଁଛୁ, ତୁମ ଉପକୃତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ଲାଗି ଏବଂ ଧନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ।" "ତୁମେ ଯେଉଁମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନୀ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ନୀରୋଗ ଗୃହ, ମିତ୍ରତା ଓ ମାରୁତଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କର, ସେଉଁଠି ସୋମରସ ପିଅ, ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କର, ଶକ୍ତି ବଢ଼ା। ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ବିଜୟ ଲାଗି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଉଛ; ତୁମ ଘୋଡ଼ା ସହ ଆସ, ସୋମରସ ପିଅ।" "ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ଭୃତ୍ର, ଦାନୁକୁ ଦଳନ କଲ, ଆର୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଖୋଲିଲ, ଦସ୍ୟୁ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବସିଲ। ତୁମ ସହାୟତାରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଟ୍ୱଷ୍ଟରଙ୍କ ଧନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ। ସୋମରସ ପାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଭୃକ୍ତିକୁ ଭେଦିଲେ। ଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତିକାରୀଙ୍କୁ ଦିନ୍ଦାନ୍ତୁ, ଆମେ ବିଜୟୀ ହେବା ପାଇଁ ତୁମ ଶିକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ।" "ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନ୍ମରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ଅତିକ୍ରମିତ; ତାଙ୍କର ଶୌର୍ୟରେ ଦିଗ୍ଗଜ, ମାନବ ସମସ୍ତେ ଅବସ୍ଥିତ। ତିନି ଭୁବନକୁ ଧାରଣ କଲେ, ପାହାଡ଼କୁ ଚଳାଇଲେ, ମଧ୍ୟଭୂମିକୁ ମାପିଲେ, ଆକାଶକୁ ସ୍ଥିର କରିଲେ। ସର୍ପକୁ ମାରି ସପ୍ତ ନଦୀ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଭୃକ୍ତିର ଗୁହାରୁ ଗାଁମାନେକୁ ବାହାର କଲେ, ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟଲାଭ କଲେ।" "ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ବସ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ଅନ୍ଧକାର ଦାସକୁ ତଳେ ଦଳନ କଲେ, ଶିକାରୀ ପରି ଧନୀମାନେକୁ ହରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଲୋକେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି—'କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?' କିମ୍ବା କେହି କହନ୍ତି, 'ସେ ନାହାନ୍ତି'; କିନ୍ତୁ ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମୃଦ୍ଧି ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି, ଆସ୍ଥା ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।" "ତିନି ଦୁର୍ବଳ, ଦରିଦ୍ର, ଅପମାନିତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ସୋମ ଚାପିଥିବା କୁଶଳକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ଗାଁ, ରଥ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉଷା, ଜଳର ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଦୂର-ନିକଟ, ଶତ୍ରୁ, ଏକ ରଥରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୁକାରନ୍ତି।" "ତାଙ୍କ ବିନା ଲୋକେ ବିଜୟ ପାଉନାହାନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ଚାହନ୍ତି, ସମସ୍ତର ମାପ, ଅଚଳ ମଧ୍ୟରେ ଅଚଳ। ଅଭିମାନୀ, ଅଦମ୍ୟଙ୍କୁ ତିନି ଦଳନ କରନ୍ତି, ଦସ୍ୟୁ ହନ୍ତା।" "ସମ୍ବରକୁ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଚାଳିଶ ବର୍ଷରେ ଖୋଜି ମାରିଦେଲେ, ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ସର୍ପକୁ ମାରିଦେଲେ, ଶୟନାନ୍ତି ଦାନୁକୁ ଦଳନ କଲେ। ସପ୍ତ ରଶି ଧାରୀ ବୃଷଭ ସପ୍ତ ନଦୀ ମୁକ୍ତ କଲେ, ବଜ୍ରଶକ୍ତିରେ ରୌହିନକୁ ଆକାଶକୁ ଯିବା ବେଳେ ଦଳନ କଲେ।" "ସ୍ୱର୍ଗ-ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ସୋମପାନୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଛନ୍ତି।" "ସୋମ ଚାପିଥିବା, ରାନ୍ଧୁଥିବା, ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା, ମୌନ ଉପାସକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ପ୍ରାର୍ଥନା, ସୋମ, ଏହି ଦାନ ତାଙ୍କର।" ଏହିପରି, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହିମା, ଶକ୍ତି, ଦୟା, ଓ ରକ୍ଷା ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ସହ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଦିନ ରାତି ଭଲ ନିମିତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ।