ଏକ ପବିତ୍ର କୁଶାସନରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ବସିଛନ୍ତି, ସବୁକିଛି ଜାଣି, ନୂତନ ଚେତନାରେ ନିଜର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଭାରତମାନ୍ୟଙ୍କର ଏହି ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସମ୍ପଦ ଆଣିଦିଅ। ହେ ଦାତା, ଦେବତା ବା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଶତ୍ରୁତ୍ୱ କେବେ ଆମ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ କରିନଉ, ଆମକୁ ଏହି ଦ୍ୱେଷରୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ଉପକାରରେ, ଯେପରି ନଦୀ ଅବରୋଧ ଭଙ୍ଗ କରି ଆଗେ ବଢ଼ିଯାଏ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପବିତ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ପୂଜ୍ୟ; ଘୃତ ଆହୁତିରେ ତୁମେ ନିତ୍ୟ ପୂଜିତ। ଭାରତମାନ୍ୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଦାନ ଓ ବୃଷଭ ଆମ ପାଇଁ ଅମୂଲ୍ୟ; ଅଷ୍ଟପଦୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ତୁମେ ସ୍ମୃତ। ହେ ପୁରାତନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋତା, ମଧୁର ଘୃତଧାରା ଆମ ପାଇଁ ହେଉ, ଶକ୍ତିର ଅଦ୍ଭୁତ ପୁତ୍ର। ଏବେ ମୁଁ ଚାରିଦିଗରେ ଘୋଡ଼ା ଦୌଡ଼ାଇବା ପରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କର ସଭାମାନେ, ତାଙ୍କର ମହତ୍ବ ଓ ଦାନଶୀଳତାରେ ସ୍ତୁତି କରେ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରେ, ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିରେ ଉଦୀଚିତ, ସେ ଅବିରତ ପୂଜିତ। ଘରେ ଘରେ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ତାଙ୍କର ମହିମା ଗାଯାଏ; ତାଙ୍କର ନିୟମ କଦାଚିତ୍ ଭଙ୍ଗ ହୁଏନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରଶ୍ମି ଶତଦିଗ ଛଡ଼ାଏ, ଅପରିମିତ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆବୃତ କରିଥାଏ। ଅତ୍ରି ଋଷି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଆଶା କରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ମହିମା ଦେଇଥିଲେ। ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହାରେ ଆମେ ଅକ୍ଷତ ରହି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ଅଗ୍ନି ହୋତା, ଜ୍ଞାନୀ, ନିଜ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦ୍ରଢ଼, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦକ୍ଷତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ହଜାର ଦାନ କରନ୍ତି, ଶୁଭ୍ର ଜିହ୍ୱାର ଧାରୀ। ତୁମେ ଦୂତ, ରକ୍ଷକ, ସମ୍ପଦ ଦାତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେତା; ଅଗ୍ନି, ଆମ ସନ୍ତାନ ଓ ଦେହର ରକ୍ଷା କର, ଅବିନାଶୀ ଓ ସଚେତନ ରୁହ। ଉପର ଆସନରେ ଓ ତଳ ଆସନରେ ଗୀତରେ ତୁମକୁ ଆହ୍ବାନ କରୁଛୁ; ଯେଉଁ ଗର୍ଭରେ ତୁମେ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବଳି ଆଣି, ତୁମକୁ ଦିଅଯାଏ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଉତ୍ତମ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବାକୁ ମନ୍ତ୍ରଣା କର, ଉପାସକଙ୍କୁ ପ୍ରଚୁର ଦାନ ଦିଅ; ତୁମେ ଧନର ନାଥ, ଚିତ୍ତକୁ ଦୀପ୍ତ କର। ତୁମ ଦୁଇ ଦାନ ପ୍ରତିଦିନ ଅକ୍ଷୟ, ଅଦ୍ଭୁତ; ଅଗ୍ନି, ଗାୟକଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ସମ୍ପଦର ଅଧିପତି କର। ଦେବମାନଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ନେତା ହୋଇ, ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ କ୍ଷେମ ଦିଅ; ଅଜୟ ରକ୍ଷକ, ଆମ ସୁରକ୍ଷା କର, ମହିମା ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୁଅ। ଅଗ୍ନି, ଘରର ପିତା ପରି ପ୍ରଥମେ ଆହ୍ୱାନ ହୁଅନ୍ତି; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅମର, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ପୂଜ୍ୟ, ସଂଘର୍ଷରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅମର, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ; ସବୁ ଗୀତରେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି। ପିତଳା ଘୋଡ଼ା ତୁମ ରଥ ଟାଣେ, ରକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ତାହାକୁ ବହନ କରେ; ତୁମେ ଉଷାମାନେକୁ ରକ୍ଷକ କରିଛ। ଲୋକେ ପୁଷ୍ଟ, ସମତଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପାଦନ କରିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ଅନେକ ଆକୃତିରେ ଗର୍ଭ ହେଲେ; ଶୁଷ୍କ କାଠରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅବିରୋଧିତ ଭାବେ ବିରାଜିଥାନ୍ତି। ମୁଁ ଘୃତ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ନେଇ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବିସ୍ତୃତ, ଶକ୍ତିରେ ବିଶାଳ, ଖାଦ୍ୟ ଦାନରେ ଅତି ମହାନ୍, ଦୃତ ଦର୍ଶନୀ। ଚାରିଦିଗରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସେବନ୍ଧ କରି, ତାଙ୍କର ମନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ନୈବେଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହେଁ; ଯୁବକ ଅଗ୍ନି, ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଆକୃତିର, ଦେହରେ ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ। ମନୁଙ୍କ ପରି, ନିର୍ବାଚିତ ଶବ୍ଦରେ ତୁମ ସହ କଥା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତୁମର ଭାଗ୍ୟ ଜାଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତ ଭାବେ; ଅଗ୍ନି, ଅବିନାଶୀ, ମଧୁର ସ୍ତୁତିରେ ଧନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି। ଏହିବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ: ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ; ଆମେ କେବେ ଅପକାରିତ ହେବା ନାହିଁ; ତୁମେ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଧନୀ କର, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ରୁହୁ। ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ନଦୀ ପ୍ରବାହ ପରି ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି, ଧନଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିବା ବଡ଼ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ; ଅମର ଦାସକୁ ନିହତ କରି, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ହେ ଶୂର, ଏହି ସ୍ତୁତି ଓ ସମ୍ଭାର ତୁମ ପାଇଁ; ଏହି ରୁଦ୍ର-ସଦୃଶ ଗୀତରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ, ଯେପରି ଶୁଭ୍ର ନଦୀମାନେ ଵାୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଯାହାକୁ ଆମେ ବଢ଼ାଉଛୁ; ତୁମ ଭୁଜରେ ଧରିଥିବା ବଜ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ୁଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଦାସ ସେନାକୁ ଦମନ କରୁଛ। ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା, ମାୟାରେ ଆବୃତ, ଗୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିବା ସର୍ପକୁ ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ନିହତ କରି, ଜଳ ମୁକ୍ତ କରି ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରାତନ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର କୃତ୍ୟ ଦୁହିଁକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ତୁମର ବଜ୍ର, ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପତାକା ସଦୃଶ ତୁମ ଅଶ୍ୱମାନେ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁ। ତୁମର ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ଜୟ ଆଣେ, ଘୃତ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ, ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ; ଭୂମି ଅଚଳ ହୋଇ ଚାଲିଥିଲା, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥିଲା। ପାହାଡ଼ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଖସିପଡ଼ିଲା, ମାଆମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ସେମାନେ ସ୍ତୁତିର ଧ୍ୱନି ବଢ଼ାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚାଳିତ ନାଳୀକୁ ବିସ୍ତାର କରିଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ସର୍ପ ଭୃତ୍ରକୁ ନିହତ କଲେ, ଯିଏ ମାୟାର ମାହିରୁଥିଲା; ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଗର୍ଜନରେ ଦୁଇ ଜଗତ୍ କମ୍ପିଥିଲା। ଏହି ବୃଷଭଙ୍କ ବଜ୍ର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କଲା, ଯେବେ ମନୁଷ୍ୟ ଅମାନବକୁ ଆଘାତ କଲା; ଚତୁର୍ ଦାନୁଙ୍କ ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସୋମ ରସ ପିଇ ନିହତ କଲେ।