ଏକ ଶାନ୍ତିମୟ ଦିନରେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାତ କରାଯାଇଲା, ଯିଏ ଦୁଇପଟି ଜାଣିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପୁରାତନ ପଥ ଖୋଜି ଦେଇଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ସାହିତ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱରେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍ତରances ମନସ୍ତନ୍ର ପ୍ରତି ଏବଂ ବିଶାଳ ଅଗ୍ନିର ସାମ୍ନାରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦେଖି, ହଜାର ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିବା ଏବଂ ଏହି ଦୀର୍ଘଜୀବୀ, ପାଳନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲୁ। ପରେ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଇଲା—ଏହି ବଳଦ କ୍ଷୀର ମୃଦୁ ଏବଂ ଗୀତ ଚମକୁଥିବା, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନୂତନ ମନରେ ଶୁଣନ୍ତି। ପୂଜାରୀମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଏକ ଧାରାରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ମରିତ ହେଇ ଅନେକ ରୂପ ନେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା, ଆଦର ଏବଂ ଉଦ୍ଧାତି ଦିଆଯାଇଲା, ତାଙ୍କ ହିମ୍ସା ସବିତାରଙ୍କ ଭୁଜା ପରି ଉଠିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୃଢ ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ, ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ମୃଗ ପରି ଉଗ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟାୟରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ହିମ୍ସା ଦିବା ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଅନୁରାଧିତ ହେଲା, ଏକ ରଥୀର ଗୀତ ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାର ବହିଥିଲା। ମୃଗମାନେ ଯେପରି ଚାଲିଥିଲେ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଶକ୍ତି ମେଘମାନେ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ ଭାବି ସୁଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଜୀବନ ଜୀବନ୍ତି; ବୃହସ୍ପତି ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ ଅଟକାନ୍ତି ନାହିଁ, ନିମ୍ନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୃପା କରନ୍ତି। ଉଦାରମାନେ ଯାହା ପଥ ଚାଲିଥିଲେ, ସେହିପଥ ମିତ୍ର ପରି ସୁସ୍ଥିର; ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ବଳ ନୁହଁନ୍ତି, ଆମେଠାରେ ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସଫଳ ହୋଇ ଅର୍ଥ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ସ୍ତୁତି ଯାହା ଗାଇଯାଇଛି, ସେ ଅପଥେ ଯାଏ ନାହିଁ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଥିବା ଜଳ ପରି ଅଟକାଯାଏ ନାହିଁ; ବୃହସ୍ପତି ଦୁଇପଟି ଜାଣି, ଭିତରେ ଦେଖନ୍ତି, ଜଳ ଉପରେ ଗୃଧ୍ର ପରି ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦ ଦେବତା, ମହାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କୁ ନୀର୍ବୀର୍ୟ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଗୋଧନ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁ, ଏହି ଦୀର୍ଘଜୀବୀ ଲୋକମାନେକୁ ଜାଣିବାର ଆଶା ରଖୁ। ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ, ହେରନ୍ ପରି ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ; ଦୁଇ ଜଣ କହିଲେ "ପ୍ଲୁଶି", ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିନାହିଁ। ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଆସୁଥିବା ଏବଂ ଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲେ; ଉପରୁ ଆଘାତ ଦେଇ, ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ତୀର, ଭୁଲ ତୀର, ଘାସ, ଏବଂ କଣ୍ଡା; ମୁଞ୍ଜ ଘାସ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ, ସମସ୍ତେ ବସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିନାହିଁ। ଗୋମାନେ ଗୋସାଳାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଳ ଜନ୍ତୁମାନେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଇଛନ୍ତି; ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚିହ୍ନ, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ବସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିନାହିଁ। ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଚୋର ପରି ଦେଖାଦେଲେ; ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇ, ଜାଗୃତ ହେଲେ। ଅଦୃଶ୍ୟମାନେଙ୍କର ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ଦିବ, ମାତା ପୃଥିବୀ, ଭାଇ ସୋମ, ଭଉଣୀ ଅଦିତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇ, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଦଉଡିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ। କାନ୍ଧ, ଅଙ୍ଗ, ସୁଇ ପରି, ପ୍ରକଙ୍କତା—ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଉପଶମିତ ହେଉ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଦୟ ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇ, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ନାଶ କରିଥିଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରକାରମାନେକୁ ଉପଶମ କରିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଇ, ସମସ୍ତ ବ୍ୟାଧି ଦୂର କରିଥିଲେ; ଆଦିତ୍ୟ ପାହାଡ଼ରୁ ଉଦୟ ହୋଇ, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ନାଶ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ମୋ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଉଦାର ଘରରେ ରଖିଛି; ସେ ନଷ୍ଟ ହେଉ ନାହିଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଉ ନାହିଁ; ଏହି ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ ହେଉ ନାହିଁ; ତୁମ ଶକ୍ତି ମଧୁପାତି, ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧୁପାତି। ଏକ ଛୋଟ ପକ୍ଷୀ, ଜଣେ ମହିଳା, ତୁମ ସହିତ ବିଷ ଖାଇଛି। କିନ୍ତୁ ସେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ମଧ୍ୟ ମରିନାହିଁ; ଏହି ବିଷରୁ ମୁଁ ମରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ଏହି ମାପ ନିଆଯାଇଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁ, ମଧୁକର ତିଆରି କରିଛି। ତିନି ଥର ସାତ ଫୁସ୍କା, ବିଷର ଫଳ, ଦେଖାଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ମଧ୍ୟ ମରିନାହିଁ; ଏହି ବିଷରୁ ମୁଁ ମରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ମାପ ନିଆଯାଇଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁ, ମଧୁକର ତିଆରି କରିଛି। ନବେ ନବେ ବିଷ, ଉଦ୍ଭିଦ ମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାମ ନିଆଯାଇଛି; ଏହି ବିଷରୁ ମୁଁ ମରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ମାପ ନିଆଯାଇଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁ, ମଧୁକର ତିଆରି କରିଛି। ତିନି ଥର ସାତ ମୟୂରୀ, ସାତ ଭଉଣୀ, ପ୍ରଥମ, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବିଷ ବହିଛନ୍ତି, ଘଡ଼ାରେ ଜଳ ପରି। ଏପରି Kuṣumbhaka ମାତ୍ର, ମୁଁ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ କରିଛି; ତାପରେ ବିଷ ପ୍ରତିକୂଳ ଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି। Kuṣumbhaka କହିଲେ, ପାହାଡ଼ରୁ ଗୁଡ଼ି ଯାଉଥିବା: "ବିଛୁଆର ବିଷ ରସହୀନ; ତୁମ ବିଷ ମଧ୍ୟ ରସହୀନ, ବିଛୁଆ।" ଏବେ, ଅଗ୍ନି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚମକୁଛି, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଶୀଘ୍ର, ପଥର ଉପରେ ତଳ, ଜଙ୍ଗଳରେ, ଉଦ୍ଭିଦରେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ହୋତା, ପୋତା, ପୂଜାରୀ, ନେଷ୍ଟାର, ଅଗ୍ନିଧ୍, ନିର୍କ୍ଷକ, ପ୍ରଶାସ୍ତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଘରର ଗୃହପତି ଭୂମିକା ଅଛି। ଅଗ୍ନି ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଳଦ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଅନୁସ୍ଥାନକାରୀ ଏବଂ ଉଦାରମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଭାରୁଣ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ, ଅଂଶ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି। ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଭାବରେ ଉତ୍ତମ ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମଜାତ, ମିତ୍ରମାନେ ସହଯୋଗୀ। ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଅଛି; ଅଗ୍ନି ଅନେକ ଧନର ଅଧିକାରୀ।