ଏକ ଦିନ, ପୂର୍ବଜ ଋଷିମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି ଆଗ୍ରହ କଲେ। ସେମାନେ ଆରମ୍ଭ କଲେ ବିଭିନ୍ନ ଦେବୀମାନେ - ଭାରତୀ, ଇଳା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ - ଯେଉଁମାନେ ସେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେ କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧି ଦେବା ପାଇଁ। ଏହା ପରେ ଅରଣ୍ୟର ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କର ରସ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଜଳିକୁ ଅଗ୍ନି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱକାରୀ, ଗାୟତ୍ରୀ ଚନ୍ଦର ସହ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣରେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଚମକିଉଠେ। ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଋଷିମାନେ କହିଲେ: "ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପଥରେ ନେଇଯାଅ, ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ପଥ ଜାଣିଛ। ଦୁଷ୍ଟ କୁଟିଳ ପାପରୁ ଆମକୁ ଦୂରେ ରଖ। ତୁମକୁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ।" ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ, ସେମାନେ କହିଲେ: "ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୁଃଖରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର। ପୂଷଣ ଓ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଆମର ସନ୍ତାନ ଓ ଉତ୍ତରପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦୟାଳୁ ହେଉ।" ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତା, ଅଗ୍ନିହୀନ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ବିରୋଧୀ ଜନମାନେ, ଦୂରେ ହଟାଅ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଆମକୁ ଭୂମି ଦିଅ।" ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଅଗ୍ନି, ଅବିନାଶୀ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ। ତୁମର ପ୍ରିୟ ଆସନରେ ଚମକିଉଠ। ତୁମର ଉପାସକଙ୍କୁ ଭୟ ନ ଆସୁ। ଏବେ ଆମେ ତୁମର ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଜାଣିପାରିବା।" ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ଅଗ୍ନି, ଦୁଷ୍ଟ, ଶତ୍ରୁ, ଦ୍ୱେଷୀ, ଚୋର, ଠକ, ଅପବାଦକ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଦୂରେ ହଟାଅ।" ଅଗ୍ନି, ସତ୍ୟର ଉତ୍ପନ୍ନ, ଗାୟକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରୋକିଥାନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ପାଳକ। ଅଗ୍ନି, ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ଜାଣି, ମଣିଷ ପାଇଁ ପୁରାତନ ପଥ ଖୋଜିଥାନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ପ୍ରେରିତ ଋଷିମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଋଷିମାନେ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣଗୁଡିକୁ ମନର ପୁତ୍ର ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଛନ୍ତି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଏକ ହଜାର ଋଷି ସହ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ତମ ଜନମାନେ ଜାଣିପାରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହା ପରେ, ଋଷିମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଯିଏ ମୃଦୁ ଜିଭାର ଶୂର, ତାଙ୍କୁ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଦେଇ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଗୀତ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦେବତାମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ମଣିଷମାନେ ନୂତନ ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣନ୍ତି। ପୁରୋହିତମାନେ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦକୁ ଏକ ପ୍ରବାହରେ ଯୋଡନ୍ତି; ବୃହସ୍ପତି ସ୍ବିଫ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ମତରିଶ୍ୱାନ୍ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି, ଆଦର, ଉତ୍ସାହ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ତାଙ୍କର ହିମ୍ନ ସବିତୃଙ୍କର ହାତର ପରି ଉଠିଯାଏ। ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଭିନ୍ନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରବଳ। ତାଙ୍କର ହିମ୍ନ ଉପରେ ଓ ତଳେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠେ, ଏକ ରଥୀର ଗୀତ ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାର ଉଠାଏ; ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେର ପଦ୍ଚିହ୍ନ ପରି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଶକ୍ତି ମେଘକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଯେଉଁମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ ଭାବି ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ସମୃଦ୍ଧି ରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି; ବୃହସ୍ପତି ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି, ନମ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରନ୍ତି। ଦାନଶୀଳ ମାନେର ପଥ ଭଲ ଭାବରେ ଚାଲିଥାଏ, ଏକ ମିତ୍ରର ପଥ ପରି। ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଆର୍ଥିକ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ସ୍ତୁତି ଗୀତ ଗାଯାଏ, ଏହା ଭ୍ରମଣ କରେନାହିଁ, ଜଳର ପରି ସାଗରକୁ ଯାଏ; ବୃହସ୍ପତି ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ଜାଣି, ଭିତରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଗୃଧ୍ର ପରି ଜଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଏପରି ବୃହସ୍ପତି, ମହାନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୂର, ଦେବତା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଋଷିମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଆମକୁ ଶୂର ଶକ୍ତି ଓ ଗୋଧନ ଦିଅ, ଏହି ଉତ୍ତମ ଜନମାନେ ଜାଣିପାରିବାକୁ ଚାହିଲେ।" ଏହା ପରେ, ଋଷିମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। କହିଲେ, "ବକର ଚିତ୍କାର ପରି, ପୁନି ସତିନା-ବକର ଚିତ୍କାର; ଦୁଇ ଜଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି 'ପ୍ଲୁଶି'। ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଏଠି ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିନାହିଁ।" ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଆସୁଥିବା ଓ ଯାଉଥିବା ଉପରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି; ଉପରୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି, ଚେପି ଦେଇ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ବାଣ, ଭୁଲ ବାଣ, ଘାସ, ଅନ୍ତୁ, ମୁଞ୍ଜା ଘାସ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିନାହିଁ। ଗାଁ ଗୋଅଳାରେ ଗୋମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେ ଘୁଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚିହ୍ନ, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଏଠି ବସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିନାହିଁ। ଏମାନେ ଗୋପନ ଭାବରେ, ଚୋର ପରି ଅନ୍ଧାରେ ଆସିଛନ୍ତି; ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆକାଶ ତୁମର ପିତା, ପୃଥିବୀ ତୁମର ମାତା, ସୋମ ତୁମର ଭାଇ, ଅଦିତି ତୁମର ଭଉଣୀ; ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ହୋଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ଭଲ ଭାବରେ ଚଳିବା। ଯେଉଁମାନେ କାନ୍ଧ, ଅଙ୍ଗ, ସୁଇ ପରି, ପ୍ରକଙ୍କତାରେ ଅଛନ୍ତି, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦମିତ ହେଉ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଦୟ ହୁଅଛି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛି, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେର ନାଶକ; ସେ ସମସ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଓ ତନ୍ତ୍ରଜାତ ଦମିତ କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ଆଘାତକୁ ଦୂର କରେ; ଆଦିତ୍ୟ ଉପରୁ ଆସି, ଦେଖାଯାଉଛି, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେର ନାଶକ। ମୁଁ ମୋର ନିଶ୍ଚୟ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଓ ଦାନଶୀଳର ଘରେ ରଖିଛି; ସେ ନାଶ ହେଉନାହିଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ନାଶ ହେଉନାହିଁ; ଏହି ବନ୍ଧ ଭଙ୍ଗ ହେଉନାହିଁ; ତୁମର ଶକ୍ତି ମଧୁମୟ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ମଧୁମୟ। ଏହି ଛୋଟ ପକ୍ଷୀ, ମହିଳା, ତୁମ ସହ ପୋଇସନ ଖାଇଛି।