ଏହି ବେଳେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳ ଉଦୟ ହେଲା । ଦୃଢ଼ ରଥକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରାଯାଉ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ । ହେ ଦିବ୍ୟ ସାହାୟକ ଦେବତାମାନେ, ଚିନ୍ତାର ପ୍ରେରକ, ଧନର ଦାତା, ସ୍ୱର୍ଗର ପୁତ୍ର, ଶୁଭ୍ର ବ୍ରତ ଓ ଉତ୍ତମ କର୍ମର ଅନୁସରୀ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ମାରୁତମାନେ ପରି ଅଦ୍ଭୁତ, ପ୍ରବଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥି । ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁମର ରଥକୁ ନେଇ ତୁମେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ଉପାସକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସ । ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ଏଠାରେ କ’ଣ କରୁଛ? କ’ଣ ଖୋଜୁଛ? ଯିଏ ଆଜି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସମ୍ମାନ ଲଭିବେ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର, ଚିକିତ୍ସା କର, ଚିତ୍ତ ହାରାଇଥିବାକୁ ଜୀବନ ଦେଉ, ଋଷିଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦିଅ । ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଲୋଭୀ ନିଆଁକୁ ଦୂର କର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପ୍ରଭାବିତ କର, ଗାୟକଙ୍କ ବାଣୀକୁ ଦାନରେ ସମୃଦ୍ଧ କର, ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ । ତୁମେ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଚଳନଶୀଳ, ପଖିଳା ନୌକା ତିଆରି କଲ, ଯାହାରେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ମନ ଦ୍ୱାରା ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ବଡ଼ ଝରଣା ଉପରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲ । ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜଳରେ ପତିତ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଆଶ୍ରୟହୀନ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଚାରିଟି ନୌକା ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କଲା । ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଗଛକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାହା କ’ଣ? ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପତ୍ରପୁଲିର ଶାଖା ପରି ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉଠାଇ ନେଲେ । ହେ ନାସତ୍ୟ, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ସଦା ଆମ ସହିତ ରଉ, ଏହି ସୋମାସନରୁ ମୁଁ ଏହି ଜନତାକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଦେଖିପାରିବି । ତୁମେ ମନ ଠାରୁ ତୁଳନାରେ ଦ୍ରୁତ, ତିନି ଯୁଗଳ ଓ ତିନି ଚକ୍ର ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥକୁ ଯୁତ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିତ୍ୟକର୍ମୀଙ୍କ ଘରକୁ ତିନି ଗୁଣ ତିନି ଗତିରେ ପଖିର ପରି ଉଡ଼ି ଆସ । ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଭଲ ମିଶିଥିବା ରଥ ପୃଥିବୀର ନାଭିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଏ, ତୁମେ ଶକ୍ତିର ପଥ ଅନୁସରଣ କର, ସେତେବେଳେ ଏହି ଶୋଭାମୟ ଗୀତ ତୁମେ ଦେବୀମାନେ, ଉଷାମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ । ତୁମେ ତୁମର ଭଲ ଯୋଗାଯୁକ୍ତ ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଉ, ଯାହା ନିଜର ବ୍ରତ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଥାଏ । ଏହି ରଥ ଦ୍ୱାରା ନାସତ୍ୟମାନେ ପୁତ୍ର ଓ ନିଜ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଖୋଜ । କୌଣସି ନରି କିମ୍ବା ନରୀ ତୁମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିନପାରୁ, ତୁମେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଉନାହାଁ । ଏହି ଗୀତ ଓ ମଧୁର ଧନ ତୁମ ପାଇଁ ଉପହାର । ଗୋତମ ଓ ଅତ୍ରି ଯେଉଁଠି ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ଡାକିଥିଲେ, ସିଏ ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ପରି ସିଧା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନେଇଯାଏ । ମୁଁ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉଛି । ଆମେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛୁ; ଏହି ସ୍ତୁତି ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି; ଦେବମାନେ ଚାଲିଥିବା ପଥରେ ଆସ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଜନତା ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ରହୁ । ଆଜି ଓ ଭବିଷ୍ୟତରେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି, ଯେପରି ଉଷା ଆସିଲେ ଅଗ୍ନିକୁ ଉଦ୍ଦୀପିତ କରାଯାଏ । ହେ ନାସତ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଥିବ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ପୁତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତା । ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ ଏଠି ଆମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତୁ, ଲୋଭୀକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ମୋର ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣନ୍ତୁ । ସୌନ୍ଦର୍ୟ ପାଇଁ, ହେ ପୂଷଣ, ଜଣେ ଶିଳ୍ପୀପରି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ନାସତ୍ୟମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ରଥକୁ ବହନ କରନ୍ତୁ । ତୁମର ଯୋକ୍ ଭଲ ଭାବେ ଯୋଗାଯୁକ୍ତ, ବରୁଣଙ୍କ ବନ୍ଧନ ପରି । ତୁମର ମଧୁର କୃପା ଆମ ସହିତ ରହୁ, ଯୋଗ୍ୟ ଗାୟକଙ୍କୁ ତୁମେ ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କର । ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ, ଲୋକମାନେ ଶୂରବଳ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି । ଏହି ସ୍ତୁତି ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗୌରବରେ ରଚିତ; ପୁତ୍ର ଓ ନିଜ ପାଇଁ ଏହି ପଥରେ ଆସ; ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର । ଆମେ ଅନ୍ଧକାର ଅତିକ୍ରମ କରିଛୁ; ଏହି ସ୍ତୁତି ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି; ଦେବମାନେ ଚାଲିଥିବା ପଥରେ ଆସ, ଯେଉଁଠି ଜନମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ପ୍ରବଳ ରହନ୍ତି । ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ପୂର୍ବ, କେଉଁଟି ପରେ? ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କ’ଣ କହନ୍ତି? ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଁଜଣ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନେଇ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଦିନ ଓ ରାତି ଚକ୍ର ପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ । ଦୁଇଁଜଣ ସାଙ୍ଗସାଥି ଚଲନ୍ତି; ଏକ ଚାଲିଥିବା ଅନ୍ୟ ଅଚଳକୁ ଗର୍ଭ ସହିତ ବହନ କରେ । ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଖଡ଼ରେ ପୁଅ ପରି, ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ହେବେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ମୁଁ ଆଦିତିଙ୍କ ଦୁଃଖରହିତ, ଆଲୋକମୟ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ଦାନ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି । ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆମକୁ ତାହା ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତାପସ୍ୱୀ ହୁଅନ୍ତି, ଆମେ ଦେବପୁତ୍ର ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଯାଅ । ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁଇଁଜଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ଦୁଇ ଯୁବତୀ, ବନ୍ଧୁ ଓ ପତ୍ନୀ ପରି, ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଖଡ଼ରେ ମିଶନ୍ତି । ପୃଥିବୀର ନାଭି ଶୁଘ୍ରାଣ କରି, ସେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ବିସ୍ତୃତ, ମହାନ, ନ୍ୟାୟରକ୍ଷକ ଦେବମାତାମାନେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ସେମାନେ ଅମୃତ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶୋଭାମୟ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌସ୍, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଦୂରଗାମୀ, ମୁଁ ସମ୍ମାନରେ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଡାକୁଛି । ସେମାନେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉନ୍ତୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ଯଦି ଦେବମାନେ, ଆମେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିଥିଲେ, ବନ୍ଧୁ, ସାଥୀ ଅଥବା ନାୟକଙ୍କ ପ୍ରତି, ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଖ୍ଷମା ପାଇଁ ହେଉ; ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌସ୍ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋତେ ମିଳୁ, ଦୁଇ ଶକ୍ତି ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁ; ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ନିକଟରେ ରୁହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦାନଶୀଳ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ । ମୁଁ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଏହି ସତ୍ୟ ଘୋଷଣା କରିଛି । ପିତା ଓ ମାତା ଆମକୁ ଅପରାଧ ଓ ଅମଙ୍ଗଳରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।