ମାରୁତମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେମାନେ ସାଧାରଣ ମାର୍ଗରେ ଚାଲୁଥିବା ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ କେବେ ଅସ୍ଥିର କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ବୟସ୍କଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସେ ରଥକୁ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ଚଳାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହାକୁ ନେଇଯାଏ। ଯୁବକମାନେ ଏକ ଯୁବତୀକୁ, ଯିଏ ସୁନ୍ଦର ଓ ଚମକୁଛି, ସଭାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଗୀତ ଗାଯାଯିବା ସମୟ, ସୋମ ଚାପିବାମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଘୋଷଣା କରେ, ଯାହା ମାରୁତମାନଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ମହିମା; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ମହାନ ଓ ଧନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାନ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଅପବାଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯମ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ମାରୁତମାନେ ଦାନଶୀଳ ଥିବାରୁ ଏହି ଦୃଢ଼ ଜିନିଷମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରୁ କେବେ ଆମ ପାଇଁ ଶେଷ ନୁହଁନ୍ତି; ତୁମ ଶକ୍ତି ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ସୀମାକୁ ଛୁଏ। ବଳବାନ୍ ଓ ଚମକୁଥିବା, ତୁମେ ତରଙ୍ଗ ପରି ଗର୍ଜନ କର, ଶକ୍ତିରେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖ। ଆଜି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଆସନ୍ତାକାଲି ଆମେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ କଥା କହିବା; ଗତ ଦିନରେ ଓ ଆଗାମୀ ଦିନରେ, ରିଭୁସ୍ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଆମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ। ଏହି ସ୍ତୁତି, ମାରୁତମାନେ, କବି ମନ୍ଦାର୍ୟଙ୍କର ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଗୀତ; ଏହା ଆମର ବଂଶଜମାନେ ପାଉନ୍ତୁ, ଆମେ ଏହି ଜନତାକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା। ଯଜ୍ଞ ପରେ ଯଜ୍ଞ, ଏକତା ମନସ୍କେ ଦେବମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି; ଆମେ ଦୃଢ଼ ସ୍ତୁତି ସହିତ ନିକଟରୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଛୋଆପିଲା ପରି ନଦୀମାନେ ପୋଷଣ ଓ ଆଲୋକ ଉତ୍ପାଦନ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜଳ ଉପରେ ଚଳନ୍ତି, ଏହି ଗାଈମାନେ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅବିରତ। ଛାପିଥିବା ସୋମ ପରି, ତୃପ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବମାନେ ହୃଦୟରେ ପାନ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ମନୋହର ଲତା ପରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥିରେ ରହିଥାଏ। ଆକାଶରୁ ନିଜେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଅମରମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଛନ୍ତି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରେରିତ; ଧୂଳିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମାରୁତମାନେ ଚମକୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୃଢ଼ ଜିନିଷମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ କରନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ନିଜର ଅନ୍ତର୍ଗତ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକାଏ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଉତ୍କଳନ କରେ, ଜିହ୍ବାର ପ୍ରହାର ପରି? ଶୋଷଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ଶିଶୁ ପରି ବହୁ ମାର୍ଗରେ ଚଳି, ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ଯାଏ। ଏହି ବିଶାଳ ରାଜ୍ୟର ସୀମା କେଉଁଠି, ମାରୁତମାନେ କେଉଁ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆସିଛନ୍ତି? ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସଂଗୃହୀତ ଜିନିଷମାନେ ଓଲଟାଉଛ, ଚାଳିଯାଉଛ, ତୁମେ ବଳରେ ବିଶାଳ ସାଗର ଉପରେ ଉଡ଼ିଯାଉଛ। ତୁମର ସୁରକ୍ଷା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଉତ୍ତମ, ପକ୍ୱ ଓ ପୋଷଣ ଇଚ୍ଛାରେ ଭରିଥିବା, ମାରୁତମାନେ; ତୁମ ଦାନ ମଙ୍ଗଳମୟ, ରାଜା ପରି ବିଶାଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚଞ୍ଚଳ। ନଦୀମାନେ ବାୟୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଗଞ୍ଜନ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଅଧିକ ଭାଷାରେ କଥା କହନ୍ତି; ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଚମକେ, ମାରୁତମାନେ ଘୃତ ଛିଟିଇଲେ। ପ୍ରିଶ୍ନି ମହା ସଂଗ୍ରାମ ପାଇଁ ମାରୁତମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଚମକୁଥିବା, ଜଳ ଉତ୍ପାଦନ କରିଛନ୍ତି, ପୋଷଣ ଖୋଜି, ଚାରିପାଖରେ ନିବେଦନ ଅବଲୋକନ କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୁତି, ମାରୁତମାନେ, କବି ମନ୍ଦାର୍ୟଙ୍କର; ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଜନତା ଆମର ହେଉ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମହାନ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ଜାଣି, ଆମକୁ କୃପା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଯୁକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ଚଳାଇଦେଇଛନ୍ତି; ମାରୁତମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଅମର, ମର୍ତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭରିତ ଫଳ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି। ତୁମର ସୁରକ୍ଷା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାରେ ଆମପାଖରେ; ମାରୁତମାନେ ଶତ୍ରୁକୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୂର କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି; ଜଳ ଦ୍ୱୀପକୁ ବହିନେଇଥିବା ପରି ସେମାନେ ତୁମର ପଥକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମକୁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଦିଅ, ଦାନଶୀଳ ବାୟୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିବା ପରି, ସେମାନେ ମଧୁ ଧାରା ପରି ଧନ ଦେଉନ୍ତୁ। ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନର ଧାରକ, ଧର୍ମପଥର ନେତା; ମାରୁତମାନେ ପୁରୁଣା ଦେବତାମାନେ ପରି ସଦା ପଥ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ କୃପା କରନ୍ତୁ। ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କଠାରେ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୃଥିବୀ ଆସନରେ ମହାନତା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କର; ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ ଭିତିରେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ବୀର କାର୍ଯ୍ୟର ସଙ୍ଗମରେ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନଙ୍କର ତୀବ୍ର ଓ ଅଶ୍ରାନ୍ତ ଡାକକୁ ଶୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର; ଉତ୍ତର ନିକଟକୁ ଆସୁ; ସେମାନେ ଶକ୍ତିରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଥିବା ମର୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପତିତ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବଳଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଧନ ଦିଅ। ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା; ଆମେ ଏହି ଜନତାକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ବିଜୟୀ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା। ବର୍ତ୍ତମାନ କିଛି ନାହିଁ, ଆସନ୍ତାକାଲି କିଛି ନାହିଁ; କିଏ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଜାଣେ? ଅନ୍ୟର ମନସ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ; ଯାହା ଶିଖାଯାଏ, ତାହା ମଧ୍ୟ ହରାଇଯାଏ। ଇନ୍ଦ୍ର, କାହିଁକି ଆମକୁ ହାନି କରିବାକୁ ଚାହାଁଛ? ମାରୁତମାନେ ତୁମର ଭାଇ। ସେମାନେ ସହିତ ଭଲ କାମ କର; ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଆଘାତ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।