ମରୁତମାନେଙ୍କର ରଥରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭଶକ୍ତି ବିଦ୍ୟମାନ, ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଅନ୍ୟଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉତ୍ସାହିତ। ସେମାନଙ୍କ ହାତେ, ମାର୍ଗରେ ଓ ମୋଟା ଆଂଶରେ ଅନେକ ଭୂଷଣ ରହିଛି। ରଥର ଧୁରା ଓ ଚକା ଏକାସাথে ଘୁରୁଛି, ଯାହା ଦୂରଦୂରନ୍ତ ପରିସରକୁ ବ୍ୟାପିଯାଏ। ମରୁତମାନେଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତରେ ଅନେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ଛାତିରେ ସୁନାର ଭୂଷଣ ଚମକୁଛି। ହାତ, ଧୁରା ଓ ଶରୀରରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ଅଛି, ପକ୍ଷୀର ପରି ଚମତ୍କାର ଭୂଷଣ ବିନ୍ୟାସିତ। ସେମାନେ ବଡ଼ ମହାନ୍ତା ଓ ବ୍ୟାପକ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ଅପୂର୍ବ। ସେମାନେ ମଧୁର କଥା, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇ ସ୍ତୋତ୍ର ଗାନ କରନ୍ତି। ମରୁତମାନେ, ଏହି ହେଉଛି ତୁମ ମହାନ୍ତା, ତୁମ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ଦାନ, ତୁମ ନିଷ୍ଠା ଏ ଅଦିତିଙ୍କ ପରି। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯିଏ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୟା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ଏହି ହେଉଛି ପୁରାତନ ସମୟରୁ ତୁମ ସମ୍ପ୍ରତି, ମରୁତମାନେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅମର ତୁମେ ମାନବଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦିଅ। ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ତୁମେ ମାନୁଙ୍କୁ ତୁମ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅସ୍ତ୍ର ସହ ପରିଚୟ କରାଇଥିଲ। ଯେଉଁ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ତୁମର ସୁରକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅନେକ ଲାଭ ପାଇଛୁ। ଲୋକମାନେ ବିକାଶ ପାଇଲେ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆମ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏହି ସ୍ତୁତି ମରୁତମାନେ, ପୂଜ୍ୟ କବି ମନ୍ଦାର୍ୟଙ୍କର ଗୀତ; ଏହା ଆମ ଦେହ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଆମେ ଏହି ଜନତାକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ହଜାର ହଜାର ସାହାଯ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଅଛି; ହଜାର ଧନ, ହଜାର ଆନନ୍ଦ ଓ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ସହ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଦୂର ଶୀର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରଢ଼, ଚମକୁଥିବା ରଥ ଅଛି, ସୁନାର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ପରି। ଏହି ଶକ୍ତିମାନ୍ ବାଣୀ ଏକତ୍ର ହୋଇ ସଭାରେ ଚୁପ୍ଚାପ୍ ଚାଲିଯାଏ, ଯେପରି ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ନାରୀ ଚାଲିଥାଏ। ଚମକୁଥିବା, ଶୀଘ୍ର ଏହି ମରୁତମାନେ ଏକ ସାଧାରଣ ପଥରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ଦେବମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଅପସାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ବୟସ୍କଙ୍କୁ ସେମାନେ ମିତ୍ରତାରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ସୂର୍ୟ ସହ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେ ଦୁଇଁ ଜଗତକୁ ଶକ୍ତିରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି; ସୂର୍ୟପରି ରଥକୁ ଚାଳନା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ରଥକୁ ନେଇଯାଏ। ଯୁବକମାନେ ଯୁବତୀକୁ ସଭାରେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଗୀତ ଗାଯାଏ, ସୋମ ଚାପିବା ମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ମହାନ୍ତା କୁ ଘୋଷଣା କରେଁ, ଯାହା ମରୁତମାନଙ୍କର ବିଶିଷ୍ଟ ମହିମା। ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଦୃଢ଼ ଜନ୍ମା, ଶୁଭ ମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସାର୍ଥକ ହୁଅନ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ନିନ୍ଦାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯମ ଅନଯୋଗ୍ୟକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଦୃଢ଼ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହୁଏ, କାରଣ ମରୁତମାନେ ଦାନରେ ବଢ଼ିଆ। ମରୁତମାନେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଆମ ପାଇଁ ଶେଷ ନୁହଁନ୍ତି; ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶକ୍ତି ଚରମ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ତରଙ୍ଗପରି ଗର୍ଜନ କର, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ନଅ। ଆଜି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଆସନ୍ତାକାଲି ଆମେ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାରେ କଥା କହିବା; ଗତଦିନରେ ଓ ଆଗାମୀଦିନରେ ରିଭୁମାନେ ଆମ ସହ ଚାଲନ୍ତୁ। ଏହି ସ୍ତୁତି, ମରୁତମାନେ, ପୂଜ୍ୟ କବି ମନ୍ଦାର୍ୟଙ୍କର ଗୀତ; ଏହା ଆମ ବଂଶଜମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ଆମେ ଏହି ଜନତାକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା। ଯଜ୍ଞ ପରେ ଯଜ୍ଞ, ଏକତ୍ର ମନେ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନକୁ ବ୍ୟାପିତ କରିଛ; ନିକଟରୁ ଉତ୍ତମ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ତୁତି ସହ ମହାନ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ। ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବଛଡ଼ା ପରି ନଦୀମାନେ ପୋଷଣ ଓ ଆଲୋକ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଗାଈଁ ପରି ଜଳରେ ଚଲନ୍ତି, କେବେ ଅବସାନ ହୁଏନାହିଁ। ଚାପିଥିବା ସୋମ ପରି ତୃପ୍ତ, ଦେବମାନେ ହୃଦୟରେ ପାନ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଲତା ପରି ଆନନ୍ଦ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ କାମ ଏକାସাথে ରହିଛି। ସ୍ଵୟଂ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଅମରମାନେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସନ୍ତି, ଧୂଳିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମରୁତମାନେ ଚମକୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୃଢ଼ ଜିନିଷକୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ପାନ୍ତି। ମରୁତମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶ କରେ, ଝାଲ ଝାଲ ଚମକିଉଠିବା ପରି, ଅନେକ ପଥରେ ଚାଲି, ଖାଦ୍ୟ ଦେଖି ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ଯାଏ। କେଉଁଠି ଏହି ବିଶାଳ ରାଜ୍ୟର ସୀମା, କେଉଁଠି ମରୁତମାନେ ଆସିଥିବା ଆଶ୍ରୟ? ଏକାଠି ଜମା କରିଥିବା ଜିନିଷ ନଡ଼ିଲେ, ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଉଡ଼ିଯାଅ। ତୁମର ସୁରକ୍ଷା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଭୟଙ୍କର ଓ ପକ୍ୱ, ପୋଷଣ ଇଚ୍ଛାରେ ମରୁତମାନେ; ତୁମର ଦାନ ଶୁଭ, ବ୍ୟାପକ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକ ଦାନକର୍ତ୍ତା ପରି ଉଦାର। ବାତାସରେ ନଦୀ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ମରୁତମାନେ ଘିଅ ଛିଟିଇଲେ, ମିଜାଝର ଚମକ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ପୃଷ୍ଣି ମହା ସଂଗ୍ରାମ ପାଇଁ ମରୁତମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି; ସେମାନେ ଚମକୁଥିବା ଜଳ ଉତ୍ପାଦନ କରିଛନ୍ତି, ପୋଷଣ ଖୋଜି, ଚାରିପଟେ ଅର୍ପଣ ଦେଖିଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୁତି, ମରୁତମାନେ, ପୂଜ୍ୟ କବି ମନ୍ଦାର୍ୟଙ୍କର ଗୀତ; ଏହା ଆମ ବଂଶଜମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ଆମେ ଏହି ଜନତାକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମହାନ, ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ରକ୍ଷକ। ଜ୍ଞାନୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମରୁତମାନଙ୍କୁ ଜାଣି, ଆମକୁ କୃପା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ।