ଏହି କଥାରେ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରନ୍ତି—ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପ ଦିଆଯାଇଛି। କେହି ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର, କେହି ମିତ୍ର, କେହି ବରୁଣ, କେହି ଅଗ୍ନି ବୋଲି ଡାକନ୍ତି; ସେଇ ଦିବ୍ୟ, ଚମତ୍କାର ଡାଣା ଥିବା ଗରୁତ୍ମାନ ମଧ୍ୟ ସେଇ। ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହି ଏକକୁ ବିଭିନ୍ନ ନାମରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି—ଅଗ୍ନି, ଯମ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ବୋଲି। ଏଠି ଦେଖାଯାଏ, କେତେକ କଳା, କେତେକ ପିଙ୍ଗଳ, ଚମକୁଥିବା ଡାଣା ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଜଳରେ ପରିଧାନ କରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଏକ ବୃତ୍ତକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରି ତଥ୍ୟର ଆସନକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ; ତାପରେ ପୃଥିବୀ ଘୃତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚକ୍ର ଅଛି—ଦ୍ୱାଦଶ ଅର, ଗୋଟିଏ ଚକ୍ର, ତିନି ନାଭି। ଏଉଁପରେ ତିନି ଶତ ଷାଠି ଖୁଟି ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଚଳିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଚଳେନି। କିଏ ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିପାରିବ? ଏଉଁ ମହାନ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଅତି ଆବଶ୍ୟକ। ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ସ୍ନେହମୟ ଅଂଶ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଜିନିଷ ପୁଷ୍ଟି ପାଏ, ଯେଉଁ ଧନର ଧାରଣା କରେ, ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ—ସେଇ ଅଂଶ ସରସ୍ୱତୀ ଆମ ପାଇଁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଆମ ସମ୍ବୃଦ୍ଧିର ଉତ୍ସ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଦେବତାମାନେ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ସ୍ୱୟଂ ବଳିଦାନ କରିଥିଲେ, ଏହା ଥିଲା ପ୍ରଥମ ନିୟମ। ସେମାନେ ସେହି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରାତନ ସାଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ବସିଥିଲେ। ଏଠି ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ଜଳ ଏକେଇ ଅଟୁଟ—ଦିନ ଚଳାଣାରେ ଉଠିଉଠି ଓ ପଡ଼ିପଡ଼ି ଯାଏ; ବର୍ଷା ମେଘେ ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ପନ୍ଦିତ କରେ, ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୌତାଲୋକ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ। ମୁଁ ଦିବ୍ୟ, ଚମତ୍କାର ଡାଣା ଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଜଳର ଗର୍ଭ ଭାବରେ ଥିବା, ବର୍ଷା ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ—ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ କେଉଁ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, କେଉଁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ, କେଉଁ ସାଧାରଣ ସୂତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କେଉଁ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଧନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହୁଏ? ଏହି ଯୁବମାନେ କାହାର ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି? କିଏ ବଳିଦାନ ସମୟରେ ମାରୁତମାନେଂକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛି? ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟାକାଶ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ୟେନପରି ଦୌଡ଼ନ୍ତି, କେଉଁ ମହାନ ମନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛୁ? ହେଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କେଉଁଠାରୁ ଏକାକି ଆସିଛ? ଏହା କାହିଁକି ଏପରି ହେଲା? ତୁମେ ତୁମର ଚମତ୍କାର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କର; ଆମକୁ କୁହ, ହେ ରଥି, କ’ଣ ଆମ ପାଇଁ ଅଛି? ମୋର ସ୍ତୁତି, ଚିନ୍ତା ଭଲଭାବେ ପିଷିତ; ଶକ୍ତି ଉତ୍ସାହିତ, ପାଷାଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେମାନେ ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ସ୍ତୁତିକୁ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି; ଏହି ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ବୋଝିଛି—ସେମାନେ ତୁମକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସହିତ, ଆମେ ଆମର ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେହକୁ ଶୋଭିତ କରୁଛୁ। ଏହି ମହାନମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସମ୍ମିଳିତ କରୁଛୁ, କାରଣ ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱଭାବରେ ଆମର ନିଜ ହୋଇଯାଇଛ। ମାରୁତମାନେ, ସେ ଦିନ ମୋତେ ଏକାକି ସର୍ପ ହନନରେ ରଖିଥିଲେ; ତୁମର ଶକ୍ତି କେଉଁଠି ଥିଲା? ମୁଁ ଦୃଢ଼, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଭିଦ୍ଧ ନହୋଇଥିଲି। ତୁମର ଯୁକ୍ତ ଶକ୍ତି, ସଂଯୁକ୍ତ ବଳ ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ କାମ କରିଛ; ନିଶ୍ଚୟ, ମାରୁତମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିୟମରେ ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଅଛୁ, ତେବେ ଆମେ ବୁଦ୍ଧିରେ ବହୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବା। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲ; ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲ; ମୁଁ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ମନୁ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପଥକୁ ସହଜ କରିଦେଲି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦେଲି। ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ଅପୂର୍ବ; ତୁମେ ପରି ଅନ୍ୟ କେହି ଦେବତା ନାହାନ୍ତି। ଜନ୍ମ ହେଉ କି ପୁନଃଜନ୍ମ, କିଛି ହରାଯାଏ ନାହିଁ; ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ତାହା କର। ମୁଁ ଏକାକି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ମନରେ ଯାହା ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି କାମ କରିପାରେ, ଯଦି ଚାହିଁ। କାରଣ ମୁଁ ଦୃଢ଼, ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ କ’ଣ ଚାହଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ କରିପାରେ। ଏଠି ମୋର ସ୍ତୁତି ମାରୁତମାନେଂକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ୍ୟ ସ୍ତୁତି ଗାଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନଶୀଳ, ମୋ ପାଇଁ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଦେହ ଓ ଆତ୍ମା ସହିତ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଏଠି ମୋ ପୂର୍ବରେ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଖ୍ୟାତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ମାରୁତମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ; ଏବେ ତୁମେ ମୋତେ ଆବୃତ କର, ସୁରକ୍ଷିତ କର। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ କିଏ ଏଠି ମୋର ସହାୟ ହେବେ? ବନ୍ଧୁମାନେ, ବନ୍ଧୁ ପ୍ରତି ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଆସ; ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ଚିନ୍ତାମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରୁହ। ଯେତେବେଳେ କବି ଦିନ ପାଇଁ ଉଦ୍ବୋଧନ କରିଥାଏ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ। ଏବେ, ମାରୁତମାନେ, ପ୍ରେରଣା ପ୍ରାପ୍ତ ଜଣେ ଆସନ୍ତୁ; ଗାୟକ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ। ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ପ୍ରଶଂସା, ମାରୁତମାନେ, ଏହି କବିଙ୍କର ଗୀତ, ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତି। ଏହି ଗୀତ ତାଙ୍କର ପାଇଁ ଯାଉ, ଆମେ ଏହି ଜନମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବାକୁ ଜାଣିବା। ଏବେ ଆମେ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ମହତ୍ତ୍ୱ, ଉତ୍ସାହିତ ଜନ୍ମ, ବୃଷଭ ଜନ୍ମ, ଚିହ୍ନ ପାଇଁ। ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱାଳାମୟ, ମାରୁତମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀରପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସ୍ବାଦୁତା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସଭାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ରୁଦ୍ରମାନେ ଭକ୍ତପ୍ରତି କ୍ଷତି କରନ୍ତିନାହିଁ; ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ବଳିଦାନକାରୀଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତିନାହିଁ।