ଏକ ଦିନ, ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ଯଜ୍ଞ କରାଯାଇଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଆଗ୍ନି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସଂଯୋଗ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଗାଁ ଦେଇଥିଲେ, ଆର୍ୟମାନ ତାହାକୁ ତାଲି ଦ୍ୱାରା ଦୁହିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଏହି ଜ୍ଞାନ ଆମ ସହିତ ଅଛି। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଆଗ୍ନିଙ୍କର ପୁରୁଣା କୌଶଳ ଓ ବୀରତା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ, ତାଙ୍କର କୃଧା ଆମ ଉପରେ ପଡ଼ିନାହୁ, ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଲା। ମାରୁତମାନେ, ଯେଉଁ ନୂତନ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବେ, ତାହା ଆମ ପାଖରେ ଆସୁ। ମୋ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଦଧ୍ୟଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗିରସ ଥିଲେ; ପ୍ରିୟମେଧ, କଣ୍ବ, ଅତ୍ରି, ମନୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ, ଆମର ଆତ୍ମୀୟ। ତାଙ୍କର ଦ୶ାରା ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲି। ପୁରୋହିତ ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତୁ, ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ ଲାଭ ହେଉ। ବୃହସ୍ପତି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ବେନା ବହୁ ବଳଦେଖି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି। ଆମେ ପାହାଡ଼ରୁ ଦୂର ଚିହ୍ନ, ଗୀତ ଧରିଛୁ। ବୁଧ୍ଧିମାନ ଅନେକ ନିବାସ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏଗାରୋଟି, ପୃଥିବୀରେ ଏଗାରୋଟି, ଜଳରେ ଏଗାରୋଟି ଦେବତା, ବଳଶାଳୀ, ଏହି ବଳି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ବେଦୀ, ପ୍ରିୟତମ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଜନ୍ୟ, ଆସନ ଆଣନ୍ତୁ, ଭିତିପାଇଁ ଯେପରି ଆଣାଯାଏ। ଶୁଭ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ମନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରନ୍ତୁ, ପ୍ରକାଶର ରଥ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଦ୍ୱିଜ, ତିନି ଭାଗରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ବର୍ଷରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ପୁନଃ ଖାଯାଏ। ଅନ୍ୟ ଜିହ୍ୱାରେ ବଳଦକୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ; ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଅର୍ପଣ ପବିତ୍ର ହୁଏ। କଳା ଓ ଧଳା, ଦୁଇ ମାତା ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ। ଦୁଇ ମାତା ଶିଶୁକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ଆଗ୍ନିର ଜିହ୍ୱା ସାମ୍ନାକୁ, ଚମକୁଥିବା, ଝରିଥିବା, ଦାୟୀ, ଏହି ଏକାଠି ହୋଇ ପିତାଙ୍କର ପୋଷଣ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି। ମନୁ ଓ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ, ଶ୍ରୀଘ୍ର ଓ କଳା-ଧଳା ଶକ୍ତି ଚଳାଯାଏ। ବିନା ବିଶ୍ରାମ, ବେଗୀ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା ଶକ୍ତି ଯୋଜି ଦିଆଯାଏ। ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବୃଦ୍ଧି ଚାହିଁ ଚଳିଯାଉଛ, କଳା ମେଘ ରୂପ ନିର୍ମାଣ କରିଛ। ଏହା ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇଁ, ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ, ଶ୍ୱାସ ନିଅ, ଗର୍ଜନ କର, ଗଞ୍ଜନ କର। ପିତଳା ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଅଗ୍ନି ନମନ କରେ; ବଳଦ ପରି ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଏ, ଗର୍ଜନ କରେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଚମକୁଥିବା, ଶଙ୍ଖ ପରି ତୀବ୍ର ହୋଇ ଦୂର୍ବାହ୍ୟ ହୁଏ। ସୁସଂଖଳିତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି କରେ, ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଶୟାନ ଜାଣିଥିବା ପରି ଜାଣେ; ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ମାତା ପାଇଁ ନୂତନ ଆକାର ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି। ଚଳାକ ଶକ୍ତିମାନ, ଚମକୁଥିବା କେଶ, ଚିତ୍କାର କରି, ଉପରେ ଉଭା ହୋଇ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଫେରନ୍ତି; ପୁରୁଣା ବୟସ ଛାଡ଼ି ନୂତନ ଜୀବନ ଦେଇ ଚଳିଯାନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଶୋଭିତ, ଦିନ ପରି ଦିନ ମାତା ପାଖରେ ଘୂମୁଛନ୍ତି; ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୟସ ଉପରେ ଯାନ୍ତି; ଯୁବାବସ୍ଥା ଧରି ହଂସ ପରି ଚଳିଥିବା, ଅଜିର ପାଥ ପାଖରେ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ। ଅଗ୍ନି, ଦାନଶୀଳ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ପାଇଁ ଚମକୁ; ଗୃହପତି, ବଳଦ ପରି ଶ୍ୱାସ ନିଅ; ଯେଉଁ ଗୃହରେ ଶିଶୁ ହୁଏ, ତାହା ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଏ, ଯୁଦ୍ଧରେ କବଚ ପରି ରକ୍ଷା ପାଉ। ଅଗ୍ନି, ଏହି ଶୁଭ ବଳି ତୁମ ପାଇଁ ଅପ୍ରିୟ ବଳିଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେଉ; ତୁମ ମନରେ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେଉ; ତୁମ ଶୁଭ୍ର ଦୀପ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଲାଭ ହେଉ। ଅଗ୍ନି, ରଥ, ନୌକା ଓ ଘର ପାଇଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅ; ଆମ ନାୟକ, ଦାନଶୀଳ, ଏବଂ ପାର ହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ଆମ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ଦିବ୍ୟ ଗୀତ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ନଦୀମାନେ ଆସନ୍ତୁ; ଗାଁ ଓ ଯବ ଲାଭ ପାଇଁ, ଲାଲ ଶକ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚୟନ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୀପ୍ତି ଆକାର ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି; ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଚିନ୍ତା ଆସି ସଫଳ କରେ, ତାଳମାନେ ଚମକୁଥିବା ଧାରା ଦେଇଥିବା। ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି ପିତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୟାନ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଏହି ସପ୍ତ ମାତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ; ଏହି ବଳଦର ଦୁହିବା ପାଇଁ ଜନାନୀମାନେ ତୃତୀୟ ଦଶଗୁଣ ବୁଧ୍ଧିମାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି। ଉତ୍ସରୁ, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ରମାନେ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମହିଷ ଆକାର ରୁପରୁ ଆସନ୍ତି; ମଦପାନ କରିବାକୁ ଆକାଶ ଅନୁସରି, ମାତରିଶ୍ୱାନ ଗୁପ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି। ପିତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠରୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଶାଖା, ରସପାନ କରିବା ଉପରେ ଉଗ୍ରେ; ଦୁଇ ଜନ୍ମରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନି ଆକାଶରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ମାତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଅକ୍ଷତ ରହି, ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ; ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଅବିରତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ନୂତନ ନିମ୍ନ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା। ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ମାନେ ଉତ୍ତମ ଆହ୍ୱାନକାରୀ ଚୟନ କରନ୍ତି, ଭାଗ ପରି ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଁ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ଚଳନ କରନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବହୁ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ମର୍ତ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା। ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ ଆଗ୍ନି, ଅଶ୍ୱ ପରି, ଅଜର, ଅଭିନ୍ନ; ତାଙ୍କର ପଥ ତଳରେ ଅନ୍ଧକାର, କଳା ଜିହ୍ୱା, ପବିତ୍ର ଜନ୍ମ, ଦେବତାମାନେ ଦିଗ୍ଘଟନ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ରଥ ପରି ରଙ୍ଗିନ ଅଙ୍ଗ ନେଇ ଆକାଶକୁ ଯାଏ; ସେଠାରୁ କଳା ଶକ୍ତି ଦକ୍ଷିଣରେ, ପୁତ୍ରମାନେ ନାୟକର ବେଗ ଚାହିଁ ଶକ୍ତି ଅଭିଲାଷ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ, ଭାଗ, ଆର୍ୟମାନ, ମିତ୍ର, ଭାରୁଣ ଏହି ଦେବତାମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବାବେଳେ, ଚକ୍ର ଅକ୍ଷ ଅତିକ୍ରମ କରେନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ସବୁଠୁ କମ୍ବୟସ, ତୁମେ ପିଡ଼ି ଓ ସ୍ତୁତିକାରୀଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଧନ ଦେଉ; ତୁମେ ସଦା ନୂତନ, ଯୁବା ଶକ୍ତିରେ, ଆମେ ଭାଗ ପରି ବଡ଼ ଧନ ଚାହୁଁ। ତୁମେ ଆମେକୁ ଶୋଭିତ, ଗୃହପତି, ଭାଗ ପରି ଧନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୃଢ଼ତା ଦେଉ; ରଶ୍ମି ପରି ଦୁଇ ପିଢ଼ିକୁ ନେତୃତ୍ୱ କର; ଦେବସ୍ତୁତି ଓ ସତ୍ୟ ଆଣ।