ଏକ ଦିନ ଭୋର ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଝିଅ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଭାସ୍ୱର ହୋଇ, ଶୁଭ ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଛନ୍ତି। ସେ ନିଜ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ କେବେ ବି ନିଜ ଦିଗ ଭୁଲନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ, ଏକ ପବିତ୍ର ନାରୀଙ୍କ ଛାତି ଭଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ରୂପ ଉନ୍ମୋଚନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏକ କୁଶଳ ଗୃହିଣୀ ଭଳି ଆପଣା ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖାନ୍ତି। ସେ ପୁନଃପୁନଃ ଆସନ୍ତି, ଶୟନାଶୀମାନଙ୍କୁ ଜାଗାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ଅଟୁଟ ଫେରିଆସୁଥିବା ମାନ୍ୟା ଅପରାଜିତା। ଏହି ଦିବ୍ୟାଲୋକର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧରେ, ଗାୟମାନଙ୍କ ମାଆ ଚିହ୍ନ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ଦୁଇ ଅଭିଭାବକଙ୍କ ଝୋଲା ଭରି ଦେଉଛନ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରସାର କରନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଦୟାମୟୀ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି; ସେ କେବେ ନ ଜନ୍ମନେଉଥିବା କିମ୍ବା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ନିର୍ମଳ ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଶିଶୁ କିମ୍ବା ବଡ଼ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଏକ ମେଘ ଭଳି ପୁରୁଷଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆସନ୍ତି, ଧନ ଅନ୍ୱେଷୀ ପାଇଁ ଭଲ ଖୋଦିତ ନାଳା ଭଳି; ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୃହିଣୀ ଭଳି ଶୋଭିତ ଓ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହୋଇ, ଉଷା ଜଣେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଗୋଧୂଳି ଝୁଣ୍ଡ ଭଳି ଜଳ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ବଡ଼ ଭଉଣୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଥିବା ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଭଳି, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଅସୁଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ନାରୀମାନେ ଏକସାଥି ହେବା ଭଳି ଶୋଭିତ। ଏହି ଉଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପୁରୁଣା ଭଉଣୀ ପରେ ନୂତନ ଭଉଣୀ ଆସନ୍ତି; ଏହି ସବୁ ନୂତନ ଉଷାମାନେ, ପୁରୁଣାମାନଙ୍କ ଭଳି, ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଶୁଭ ଦିନ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ। ଉଷା, ତୁମ ଦୟାରେ ଆମକୁ ଜାଗାଇ ଦିଅ, ଅଜାଗୃତମାନେ ଜାଗିଉନ୍ତୁ; ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ନେଇ ଉଦୟ ହେଉ, ସତ୍ୟ ବାଣୀକୁ ଫଳ ଦିଅ। ଏହି ଯୁବତୀ, ଅଶ୍ୱଦାନ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ, ରକ୍ତ ଗାୟମାନେ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଯୋଗାଉଛନ୍ତି; ଏଉଁଠି ଉଦୟ ହେବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ପତାକା ଖୋଲିଯାଏ, ଏବଂ ଘରକୁ ଘରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥିତି ନେଇଛନ୍ତି। ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜ ଘଉଁଠୁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ନିଜ ପିତୃମାନେ ସହ ସକାଳ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଦେବୀ ଉଷା, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦିଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଜ ସ୍ତୁତି ଓ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି; ମାନ୍ୟା ଉଷାମାନେ, ତୁମେ ବଢ଼; ଦେବୀମାନେ, ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଆମେ ଶତଗୁଣ, ସହସ୍ରଗୁଣ ଫଳ ପାଉ। ସକାଳେ, ଜ୍ଞାନୀ ଧନ ଉପଜାଇ, ଗ୍ରହଣ କରି, ରଖିଦିଅନ୍ତି; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଧନ ଓ ବୀର୍ୟ ରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଘର, ବହୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଶ୍ୱ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତି, ଯିଏ ସକାଳ ଦାନ ଦେଇ, ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଆଜି, ସକାଳ ଦାନ ନେଇ, ସେ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥ ନେଇ ପିତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭଳି ଆସନ୍ତି; ସେ ସୋମରସ ପିଉନ୍ତୁ, ସତ୍ୟ ବାଣୀରେ ବଳ ବଢ଼ାନ୍ତୁ। ନଦୀମାନେ ଏକସାଥି ଝରି, ଆନନ୍ଦ ଆଣନ୍ତି, ଗାୟମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଆସନ୍ତି; ଘୃତ ଝରା ନଦୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସନ୍ତି। ଦାନକାରୀ ଆକାଶ ଶିଖରେ ସ୍ଥିତ, ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଘୃତ ଆଣେ, ନଦୀ ଝରିଯାଏ, ଏହି ଅର୍ପଣ ସଦା ପ୍ରଚୁର। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜିନିଷ ଦାନକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ; ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ; ଦାନୀ ଅମୃତତ୍ୱର ଭାଗୀ, ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାନ୍ତି। ଦାନଶୀଳମାନେ କଦାପି ଅପମାନ ନ ପାଉନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହୁନ୍ତୁ; ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ସୀମା ହେଉ, କିନ୍ତୁ ଦାନ ନ କରୁଥିବା ଅପମାନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉ। ମୁଁ ମନରେ ପ୍ରଶଂସା ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛି, ସିନ୍ଧୁର ପ୍ରଭୁ, ଧନୀ ରାଜା ପାଇଁ; ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ହଜାର ଦେଇଛନ୍ତି, ଶ୍ରୀମାନ କୀର୍ତ୍ତି ଚାହୁଁଥିଲେ। ଶତ ଶତ ସୁନାର ଗଳାପଟି, ଶତ ଜୋଡ଼ି ଯୁତ ଅଶ୍ୱ, ଶତ ଗାଏ, କକ୍ଷୀବନ୍ତ ରାଜାଙ୍କ; ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଆକାଶରେ ଅମର। ମୋ ପାଖକୁ ଦଶ ରଥ ସହ କନ୍ୟାମାନେ, ଶ୍ୟାବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି; ସାଠି ହଜାର ପଶୁ ଅନୁସରିଛି, ଦିନ ଶେଷରେ କକ୍ଷୀବନ୍ତଙ୍କ ଧନ ପ୍ରଚୁର ହୋଇଛି। ଦଶ ରଥିକଙ୍କ ଚାଲିଶି ଲାଲ ଅଶ୍ୱ ଅଗ୍ରଭାଗରେ, ତୀବ୍ର ଅଶ୍ୱମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ପୂର୍ବ ଦାନ ପରେ ମୁଁ ବସ୍ତ୍ର, ଏଠାରେ ଯୁତ ଗାଏ ଉପହାର ପାଇଛି; ନିକଟ ବନ୍ଧୁମାନେ, ପରିବାର ଭଳି, ରଥିକମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି। ଯଦୁରୀ, କାଶୀ ନାରୀଙ୍କ ଜଘନ ଭଳି ଶୋଭିତ, ମୋତେ ଶତଶଃ ଉପଭୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ଦେଇଛନ୍ତି। ମୋ ପାଖକୁ ଆସ, ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କର, ମୋର ଅଳ୍ପତାକୁ ଅବହେଳା କରନି; ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋମଶ, ଗାନ୍ଧାରୀ ପାହିଲି ଭେଡ଼ି ଭଳି। ଏବେ ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହୋତାର, ଦାନଶୀଳ, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା ବୋଲି ଦେଖିଅଛି। ଦେବତା, ପବିତ୍ର କ୍ରତ୍ୟରେ ଶୁଭ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଦୟାରେ, ଘୃତଧାରା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଆମେ ତୁମକୁ ହୋତାର ଭାବେ ଡାକୁଛୁ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପୂଜନୀୟ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଓ ଦୀପ୍ତିରେ ପ୍ରଭାସ୍ୱର, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କେବେ ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ବନରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶତ୍ରୁକୁ ମଧ୍ୟ ଦମନ କରନ୍ତି। ଦୃଢ଼ କିଛି ହେଉ, ଅଗ୍ନି ତାକୁ ଚିରି ପାରିଥାନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ରାତିରେ ଦିନଠାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ; ତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଭଳି ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛୁ, ଅମର ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ। ସେ ମାରୁତମାନଙ୍କ ଭଳି ତୀବ୍ର, ଚାଷ ଜମିରେ ଓ ଅଉପଜନ୍ୟ ଭୂମିରେ ଦ୍ରୁତ; ତାଙ୍କ ପଥକୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଭୃଗୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ମନ୍ଦ୍ର କରି, ଅଗ୍ନି ଧନର ନାଥ, ପବିତ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତର ଆଧାର। ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ପ୍ରିୟ ଧନ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଥୀ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଅତିଥି, ପିତା ଭଳି ସ୍ଥିର; ଦେବତାମାନେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଓଠେଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଧନର ଆଧାର; ତୁମର ଉତ୍ସାହ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ, ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ; ଏହିଠିପାଇଁ ଅମରମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।